LOGINแม้ว่ามันจะคับแน่น เกือบอาเจียนแต่ฉันก็ยัง ผงกหัวสู้อย่างขาดใจ ไม่มีปริปากบ่น มอร์ฟินยังคงจับท้ายทอยเริ่มควบคุมฉันให้ค่อยๆกลืนกินช้าๆ และคายออกโดยปลายปากยังคงดูดแท่งรักร้อน ราวกับไอศครีมรสหวาน จ๊วบบ แจ๊บบ จ๊วบบบ จ๊วบ ก่อนที่จะเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ด๊วบ ด๊วบๆๆๆ รสชาติของไวน์ผสมผสานกับน้ำหวานห
เราสองคนนอนขนาบข้างเจ้าลูกชายตัวน้อย " คืนนี้ใครจะเล่านิทานให้มาร์คัสฟังล่ะครับ? " มาร์คัสหยิบไอแพดของตัวเองมาเปิดนิทานหน้าที่ค้างเอาไว้ มาและหันหน้าถามระหว่างพ่อกับแม่ " เดี๋ยวแม่เล่าให้ฟังก็ได้จ่ะ " ฉันหยิบไอแพดมาก่อนจะลูบผมของลูกชายเบาๆ " เย้ๆๆ "มาร์คัสก็ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข เราสามคนมีความ
เพราะว่า นอกจาก พ่อกับอาหมอ มอร์ฟินก็คือผู้ชายอีกคนหนึ่งในชีวิต ที่สำคัญมากที่สุด" ฉันคงไม่มีทาง มาถึงวันนี้ได้ ถ้าไม่มีนาย " " ฟังนะฟิน.."" วันนี้ฉันหายจากโรคนั้น ฉันหายขาดจากยานรกนั่น ก็เพราะนายช่วยฉันเอาไว้"" ฉันจะลืมคนที่ช่วยชีวิตฉัน พาฉันออกมาจากขุมนรกได้ยังไง"" เราพาอะไรกันมามากมาย นายเห็
" พอดี พี่ก็เพิ่งรู้เนี่ยแหละว่า ลูกสะใภ้เป็นลูกสาวบุญธรรมของมาดามคอร์ " คุณหญิงพยายามฝืนยิ้มเล็กน้อย แต่ก็ยังหลบสายตาของฉัน " ไม่ใช่ลูกบุญธรรมนะคะ แซมมี่เนี่ย เป็นลูกสาวแท้ๆของฉันเลย" มาดามเดินเข้ามาร่วมวงด้วยทันที " และยังมีสิทธิ์ในทรพัย์สมบัติทั้งหมดของทั้งฉัน และสามีอีกด้วย เพราะเราไม่มีทายาท
แชะ แชะ แชะๆๆ " Sammy this way pls " " Sammy " " beauty Queen " เสียงของตากล้องมากมายเรียกหาฉัน ก่อนที่เสียงเล็กหนึ่งจะดังขึ้น.. " แม่มด แม่..." เสียงนั่นพยายามเพ่งสายตาไปรอบๆ เพราะว่าแสงไฟที่สาดส่องทำให้ฉันมองไม่เห็นไม่ได้ชัด " มาร์คัส ? " ฉันเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ เพราะไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงของลูกห
ผมมองเธอขึ้นไปบนเวที ราวกับเธออยู่สูงกว่า ดีไซน์เนอร์และนางแบบต่างเดินมารวมตัวกันตั้งเป็นแถวตรง ก่อนที่มาดามชาวไทยพร้อมกับท่านไมเคิลคอร์ นักธุรกิจมือชื่อของประเทศฝรั่งเศสจะเดินขึ้นบนเวที เพื่อตัดริบบิ้นสีแดงให้งานเปิดตัวสุดอลังการนี้ ท่านไมเคิลคอร์ขึ้นกล่าวเป็นภาษาฝรั่งเศส ถ้าตามที่ผมพอฟังออก ท่า
“เพราะผมไม่ได้ไร้หัวใจแบบมัน และก็แบบพ่อ” ผมตอบไปด้วยน้ำเสียงแดกดัน“ที่ทุกสิ่งทุกอย่างคือการแข่งขัน แม้แต่สายเลือดเดียวกันก็ไม่เว้น จนต้องห้ำหั่นฆ่ากันเองเพื่อสมบัติโง่ ๆ” ผมสวนกลับไปในเมื่ออีกฝ่ายเปิดโอกาสให้พูด“ไร้หัวใจ?” พ่อทวนคำนั้นอย่างหลบสายตาไป“แม้แต่เรื่องจะมีลูกหรือไม่มี พ่อก็ยังสามารถทำ
“เออดีจริง ๆ หมอเพิ่งผ่าตัดเสร็จเมื่อคืน..เช้าว่าแผลฉีกเลย” เสียงแสนน่ารำคาญของไอ้ครูซที่เดินตามมา บ่นผมถึงในห้อง ในตอนที่ผมไลน์ไปบอกมันให้ตามหมอมาทำแผลให้คนหนึ่งผ้าพันเลือดที่โชกเลือดถูกทิ้งลงถังขยะ และหมอที่กำลังทำแผลให้ใหม่อย่าง....“เฮ้ยยหมอ ..เบา ๆ หน่อย” ผมหันไปบอกหมอคนนั่นอย่างเสียงแข็ง ๆผม
“เป็นอะไรไป ..หรือเสียใจที่ฉันไม่ตาย?” เขาพูดขึ้นด้วยเสียงที่เรียบนิ่งตุ๊บบ..ฉันเผลอทุบไปเบา ๆ ที่ไหล่ของเขา“โอ๊ะ..” บลูไนท์หลุดออกมาแค่คำเดียวเท่านั้น“พูดบ้าอะไร..อื้อออ อื้ออออ” ฉันยังคงร้องไห้ไปต่อไปบลูไนท์ไป“ฉันกลัวนายตายมากที่สุดต่างหาก” ฉันขึ้นเสียงใส่หน้าบลูไนท์ ไปอย่างสุดทนแต่เจ้าตัวกลั
“และที่ฟินตามหาพราวมาตลอดก็เพราะฟินอยากบอกกับพราวว่าขอโทษ ขอโทษสักพันครั้ง”“แต่ที่มากกว่าคำขอโทษ คือคำว่าขอบคุณ..ขอบคุณมากจริง ๆ” มอร์ฟินพูดอย่างไม่อาย และก้มหัว ให้กับฉันนับครั้งไม่ถ้วน“ขอบคุณที่ช่วยมาร์คัสเอาไว้ ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง” มอร์ฟินพูดทั้งที่น้ำตาอาบหน้า เขาคุกเข่าลงตรงหน้า ของฉัน


![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




