Mag-log inตอนที่ 9. พระเอกหน้าคุ้นๆ
"น้องโบว์วี่ทางนี้เลยค่ะ“ เสียงทีมงานกวักมือเรียกเมื่อเห็นว่านางเอกสาวแต่งตัวเสร็จแล้ว กำลังเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ”เชิญเข้าฉากประกบพระเอกได้เลยค่ะ“ ”ค่ะ“ ได้ยินเช่นนั้นโบว์วี่ก็ไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเข้าไปยังหน้าฉาก ดวงตากลมโตเหลือบเข้าไปปะทะกับร่างสูงที่กำลังนั่งมองหน้าเธออยู่บนโซฟาสีดำสนิท ทำให้เจ้าของใบหน้าสวยค่อยๆชะงักทำตาโตขึ้นมาอย่างตกใจที่ได้เห็นเพื่อนสนิทของตัวเองนั่งอยู่ที่นี่ “เรนเดล!?” คิ้วสวยขมวดเข้าหากันแน่นเมื่อได้รู้ว่าเรนเดลคือคนที่จะมาเป็นพระเอกประกบคู่กับเธอในละครเรื่องนี้ นั่นก็หมายความว่าเขาคือพระเอกหน้าใหม่ที่ทุกคนพูดถึงว่าเด็ดนักเด็ดหนาน่ะสิ เธอไม่อยากจะเชื่อ! “ทำไมนายมาอยู่ที่นี่?” ปากเล็กเอ่ยถามออกไปอย่างไม่รอช้า ตอนนี้เธอกำลังยืนคุยกับเขาอยู่กลางฉากที่ถูกเซ็ทเอาไว้ ทำให้เหล่าทีมงานเริ่มให้ความสนใจเมื่อเห็นว่าทั้งสองดูจะรู้จักกันอยู่แล้ว “ตายจริง รู้จักกันอยู่แล้วเหรอคะ?“ เจ๊ข้างฟ่างที่เห็นสถานการณ์รีบเดินเข้ามาถาม ”ค่ะ หมอนี่เป็นเพื่อนโบว์เอง“ หญิงสาวตอบหลับในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปยังเรนเดลไม่ห่าง เช่นเดียวกับเรนเดลที่ยังคงมองอีกคนนิ่ง ภาพคืนนั้นที่เขาไปส่งหญิงสาวที่คอนโดโผล่ขึ้นมาในสมองของร่างสูงทันทีที่เห็นหน้าของเธอ แต่ดูจากท่าทางอันเป็นปกติของโบว์วี่แล้ว......เขาคิดว่าเธอคงจำไม่ได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปในคืนนั้น “โลกกลมจังเลยนะคะ งั้นก็ดีแล้วค่ะ เริ่มงานครั้งแรกจะได้ไม่เกร็ง“ เจ๊ข้าวฟ่างฉีกยิ้มกว้างตอบ ช่างบังเอิญจริงๆที่ทั้งสองรู้จักกันอยู่แล้ว "ยังไงเจ๊ก็ฝากน้องเรนเดลด้วยนะคะน้องโบว์“ ”โบว์เข้าฉากเลยครับ นั่งประกบพระเอกเลย“ เมื่อเสียงผู้กำกับดังขึ้นโบว์วี่จึงรีบตั้งสติ เดินเข้าไปหาเพื่อนหนุ่มก่อนจะนั่งลงโพสต์ข้างอีกคนด้วยท่าทางทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย เพราะเธอเองก็ไม่คิดว่าจะได้มาเจอเรนเดลที่นี่ ในสถานการณ์แบบนี้ แม้จะเป็นเพื่อนกันมานาน แต่ก็ใช่ว่าเธอกับเขาจะเคยอยู่ใกล้ชิดกันขนาดนี้มาก่อน ที่สำคัญละครเรื่องนี้เป็นเรื่องที่พระนางต้องถึงเนื้อถึงตัวกันแบบสุดเหวี่ยงด้วย คิดได้แบบนั้นโบว์วี่ก็ยิ่งรู้สึกแปลกที่จะต้องมาแสดงฉากใกล้ชิดกับเพื่อนตัวเอง “ขอซีนกอดก่อนเลยนะ พระเอกทำหน้าเข้มๆ ส่วนนางเองใสซื่อๆหน่อยนะครับ“ เสียงผู้กำกับบรีฟขึ้นมาทำให้เรนเดลตัดสินใจเอ่ย ”ขยับมาสิ“ ”อืม“ แม้ในหัวจะคิดอะไรมากมายตีกันวนไปหมด แต่โบว์วี่ก็ยังคงมีความเป็นมืออาชีพ หญิงสาวปรับสีหน้าตามที่ผู้กำกับต้องการอย่างรวดเร็ว พร้อมกับขยับตัวเข้าไปหาเพื่อนสนิท ปล่อยให้เรนเดลสวมกอดเอวบางของตัวเองอยู่แบบนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่จมูกเล็กได้กลิ่นน้ำหอมจากเพื่อนตัวสูงชัดๆ เช่นเดียวกับเรนเดลที่ได้ลองกอดร่างนุ่มนิ่มของเพื่อนตัวเองเป็นครั้งแรก แต่สำหรับเขา เรื่องแบบนี้ถือว่าธรรมดามากๆ ถ้าเทียบกับตัวตนจริงที่เขาเป็น แค่กอด....มันไม่ทำให้เสือร้ายเงียบอย่างเขาหวั่นไหวได้หรอก แช๊ะ แช๊ะ ”ดีมากครับ ท่าถัดไปขอแบบพระออกจับคางนางเอง สองคนมองหน้ากันนะครับ“ ได้ยินคำสั่งทั้งสองก็ค่อยๆขยับตัวหันเข้าหากัน เรนเดลเอื้อมมือมาจับคางมนเอาไว้ทำให้โบว์วี่จำต้องเหลือบตาขึ้นไปมองร่างสูงอย่างช่วยไม่ได้ จู่ๆหัวใจดวงเล็กก็รู้สึกเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เมื่อโดยดวงตาคมกริบของเพี่อนสนิทจ้องมองเข้ามาในดวงตาของเธอแบบห่างกันแค่เพียงคืบแบบนี้ ถึงจะเป็นเพื่อนที่รู้จักกันมานานแล้วก็เถอะ แต่สถานการณ์แบบนี้มัน........ “ดีครับ ดีมาก พระเอกโน้มตัวลงไปทำท่าจะจูบค้างไว้หน่อยครับ” เรนเดลได้ยินแบบนั้นก็โน้มใบหน้าลงไปใกล้อีกคนมากขึ้นอีก ริมฝีปากของเขาและเธอเกือบจะแตะกันอยู่แล้ว แต่ใบหน้าหล่อยังคงเก็บอารมณ์เรียบนิ่งเอาไว้ได้เป็นอย่างดี ตึกตัก ตึกตัก ในขณะที่เสียงหัวใจของโบว์วี่เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่เรนเดลดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรเลย จู่ๆเธอก็รู้สึกเสียอาการเพราะเพื่อนตัวเองเนี้ยนะ ก่อนหน้านี้จูบกับพระเอกมาตั้งหลายคน เธอยังไม่เคยรู้สึกใจเต้นงแรงอะไรทำนองนี้มาก่อนเลย วันนี้เธอเป็นอะไรกันแน่นะโบว์วี่ "โอเค ต่อไปขอนางเอกนั่งตักพระเอกหน่อยครับ“ ได้ยินแบบนั้นโบว์วี่ก็พยายามดึงสติตัวเองให้กลับคืนมา หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อยเพื่อลดความประหม่าที่ไม่ควรเกิดขึ้นให้หายไป ก่อนจะต่อยๆขยับลุกขึ้นเข้าไปนั่งบนตักแกร่งด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นไม่ปกติอยู่อย่างนั้น ”หน้าเธอแดง ร้อนเหรอ?“ เสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อสังเกตุเห็นคนตรงหน้า มีสีหน้าแดงมากกว่าปกติ เรนเดลไม่ได้คาดคิดว่าโบว์วี่นั้นเขินหรืออายเขา เพราะทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันมานาน ร่างสูงจึงเผลอคิดไปว่าอีกคนอาจจะร้อน ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่แบบที่เขาคิดเลยสักนิด “เปล่านี่ ปกติ” “นางเอกกอดคอพระเอกหน่อยครับ พระเอกกอดเอวนางเอกได้เลย“ เสียงผู้กำกับสั่งขึ้นมาอีกครั้งทำให้โบว์วี่จำต้องส่งมือไปคล้องคอแกร่งเอาไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ส่วนมือหนาก็เคลื่อนเข้ามากอดเอวเล็กเอาไว้หลวมๆแต่ดูเหมือนผู้กำกับดังจะยังไม่พอใจ ”กอดกันแน่นกว่านี้อีกครับ“ เรนเดลได้ยินแบบนั้นก็ขยับตัวเข้าใกล้ร่างเล็กไปอีก เพราะอีกคนมัวแต่นั่งนิ่งไม่ยอมขยับเข้ามาหาเขา “เธอจะเกร็งทำไม” ปากหนาอดไม่ได้ที่จะถามออกไปตรงๆเพราะเขารับรู้ได้ว่าโบว์วี่กำลังเกร็งร่างกายเอาไว้ไม่ให้เขาขยับเข้าไปชิดได้มากกว่านี้ "ก็....นายไม่คิดว่ามันใกล้ไปรึไง“ ปากเล็กกระซิบบอกร่างสูง ”มืออาชีพหน่อย มันก็แค่งาน....“ ”.....อย่าบอกนะว่าเธอกำลังเขินฉัน“ ปากหนาถามออกไปอย่างจ้องจับผิด เขาเองก็ไม่คิดว่าคนเป็นเพื่อนกันจะเขินกันได้ด้วย ปกติโบว์วี่ไม่เคยมีท่าทีแบบนี้ใส่เขามาก่อน เธอจะมาเขินเขาทำไม ทำอย่างกับเคยถ่ายรูปกับผู้ชายครั้งแรก “อะอะไรของนาย เปล่าซะหน่อย” “มีอะไรกันหรือเปล่าครับ?” เสียงของตี๋ ผู้กำกับหนุ่มดังถามขึ้นอีกครั้งหลังจากเห็นพระเอกกับนางเอกดูเหมือนจะเสียสมาธิจากการโพสต์ท่า “ปะเปล่าค่ะพี่ตี๋ ถ่ายต่อได้เลยค่ะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด “โอเค งั้นต่อไปยืนถ่ายดีกว่า....ท่านั่งพี่โอเคหมดแล้ว” ได้ยินแบบนั้นโบว์วี่ก็รู้สึกหายใจหายคอโล่งขึ้นอย่างบอกไม่ถูกที่ไม่ต้องทนอยู่ในท่าโพสต์ที่เสี่ยงต่อการเต้นแรงของหัวใจเธอแบบนี้ ฝ่ายเรนเดลก็ได้แต่มองดูเพื่อนสาวอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าอีกคนเป็นอะไรไป ทำไมถึงได้ดูเสียอาการขนาดนั้น เธออาจจะแค่เขินที่ได้มาแสดงละครกับเขาที่เคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน เรนเดลคิดแค่นั้น....ตอนพิเศษ 4. เปิดตัวอย่างเป็นทางการ ( จบ ) @ห้องนั่งเล่น ”มึงจะนั่งเงียบอีกนานปะ“ จีจี้เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หลังจากที่เธอได้รับรู้เรื่องช็อคระหว่างโบว์วี่กับเรนเดล หญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะจับตัวทั้งสองคนมานั่งประจัญหน้ากันตรงนี้พร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยความรู้สึกข้องใจเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมด “มึง~” โบว์วี่ที่นั่งก้มหน้าอยู่นานก็ได้แต่เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะเอ่ยเรียกเพื่อนซี้ออกมาเสียงหวานอย่างยอมรับในความผิดครั้งนี้ ที่เธอเองก็ไม่ได้บอกเรื่องราวระหว่างเธอกับเรนเดลให้อีกคนรู้เช่นกัน “ที่รัก....มันสองคนก็เหมือนกับเรา” ควับ! ได้ยินประโยคนั้นออกมาจากปากของแฟนหนุ่มจีจี้จึงไม่รอช้าที่จะหันไปมองหน้าเขา พอได้เห็นสีหน้าของแอนดริวชัดๆเธอก็สามารถรับรู้ได้ในทันทีว่าอีกคนรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนเธอแล้ว กลายเป็นว่าเธอเองก็เป็นคนสุดท้ายเช่นกันที่ได้รับรู้เรื่องราวหว่างโบว์วี่กับเรนเดล “นี่นายก็รู้อยู่แล้วเหรอ?“ ”เอ่อ ฉันเองก็รู้ได้ไม่นาน“ เมื่อโดนแฟนสาวทำเสียงดุใส่แอนดริวจึงตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแห้ง เขาเองก็บังเอิญรู้เรื่องนี้ได้ไม่นานนัก ”มึง~ อย่าโกรธมันเลยนะ เป็น
ตอนพิเศษ 3. แอบคบกัน NC+ เวลาผ่านไปสักพัก.... “โอ้ย แม่ง พวกมึงขี้โกงอะ สาดน้ำใส่หัวกู” เสียงโบว์วี่โวยวายขึ้นมาหลังจากที่เล่นน้ำกันไปสักพัก เธอก็โดนทุกคนแกล้ง “ขึ้นได้แล้วมั้ง หัวเปียกแล้ว เดี๋ยวเป็นหวัด” เสียงของเรนเดลดังขึ้นมาตามหลัง เขาเห็นแอนดริวส่งซิกมาให้นั่นหมายความว่าหมอนั่นต้องการให้เขาพาโบวี่ออกไปจากตรงนี้ “เรื่องของฉัน” แต่น้ำเสียงที่หญิงสาวตอบกลับมาทำเอาเรนเดลชะงักหันไปมองใบหน้าสวย ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “จะไม่ไป?” เขาถามย้อนเธอ โดยบทสนทนาของทั้งสองตัวอยู่ในสายตาของแอนดริวและจีจี้ “นายมายุ่งอะไรกับฉันล่ะ” โบวี่กลับไปยังไม่ได้แคร์อะไรนัก ท่าทางของเธอตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากกำลังโกรธอีกคนอยู่เลยสักนิด นั่นทำให้จีจี้หันไปมองหน้าของแอนดริว ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆระหว่างสองคนนั้น “เหอะ! เออ ไปก็ได้“ ท้ายที่สุด หญิงสาวก็จำต้องเดินออกมาจากบริเวณนั้น ด้วยท่าทางหัวเสียอยู่พอสมควรที่โดนร่างสูงดุ เรนเดลเดินตามคนตัวเล็กไปอย่างเงียบๆ แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมดว่าหญิงสาวเป็นอะไร แต่วันนี้เขาจะไม่ปล่อยให้ทุกอย่างจบลงแบบนี้แน่ๆ ฟึ่บ! มือแกร่งเอื้อมมาจับบานปร
ตอนพิเศษ 2. เที่ยวทะเล สองอาทิตย์ต่อมา ผมยาสลวยปลิวพริ้วไสวไปตามสายลม รถราคาแพงเปิดประทุนค่อยๆขับเคลื่อนไปตามถนน ที่สองข้างทางเต็มไปด้วยวิวทะเลและภูเขาอย่างสวยงาม “สุดยอด~ ไม่ได้มาทะเลนานแล้ว” เสียงเล็กหวีดร้องออกมาอย่างชอบใจ ทันทีที่ได้เห็นทะเลสีฟ้าคราม ในขณะที่เรนเดลที่สวมแว่นดำสนิทก็ตั้งใจขับรถต่อไป เมื่อไม่กี่วันก่อน จีจี้โทรมาชวนหญิงสาวให้มาเที่ยวพักผ่อนที่ทะเลด้วยกัน โดยครั้งนี้เป็นการรวมกลุ่มกันทั้งหมดสี่คน เป็นครั้งแรกที่โบว์วี่จะได้เจอกับจีจี้และแอนดริวในเวอร์ชั่นที่เป็นแฟนกันแล้ว “น่าเสียดาย ถ้ามาเร็วกว่านี้แดดคงไม่แรงขนาดนี้” ดวงตากลมโตหันไปค้อนร่างสูง ถ้าไม่เสียเวลากลับไปเก็บของที่คอนโดของเธอละก็ เธอกับเขาคงมาถึงเร็วกว่านี้แน่ๆ “จะโกรธอะไรฉันนักหนา” ปากหนาถามกลับ เขาไม่ได้รู้สึกไปเอง ว่าช่วงนี้โบว์วี่มักจะโกรธเขาบ่อยๆ บางครั้งก็ไม่มีเหตุผล “ก็เพราะนายนั่นแหละชอบลากฉันไปนอนที่คอนโดนาย ทำให้ฉันไม่มีเวลาเตรียมเสื้อผ้าเลยเนี่ย” นั่นคือเหตุผลหลักๆที่ทำให้ทั้งสองคนเดินทางมาถึงที่นี่ช้า เพราะเขาแทบจะไม่ปล่อยให้เธอไปอยู่ที่คอนโดของตัวเองเลย กว่าจะขับรถ
ตอนพิเศษ 1. อะไรกันเนี่ย @คอนโดเรนเดล “เบื่อจัง ไม่มีอะไรทำเลยแฮะ” เสียงหวานของโบว์วี่ดังขึ้น ก่อนร่างสวยจะนั่งลงบนโซฟาสีดำสนิทด้วยท่าทางสบายๆ เมี๊ยว~ เสียงแมวตัวอ้วนร้องเรียก ก่อนที่มันจะเดินอ้อยอิ่งตรงเข้ามาหา โบว์วี่ส่งยิ้มบางๆไปให้ดราก้อน นี่ก็หลายวันแล้วที่เรนเดลบังคับให้เธอเก็บกระเป๋ามาค้างกับเขาที่นี่ เหตุก็เพราะช่วงนี้เป็นวันหยุดพักร้อนของทั้งสองคน โบว์วี่มีแผนจะกลับไปเรียนหลังจากถ่ายทำละครเรื่องใหม่จบ เธออาจจะรับงานน้อยลงหลังจากนั้นสักปีสองปี ซึ่งเรนเดลก็เห็นด้วย ร่างสูงตัดสินใจว่าจะแสดงละครเรื่องนี้เป็นเรื่องสุดท้าย เพราะทุกอย่างกับโบว์วี่ก็ดูเหมือนจะลงล็อคหมดแล้ว เขาไม่จำเป็นที่จะต้องทำงานในวงการอีกต่อไป “หิวอีกแล้วเหรอหื้ม ขี้อ้อนจังนะเรา” มือเล็กเอื้อมไปลูบคางดราก้อนเบาๆ อย่างรักใคร่ เธออยู่กับมันทุกวันจนรู้สึกผูกพันไปโดยปริยาย ไม่คิดเลยว่าเรนเดลจะมีมุมน่ารักเลี้ยงแมวแบบนี้ด้วย เมี๊ยว~ ตึก ตึก ในขณะที่ดาราสาวกำลังนั่งเล่นกับแมวอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักก็ดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นอาหารหอมๆที่ลอยฟุ้งเข้สมาแตะจมูกเล็กจนต้องรีบหันไปมองคนที่เพิ่งเดินเ
ตอนที่ 60. ( จบบริบูรณ์ ) หลายชั่วโมงต่อมา หลังจากรับประทานอาหารเสร็จสิ้น การดูละครก็ผ่านพ้นไป โดยทุกคนต่างก็ยิ้มปริ่มดีใจไปกับละครเรื่องแรกที่มีใบหน้าของเรนเดลโชว์หราอยู่บนหน้าจอทีวีเป็นครั้งแรก โดยเฉพาะเรเชลที่ดูเหมือนจะภูมิใจกับพี่ชายสุดๆจนแทบจะหุบยิ้มไม่ได้ “โอ้ย จบแล้วอ่า อยากดูอีก“ เสียงเด็กสาวพูดออกมาอย่างนึกเสียดาย ”แบบนี้ต้องขอลายเซ็นเอาไว้ก่อนไหมเนี่ยพี่เดล ต่อจากนี้พี่คงดังระเบิดอะ“ ”ฮ่าๆๆ“ โบว์วี่อดขำออกมาให้กับความช่างพูดของเรเชลไม่ได้ หลังจากที่เธอกลับมาจากห้องน้ำ ทุกคนดูผ่อนคลายกว่าเดิม ทำให้นางเอกสาวรู้สึกสบายใจมากขึ้น เมื่อไม่โดนสายตากดดันจับจ้องมายังเธอกับเรนเดล ”ดึกแล้วนะลูก ทั้งสองคนนอนที่นี่ไหมจ๊ะ?” ดาราภาหันมาเอ่ยถาม ทำให้โบว์วี่หันไปมองหน้าเรนเดล เธอไม่เคยค้างที่นี่....มันจะดูแปลกไหมถ้าจะ “เอ่อ คือ....” “ฉันอยากให้เธอค้างที่นี่นะ” เรนเดลเอ่ยตอบ “ก็ได้ค่ะคุณป้า“ “งั้นไปกันเถอะ” จู่ๆร่างสูงก็ดึงมือเล็กให้ลุกขึ้นตาม ท่ามกลางสีหน้างุนงงของทุกคน “ปะไปไหน?” โบว์วี่พยายามข่มความรู้สึกเอาไว้ในใจ เพราะเธอยังไม่ชินที่จะแสดงออกมากก
ตอนที่ 59. ประหม่า วันต่อมา ดวงอาทิตย์ค่อยๆลับขอบฟ้าลงไป เป็นจังหวะเดียวกันกับที่รถคันหรูของเรนเดล ขับเคลื่อนเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่ตรงตามเวลานัด วันนี้เขาอาสาไปรับโบว์วี่ที่คอนโดอย่างเช่นเคย มือเล็กบีบเข้าหากันเพื่อคลายความประหม่าเล็กน้อยทันทีที่เครื่องยนต์กับสนิท “เป็นอะไร” ชายหนุ่มที่สังเกตุเห็นจึงเอ่ยถาม “คือ....ฉันตื่นเต้นน่ะ” “ตื่นเต้น? เธอไม่ได้มาที่บ้านฉันครั้งแรกสักน้อย” “แต่มันไม่เหมือนกันนี่ ครั้งนี้มันต่างออกไป” โบว์วี่มองหน้าเรนเดล เขาเข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวต้องการสื่อ ใบหน้าหล่อจึงคลี่ยิ้มบางๆส่งไปให้เธอ พร้อมกับเอื้อมไปจับมือเล็กเอาไว้เบาๆ “ฉันรู้ อย่ากลัวไปเลย พวกเขาจะต้องเข้าใจ“ พอได้ยินแบบนั้น หญิงสาวก็รู้สึกสงบลง ก่อนที่เดินลงรถจับมือกันเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ที่มีพ่อกับแม่ของเรนเดลรออยู่ รวมไปถึงน้องสาวของเขาอย่างเรเชลด้วย ”มากันแล้วพระเอกนางเอกของเราในวันนี้....?” คนแรกที่เดินออกมาต้อนรับก็คือคุณหญิงดาราภาที่หยุดชะงักไปเล็กน้อย หลังจากสายตาดันเหลือบไปเห็นว่า ลูกชายคนโตกำลังจับมือเพื่อนสาวคนสนิทเอาไว้แน่น เมื่อรับรู้ว่าแม่ของร่างสูงกำลั







