10. ระวังติดใจจูบฉัน

ตอนที่ 10. ระวังติดใจจูบฉัน

“โอเค เรียบร้อย"

"พักทานข้าวกันก่อนนะทุกคน เดี๋ยวตอนบ่ายจะให้พระเอกกับนางเอกลองต่อบทกันนิดหน่อยก่อนกลับ“

สิ้นเสียงของผู้กำกับหนุ่มเหล่าทีมงานก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างดีใจที่งานวันนี้เสร็จสิ้นแล้ว เช่นเดียวกับโบว์วี่ที่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเพราะสองชั่วโมงที่ผ่านมาเธอต้องทนใกล้ชิดกับเรนเดลจนแทบจะสิงร่างหมอนั่นอยู่แล้ว

ในที่สุด....วันนี้ก็จบลงเสียที

“น้องโบว์กับน้องเรนเดลเชิญพักผ่อนที่ห้องอาหารได้เลยนะคะ” เสียงของทีมงานดังขึ้นทำให้ทั้งสองพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่จะหันไปมองหน้ากันอัตโนมัติ

“นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ใบหน้าสวยถามออกไปอย่างข้องใจ

“.....เรื่องมันยาว“ ชายหนุ่มตอบแค่นั้นก่อนจะสาวเท้าเดินออกไป

“อ้าว อะไรของนาย รอฉันด้วยสิ!” ปากเล็กตะโกนไล่ตามหลังก่อนจะสาวเท้ารีบเดินตามร่างสูงเข้าไปในห้องอาหารที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้สำหรับทั้งสองคน

“นายไม่ชอบอะไรพวกนี้ไม่ใช่หรือไง คิดยังไงถึงได้มาเป็นพระเอกละคร”

โบว์วี่ยังคงถามอยู่อย่างนั้น แม้จะเดินเข้ามาถึงโต๊ะอาหารแล้ว ร่างเล็กตัดสินใจนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเพื่อนตัวสูง เธอไม่ได้สนใจอาหารตรงหน้าเลยสักนิด เพราะสายตาเอาแต่จับจ้องไปยังใบหน้าของเรนเดล เธออยากรู้มากว่าทำไมอีกคนถึงมาอยู่ที่นี่ได้ เพราะฉนั้นเธอจะถามจนกว่าคนปากแข็งจะยอมตอบ

“โดนบังคับมา” สุดท้ายปากหนาก็ยอมตอบออกไปตามความเป็นจริง

“ใครบังคับนาย? บนโลกนี้มีคนทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?“

“น้องสาวฉัน”

ได้ยินแบบนั้นโบว์วี่ก็เข้าใจได้ในทันทีว่าเหตุผลที่เรนเดลยอมรับงานนี้ก็คงเป็นเพราะน้องสาวจริงๆ เธอเองก็พอจะรู้อยู่ว่าเขาหวงน้องสาวแค่ไหน แม้เป็นคนไม่ชอบพูด แต่พอเป็นเรื่องของเรเชลทีไรหมอนี่ก็มักจะจริงจังและทำหน้าดุตลอด

”อ๋อ แบบนี้เองสินะ ถึงว่าทำไมนายยอมมา“

เมื่อได้ยินคำตอบ โบว์วี่ก็หายสงสัย ดวงตากลมโตเริ่มหันไปสนใจจานอาหารหน้าตารับประทานตรงหน้าบ้างแล้ว แต่คราวนี้กลับเป็นหนุ่มวิศวะเองที่เหลือบตามองมายังร่างสวย เพราะเขามีบางอย่างอยากจะถามเธอ

”ว่าแต่เธอเถอะ“

”อะไร ฉันทำไม“ โบว์วี่ถามกลับด้วยสีหน้าไม่รู้สึกรู้สา มือเล็กหยิบองุ่นลูกเล็กเข้าปากเคี้ยวด้วยความรู้สึกสบายๆ ไม่ได้เขินอายอะไรอีกคนแม้แต่น้อย

”ทำไมถึงรับละครเรื่องนี้ เธอไม่ได้อ่านบทก่อนหรือไง“

คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจในคำถาม

”นายหมายความว่าไง ละครเรื่องนี้มันทำไม?”

“ยังจะถามอีกเหรอ นั่งตัวเกร็งขนาดนั้น ปกติเธอไม่รับหนังที่มันมีฉากเลิฟซีนแรงๆไม่ใช่หรือไง”

พอได้ยินทุกอย่างโบว์วี่ก็ถีงบางอ้อว่าอีกคนหมายถึงอะไร อาจเพราะเรนเดลเคยได้ยินเธอพูดว่าถ้างานไหนที่มันต้องถึงเนื้อถึงตัวเยอะหญิงสาวจะไม่รับ พอได้อ่านบททั้งหมด ชายหนุ่มจึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเพื่อนตัวเองเต็มใจรับงานนี้

“อ่าก็ใช่ แต่ก่อนหน้านี้บทมันไม่ได้แรงขนาดนี้ ทางช่องเพิ่งมาเปลี่ยนก็ตอนที่เปลี่ยนพระเอกเป็นนายนี่แหละ” หญิงสาวอธิบาย ถ้าให้พูดตรงๆเธอเองก็รู้สึกเซ็งเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

แต่ตอนนี้ก็ใช่ว่าจะเปลี่ยนอะไรได้

“แล้วเธอจะโอเคเหรอ?” คราวนี้เป็นร่างสูงเองที่เลิ่กคิ้วถามด้วยแววตามีเลศนัย

“โอเคเรื่องอะไร?”

“ก็ที่ต้องมาจูบกับฉันไง ไหนจะฉากวาบหวิวพวกนั้นอีก แทบทั้งเรื่อง” เรนเดลเเซวถาม เขาแค่อยากรู้ว่าอีกคนจะตอบกลับมายังไง เพราะคนที่เธอต้องจูบมันก็คือเขาที่เป็นเพื่อนกับเธอมานานหลายปี

แม้จะเป็นเพียงงาน แต่เรนเดลก็ยอมรับว่าสำหรับเขาที่มีมุมเป็นเสือผู้หญิงก็ไม่เคยคิดที่จะทำแบบนั้นกับเพื่อนตัวเอง....เขาไม่ใช่คนอย่างไอ้แอนดริวที่จะไปหลงรักเพื่อนตัวเองได้

“.......” โบว์วี่ชะงักนิ่งไปหลายวินาทีเมื่อได้ยินคำถาม เธอเองก็เพิ่งจะมาคิดเรื่องนั้นตามเขาก็ตอนนี้แหละ

เธอลืมเรื่องนั้นไปได้ยังไง....

“ถ้าให้ตอบตามจริง....ก็ไม่อะ”

“แค่คิดว่าต้องจูบปากกับนายก็ขนลุกแล้วจะบ้า!”

ท่าทางขนลุกของหญิงสาวทำให้เรนเดลเผลอยิ้มออกมา ขนลุกงั้นเหรอ? แต่คืนนั้นเธอเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน ตอนนี้ร่างสูงมั่นใจแล้วว่าโบว์วี่คงจำเรื่องวันนั้นไม่ได้จริงๆ

“หึ งั้นก็มารอดูกันว่าเธอจะขนลุกหรือจะติดใจจูบของฉันกันแน่“ ปากหนาพูดแหย่ แต่คำพูดไม่ระวังของเขาทำให้ดาราสาวเผลอหน้าแดงไปกับคำพูดพวกนั้น

ติดใจ??

ทำไมเธอจะต้องติดใจจูบที่มาจากเพื่อนตัวเองด้วย!

“พะพูดบ้าอะไรของนาย กินๆไปเลยนะ!” หญิงสาวเสแสร้งทำเป็นอารมณ์เสียก่อนจะยัดลูกองุ่นเข้าปากหนาไป

ส่วนเรนเดลก็ได้แต่ยิ้มเยาะตลกขบขันที่ทำให้เพื่อนสาวอายจนหน้าแดงได้ มันดูเหมือนจะเป็นการแซวที่ดูไม่มีอะไรของเรนเดล แต่สำหรับโบว์วี่.....เขากำลังทำให้เธอรู้สึกสูญเสียการควบคุมจริงๆแบบที่หญิงสาวไม่รู้ตัว

หลายชั่วโมงผ่านไป

“น้องโบว์วันนี้จะกลับคอนโดหรือจะกลับบ้านคะ พรุ่งนี้ไม่มีงาน” เสียงของทิพย์วรรณดังขึ้นมาถามนางเอกสาวเมื่อทุกอย่างที่ต้องทำวันนี้เสร็จสิ้นไปด้วยดี

การลองต่อบทละครของโบว์วี่กับเรนเดลทำให้ผู้จัดละครกับผู้กำกับรู้สึกพึงพอใจมาก เพราะเคมีของทั้งสองดูเข้าขากันสุดๆ อาจจะเป็นเพราะทั้งคู่เคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน ความสนิทสนมที่มีมาก่อนหน้าจึงช่วยทำให้การแสดงลื่นไหล เข้าขากันแม้จะเป็นครั้งแรกที่ได้ร่วมงานกันก็ตาม

“กลับบ้านค่ะพี่ทิพย์ แต่วันนี้ไม่ต้องให้คนขับรถไปส่งก็ได้นะคะ เดี๋ยวโบว์กลับเอง พี่ทิพย์ก็กลับไปพักเถอะค่ะ“

”จะดีเหรอคะน้องโบว์ ให้พี่เต้ขับไปส่งก็ได้นะคะแป๊ปเดียว“ ทิพย์พวรรณถามกลับด้วยความเป็นห่วง ไม่อยากให้หญิงสาวเดินทางกลับบ้านคนเดียว

”ไม่เป็นไรค่ะ เห็นพี่เต้บอกว่าลูกเข้าโรงพยาบาลด้วย โบว์อยากให้พี่เขากลับไปดูแลลูกมากกว่า“ หญิงสาวเอ่ยถึงพนักงานขับรถประจำตัวของตัวเอง ซึ่งทิพย์วรรณก็เข้าใจในเหตุผลนั้น

”เดี๋ยวฉันไปส่ง“