บทที่ 6 กระต่ายน้อย

บทที่ 6 กระต่ายน้อย

นานหลายนาทีหลังเส้นชัย รถของไต้ฝุ่นก็เคลื่อนเข้ามาจอดในจุดพัก เสียงเครื่องยนต์ค่อยๆ เบาลงก่อนดับสนิท เขาผลักประตูลงจากรถทันที ร่างสูงเหวี่ยงหมวกกันน็อกออกอย่างโล่งอก พลางตะโกนลั่นออกมาด้วยอารมณ์สะใจสุดขีดที่อัดแน่นมาตลอดการแข่งขัน

“โคตรมันส์!”

ซานกับสตางค์เพิ่งเดินลงมาจากอัฒจันทร์ เสียงผู้ชมยังคุยกันเซ็งแซ่ แต่สีหน้าของสตางค์กลับนิ่งสนิท ไม่มีรอยดีใจหรือปลื้มปริ่มเหมือนคนอื่น เธอแค่ก้าวตามซานลงมาอย่างเงียบๆ

พอมาถึงจุดพัก ซานก็พุ่งเข้าไปหาเพื่อนทันที

“ยินดีด้วยว่ะ กูลุ้นจนเยี่ยวเหนียว ไอ้สัด!” เขาเอาไหล่กระแทกไต้ฝุ่นเบาๆ แบบคนอินไม่หาย “คืนนี้ฉลองไหนดีวะ?”

“เอาไว้ค่อยนึก กูจะไปเปลี่ยนชุดก่อน” ไต้ฝุ่นตอบ พลางปัดเหงื่อบนหน้าผาก ลมหายใจยังแรงอยู่เล็กน้อยจากความตื่นเต้น แต่พอหันไปเห็นสตางค์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง สีหน้าเรียบนิ่งและสายตาไร้อารมณ์ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอโดยตรง

“ไง…” น้ำเสียงกึ่งเรียบนิ่งกึ่งเหนื่อย “คงไม่ลืมเดิมพันนั่นใช่ไหม?”

สตางค์เงยหน้ามองเขา ดวงตานิ่งราวกับไม่สะเทือนอะไร

“ตังค์ความจำดีค่ะ ไม่ลืมง่ายๆ หรอก”

“ดี” ไต้ฝุ่นยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

“แล้ว…” เธอถามต่อ น้ำเสียงราบเรียบ “พี่จะพาตังค์ไปไหนคะ ที่ที่พี่อยากพาไปน่ะ… มันไกลมากไหม?”

ไต้ฝุ่นลากเสียงยาว ยียวนจนเห็นชัด

“มัน… ไม่บอกดีกว่า เซอร์ไพรส์”

สตางค์ไม่ได้ตอบ เธอเพียงเสสายตาหลบ มองผ่านเขาไปยังรถแข่งราวกับกำลังพิจารณาอย่างอื่น แต่แท้จริงแล้ว มันเป็นเพียงข้ออ้างเพื่อหลบสายตาคมของเขาเท่านั้น

เธอก้าวเดินผ่านเขาไปโดยไม่หันกลับ ส่วนไต้ฝุ่นก็เดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อเปลี่ยนชุด ต่างฝ่ายต่างเก็บสีหน้าเย็นชาของตัวเองไว้แนบสนิท

เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่จนลูกทีมส่วนใหญ่ทยอยกลับออกจากจุดพัก ซานเองก็หยิบของเตรียมแล้วตะโกนบอก

“กูไปรอข้างนอกนะ!”

จุดพักเงียบลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงสตางค์ที่ยืนพิงรถแข่งของเขาอยู่ตามลำพัง

ไฟสนามยังคงสว่างจ้า กลิ่นน้ำมันลอยอวลทั่วอากาศ ไอร้อนจากแทร็กยังคลุ้งขึ้นเป็นริ้วๆ ยามลมปะทะ

สตางค์ทอดสายตาไปยังสนามแข่งที่เพิ่งเต็มไปด้วยเสียงเชียร์เมื่อไม่นานก่อนหน้านี้ เสื้อเชิ้ตบางแนบลำตัวเพราะเหงื่อที่ไม่รู้ตัวว่ามาจากความร้อนหรือความกดดันที่สะสมมาตลอดทั้งวัน

สีหน้าของเธอยังคงนิ่งสนิท แต่ในอก ทุกอย่างไม่ได้เรียบนิ่งเหมือนภายนอกเลยสักนิดเดียว

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายหนุ่มดังสะท้อนอยู่ในห้องกระจก ไต้ฝุ่นมองลอดออกไปยังสตางค์ที่ยืนกอดอกพิงรถอยู่ด้านนอก เธอเหม่อลอยจนเหมือนหลุดออกจากโลกความเป็นจริง สีหน้าก็เต็มไปด้วยความกังวล

เสียงประตูเลื่อนเปิด ครืด~ ทำให้สตางค์สะดุ้งหลุดจากภวังค์ เธอหันกลับมามองเขานิ่งๆ

“พี่จะไปกินเลี้ยงกับทีม”

“ค่ะ ทราบแล้ว”

“เราต้องไปด้วย”

“อันนี้ก็ทราบแล้วค่ะ ว่ายังไงก็ต้องไป” เธอตอบเรียบๆ โดยไม่แม้แต่จะมองหน้า “ถ้าเสร็จแล้ว…งั้นตังค์ออกไปรอข้างนอกก่อนนะคะ”

แต่ทันทีที่เดินสวน เขากลับคว้าแขนเล็กของเธอไว้แน่น และเพียงเสี้ยววินาที ร่างบางก็ถูกยกขึ้นไปนั่งบนฝากระโปรงหลังรถ

“เดี๋ยวก่อนสิ”

“อะไรคะ” เธอขมวดคิ้วนิดๆ

ไต้ฝุ่นแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนขยับเข้ามาแทรกกลางหว่างขาเธอ ใบหน้าเขาใกล้จนลมหายใจอุ่นรินรดริมฝีปากเธอแผ่วๆ

“กินเลี้ยงเสร็จ… ไปค้างกับพี่ที่ห้อง”

“นี่เป็นคำสั่งเหรอคะ?” เธอถามกลับอย่างไม่ลังเล “ถ้าเป็นคำสั่ง งั้นตังค์ขอขัดค่ะ พรุ่งนี้มีเรียนเช้า”

“แล้วคิดว่านี่เป็นคำตอบที่ดีแล้ว?” เขาเอียงหน้าเข้ามา ยิ้มแบบที่เดาอารมณ์ไม่ได้เลย

“ค่ะ คิดดีแล้ว เพราะพี่คงไม่อยากมาแก้เอฟให้ตังค์หรอกใช่ไหม”

เขาหลุดหัวเราะต่ำๆ

“หึ… โอเค แต่อย่าลืมว่าเราแพ้พนันพี่”

“หึ!” สตางค์หัวเราะในคอ ก่อนหันมาสบตาเขาตรงๆ ไม่หลบเช่นกัน

ไต้ฝุ่นโน้มตัวเข้ามาอีกนิด ปลายจมูกเฉียดแก้มเธอ ลมหายใจเขาเลื่อนลงมารดลำคออย่างจงใจ

สตางค์กำมือแน่นพร้อมเม้มปาก เมื่อเขาทำท่าจะแกล้งอีก เธอจึง…

งับ!

“อ๊ะ! ตังค์!” เขาเอียงหน้าหนีแล้วเอามือกุมคอตัวเอง “กัดพี่ทำไมเนี่ย”

“ก็พี่ฝุ่นจะแกล้งตังค์ก่อนนี่คะ”

“แกล้ง? แกล้งยังไงวะ” เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม ยกมือค้ำท้ายรถ กักเธอไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง “นี่คิดว่าพี่จะแกล้งไปซะทุกเรื่องหรือไง”

“อือ” เธอกระแทกเสียงใส่ ก่อนพยายามดันอกเขาออก แต่เขาไม่ขยับแม้แต่นิด ยังยืนจ้องเธอตรงๆ ด้วยดวงตาคมเข้มไม่ยอมปล่อยให้เธอหลบไปไหน

สตางค์ยังดันอกเขาไว้ แต่แรงของเธอแทบไม่ทำให้ชายหนุ่มขยับ ไต้ฝุ่นมองเธอด้วยสายตาคมเข้มที่เหมือนรู้ทันทุกความคิด จนเธอเริ่มหลบตาไม่ได้

“กระแทกเสียงใส่พี่แบบนี้…” เขาเลื่อนใบหน้าลงมาใกล้แก้มเธออีกครั้ง น้ำเสียงนุ่มต่ำจนขนลุก “…อยากให้พี่จัดการใช่ไหม”

“มะ ไม่ได้อยากค่ะ” เธอรีบตอบ แต่หางเสียงสั่นจนฟังออกว่าไม่มั่นใจเลยสักนิด

ไต้ฝุ่นหัวเราะแผ่วๆ อยู่ในลำคอ เหมือนกำลังมองลูกกระต่ายน้อยตัวหนึ่งที่พยายามแผ่ขนขู่ ทั้งที่ขาสั่นจะเป็นลมอยู่แล้ว

เขายกมือขึ้นลูบปลายคางเธอเบาๆ ก่อนเชยขึ้นให้สบตากับเขาเต็มๆ

“เวลาทำหน้าแบบนี้นะ…” นิ้วโป้งไล้วนตรงริมฝีปากเธอแผ่วๆ “เหมือนกระต่ายน้อยดื้อๆ ของพี่มากเลย”

สตางค์สะดุ้ง

“ตังค์ไม่ได้เป็นกะ…” ยังไม่ทันเถียงจบ ไต้ฝุ่นก็เอียงหน้าเข้ามาชิดใบหูเธอจนลมหายใจร้อนๆ ปะทะข้างแก้ม

“พูดจริงเหรอว่าไม่ได้เป็น” เขากระซิบ “แล้วที่กัดพี่เมื่อกี้น่ะ… กระต่ายที่ไหนทำ”

ใบหน้าของสตางค์แดงขึ้นทีละนิด เธอหันหน้าหนี แต่ปลายนิ้วของเขาก็เลื่อนมาจับคางให้หันกลับมาอีกครั้งอย่างเบามือแต่แน่นพอจะบังคับ

“พี่ฝุ่น… มีคนมองอยู่นะคะ” เธอพึมพำเสียงเบา เพราะมีลูกทีมเขาคนหนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง ก็คงจะมาดูว่าไต้ฝุ่นทำอะไรอยู่ ทำไมช้า..

“ช่างเขา” ไต้ฝุ่นตอบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “พี่สนแต่กระต่ายน้อยตรงหน้า” เขาโน้มตัวเข้ามาอีกนิด ใกล้จนสตางค์ต้องยกมือดันแผงอกเขาไว้ ทั้งที่มือสั่นแทบจับอะไรไม่อยู่ ไต้ฝุ่นก้มมองมือเล็กๆ นั้นแล้วเลิกคิ้ว “ดันพี่แบบนี้…” เขาจับข้อมือเธอเบาๆ แล้ววางลงบนต้นขาเธอเอง “ยิ่งน่าจับให้อยู่เฉยๆ เข้าไปใหญ่”

“พี่ฝุ่น!” เธอเผลอเสียงดังออกมาเล็กน้อยเหมือนลูกกระต่ายตกใจ

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ อย่างชอบใจ ก่อนจะยืนค้ำเธอไว้เหมือนเดิม ดวงตาคมกริบจ้องลงมายังเธอแบบไม่คิดจะปล่อยให้หายใจได้อย่างปกติเลยสักนิด

“อย่าเถียงพี่มากนะสตางค์” เขาก้มลงใกล้ใบหน้าของเธออีกครั้ง “เพราะตอนนี้…พี่อยากจับกระต่ายน้อยตัวนี้สอนให้เชื่องมาก”