บทที่ 5 ชนะเดิมพัน

บทที่ 5 ชนะเดิมพัน

เสียงประกาศจากลำโพงกลางสนามดังสะท้อนก้องไปทั่วพื้นที่ แสงไฟสปอร์ตไลต์จากเสาเหล็กสูงสาดลงบนแทร็กรถแข่งที่ถูกขีดเส้นชัดเจน ผู้ชมทยอยล้นเข้ามาเต็มอัฒจันทร์ เสียงพูดคุย เสียงเชียร์ และเสียงเครื่องยนต์ที่เริ่มอุ่นเครื่องประสานกันจนเกิดเป็นความวุ่นวายที่คึกคักแบบเฉพาะของสนามแข่งยามค่ำ

ลมเย็นแรงพัดผ่านตัวสตางค์จนผมที่รวบไม่เรียบร้อยปลิวกระจาย เธอยืนซุกมือในกระเป๋าเสื้อคลุม มองไปที่รถของไต้ฝุ่นที่จอดรออยู่ในคิวสตาร์ต กลิ่นน้ำมัน กลิ่นยางไหม้ และเสียงเครื่องยนต์คำรามรอบตัวทำให้หัวใจเธอเต้นแรงกว่าปกติหลายเท่า

เธอเคยมาสนามแข่งรถบ่อยก็จริง แต่มาเห็นช่วงที่เขาซ้อมเท่านั้น และยิ่งไม่เคยเห็นไต้ฝุ่นในโหมดนี้มาก่อนด้วย โหมดที่ทุกอณูของเขาเต็มไปด้วยสมาธิ ความมั่นใจ และความจริงจังจนเธอเผลอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

ซานเดินเข้ามาหยุดข้างๆ

“เฮ้ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ มันแข่งบ่อยจนเบื่อแล้ว”

สตางค์หลุบตาลง

“ตังค์ไม่ได้เกร็งสักหน่อย แค่กลัวเขาชนะ”

“เอ้า! ไม่ดีเหรอ”

“ไม่ค่ะ”

แต่ความจริงคือ เธอกำลังประหม่าอย่างหนัก ลุ้นจนท้องไส้ปั่นป่วน หายใจไม่เป็นจังหวะ เผลอเกาะแขนเสื้อของตัวเองแน่นจนมือเย็นเฉียบ

เพราะคำเดิมพันนั่น สายตาคมๆ ของเขาก่อนเดินไปขึ้นรถ ท่าทางนิ่งเฉียบเย็นชา แต่กลับมีประกายท้าทายร้อนฉ่าที่เหมือนตั้งใจมองมาเพื่อทำให้เธอใจสั่นเล่นๆ

เสียงเครื่องยนต์ของรถไต้ฝุ่นคำรามดังขึ้นเมื่อเขาสตาร์ตเครื่อง ตัวรถสั่นเบาๆ ราวกับสัตว์ป่ากำลังเตรียมจะกระโจนออกล่า

สตางค์มองเขาผ่านกระจกหน้ารถ เห็นใบหน้าที่ถูกไฟสนามสะท้อนจนดูคมชัดยิ่งกว่าเดิม

เขาเหลือบตามองมาทางเธอเพียงเสี้ยววินาที แต่เสี้ยวนาทีนั้นก็เปลี่ยนจังหวะหัวใจเธอไปหมด

เธอหลบตาแทบไม่ทัน พร้อมก้าวถอยหลังจนนิ้วเท้าเกือบสะดุดพื้น

“ตื่นเต้นขนาดนั้นเลย?” ซานแซวติดตลก

“ไม่ค่ะ” เธอตอบเร็วจนฟังออกว่าโกหก

การประกาศเริ่มนับถอยหลังดังขึ้น ผู้ชมเริ่มส่งเสียงเชียร์ดังขึ้นเรื่อยๆ รถทุกคันเคลื่อนเข้าประจำที่สตาร์ตไลน์

สตางค์กลืนน้ำลายครั้งใหญ่ ในอกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกแน่น ทั้งลุ้น ทั้งกังวล ทั้งไม่อยากยอมแพ้ให้ไต้ฝุ่นเห็นว่าเธอเป็นกังวลแค่ไหน

แต่เหนือสิ่งอื่นใด… เธอไม่อยากแพ้เดิมพันนั้นเลยสักนิดเดียว

เสียงนับถอยหลังเริ่มดังชัด

3… 2… 1…

เสียงเครื่องยนต์คำรามดังขึ้นพร้อมกันราวกับฟ้าผ่า รถทั้งหมดพุ่งทะยานออกจากจุดสตาร์ตอย่างดุเดือด และหัวใจสตางค์… ก็พุ่งตามไปด้วยเหมือนกัน

เสียงล้อเสียดสีกับพื้นแทร็กดังยาวเป็นสายเหมือนแส้ฟาดลงกลางอากาศ ผู้ชมรอบสนามต่างลุกขึ้นยืน ส่งเสียงเชียร์กระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่สำหรับสตางค์แล้ว ทุกอย่างรอบกายเหมือนถูกกลืนหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจของตัวเองที่ดังชัดอยู่ในหู

ทุกวินาทีหลังสัญญาณสตาร์ตคือความกดดันที่ค่อยๆ บีบหัวใจเธอแน่นขึ้นเรื่อยๆ

รถของไต้ฝุ่นพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ตัวรถสีเข้มสะท้อนแสงไฟเป็นเส้นวูบวาบราวกับหลุดออกจากโลกความจริงไปอยู่ในมิติความเร็ว สตางค์จับตามองมันไม่กะพริบ ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัวเหมือนถูกดึงตามแรงลมที่รถฝุ่นสร้างไว้

ทุกโค้งที่เขาเลี้ยว เธอเกร็งไหล่จนปวดตื้อไปหมด มือที่กำแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือเริ่มชา แต่เธอไม่รู้ตัว ซานพูดอะไรบางอย่างข้างๆ แต่สตางค์ไม่ได้ยินเลยแม้แต่คำเดียว

ดวงตาเธอจับจ้องที่รถของไต้ฝุ่นเพียงคันเดียว หัวใจเต้นแรงจนเจ็บราวกับจะระเบิดออกมาพร้อมเสียงเครื่องยนต์ เมื่อรถพุ่งเข้าสู่โค้งหักศอก เธอกลั้นหายใจริมฝีปากเม้มแน่นจนซีด

“อย่าหลุด… อย่าหลุดนะ…”

รถฝุ่นกระแทกเข้าไลน์จังหวะพอดิบพอดี ล้อหลังปัดเล็กน้อยแต่ถูกควบคุมกลับได้ในเสี้ยววินาที

สตางค์เผลอผ่อนลมหายใจออกยาวๆ หัวใจเต้นแรงจนจังหวะผิดเพี้ยนไปหมด เธอไม่เคยรู้เลยว่าการดูคนคนหนึ่งแข่งรถ…มันทรมานขนาดนี้

ลมแรงพัดผมเธอปลิวจนปรกหน้า แต่เธอไม่แม้แต่จะยกมือปัด สายตายังล็อกอยู่กับรถคันเดิมราวกับกลัวว่าถ้ากะพริบตาเพียงครั้งเดียว เธออาจมองไม่เห็นเขากลับออกมาจากโค้งต่อไป

ยิ่งเขาแซง ยิ่งเขาพุ่งขึ้นอันดับ หัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะหลุดออกมาวิ่งตามรถไปด้วย

ซานหันมามองแล้วหลุดขำ

“น้อง… ลุ้นจนหน้าซีดแล้วนะ”

สตางค์ไม่โต้ตอบ เพราะในตอนนี้เธอกำลังกลัวอย่างประหลาด

กลัวว่าเขาจะผิดจังหวะ

กลัวว่าเขาจะพลาด

กลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป

กลัว… มากกว่าที่เธอยอมรับกับตัวเอง

ทุกเสียงรอบตัวหายไปหมด ทุกอย่างค่อยๆ ช้าลงเหลือเพียงภาพรถของไต้ฝุ่นที่พุ่งไปข้างหน้าราวกับกำลังฉีกอากาศ และเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงจนเจ็บ

สตางค์กัดริมฝีปากแน่น คอแห้งผาก คิ้วขมวดแน่นจนปวดหัว ทุกวินาทีต่อจากนี้ สำหรับเธอ มันคือความกดดันที่โหดร้ายพอๆ กับการลงแข่งเสียเอง

ล้อเสียดพื้นดังลั่นผสมกับเสียงเครื่องยนต์ที่เร่งขึ้นจนสุดปลายเข็มวัดรอบ สนามทั้งสนามเหมือนสั่นสะเทือนด้วยพลังความเร็ว แต่สตางค์กลับได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงจนแทบจะกลบทุกอย่างไปหมด

รอบสุดท้ายเริ่มต้น

รถของไต้ฝุ่นอยู่ในอันดับสองหลังคันนำหน้า ระยะห่างใกล้จนลมหายใจสตางค์สะดุดตามไปด้วย

“พี่ฝุ่น… อย่าชนะนะ” เธอพึมพำกับตัวเองเบาแผ่ว ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่มีวันได้ยิน

เมื่อเข้าโค้งสุดท้าย โค้งที่แคบที่สุดและอันตรายที่สุดในสนาม ทุกคนในอัฒจันทร์ลุกขึ้นยืนพร้อมกันเหมือนนัดกันไว้

สตางค์แทบหยุดหายใจ มือที่กำไว้อยู่นานสั่นจนรู้สึกได้ ปลายเล็บสะกิดผิวตัวเองจนเจ็บแต่เธอไม่สนใจแม้แต่นิดเดียว

ไต้ฝุ่นกดคันเร่งสวนออกด้านใน เข้าไลน์เฉือนคู่แข่งในจังหวะที่เสี่ยงที่สุด เสียงล้อปัดดังเอี๊ยดจนคนดูหลายคนร้องลั่นด้วยความตกใจ

สตางค์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกเหวี่ยงไปกับรถทั้งคันในเสี้ยววินาทีนั้น เธอหลับตาแน่นโดยไม่รู้ตัว

และแล้ว… เสียงโห่ร้องของผู้ชมระเบิดขึ้นอย่างมหาศาล ดังจนพื้นสนามสั่นสะเทือน

ซานตะโกนข้างหูเธอ

“มันแซงได้เว้ย!! ไอ้ฝุ่นมันแซงได้!!!”

สตางค์ลืมตาขึ้นอย่างตกใจ เห็นรถของไต้ฝุ่นพุ่งออกจากโค้งเป็นคันแรก ระยะห่างชัดเจน มั่นคงและไม่มีใครไล่ทันอีกต่อไป

เสียงประกาศก้องไปทั่วสนาม

“ผู้ชนะการแข่งขันรอบนี้ คือ…ไต้ฝุ่น!!”

สตางค์ยืนค้างอยู่กับที่ หูอื้อไปหมด เธอสูดลมหายใจแรงเหมือนเพิ่งพ้นจากการกลั้นหายใจยาวนานที่สุดในชีวิต หัวใจเต้นแรงเหมือนกำลังจะหลุดออกมาจากอก

เขาชนะ…

เขาปลอดภัย…

เขายังอยู่ตรงนั้น…

และท่ามกลางความอึกทึกของผู้ชมทั้งหมด มีเพียงสองคำที่ดังชัดเจนในหัวของสตางค์

‘ถ้าพี่แข่งชนะรอบนี้… ตังค์ต้องยอมไปกับพี่หนึ่งที่ ไม่ปฏิเสธ ไม่บ่น ไม่เถียง’

เดิมพันนี้… เธอแพ้ไม่เขาจริงๆ สินะ