บทที่ 16: เรียกพี่สิครับ

ฉันทรุดกายนั่งลงกับพื้นกระเบื้องสุดหรูที่ถูกปูด้วยพรมขนแกะราคาแพงทับอีกทีด้วยความอ่อนแรงโดยไม่สนใจอีกต่อไปว่าน้ำสีขาวขุ่นเหนียวเหนอะไหลอาบง่ามขาของตัวเองไม่หยุด ไม่รู้ว่าถูกเขาเล่นสนุกกับร่างกายของฉันนานแค่ไหนถ้าให้เดาก็คงประมาณสามชั่วโมงได้

ร่างสูงของเหมราชที่เพิ่งเสร็จสมกิจกามของตัวเองไปกำลังจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนเดิมอยู่ไม่ได้หันกลับมามองฉันที่ถูกเขารังแกเลยสักนิดทั้งๆ ที่ฉันยืนแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว อีกปัญหาใหญ่ของฉันคือกางเกงชั้นในของตัวเองถูกเขาฉีกกระชากไปจนเอากลับมาใส่ไม่ได้อีกแล้ว ให้ฉันทำงานโดยที่ไม่ได้ใส่กางเกงชั้นในมันก็ให้ความรู้สึกโรคจิตแปลกๆ

“นั่งทำงานในห้องผมนี่แหละ เดี๋ยวให้เลขาไปเอาแฟ้มเอกสารมาให้ ไอแพดก็ใช้ของผมไปละกัน” เหมือนจะรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ คนตรงหน้าบอกให้ฉันนั่งทำงานอยู่ในห้องนี้ด้วยน้ำเสียงห่างเหินทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบเล็กน้อยได้เพียงปลอบใจตัวเองว่ามันเป็นแบบที่ควรจะเป็นก็ดีแล้ว อย่าไปคาดหวังอะไรจากเขาให้มันมากเลย

“ค่ะ ท่านประธาน” ฉันตอบรับแล้วหยิบเอาทิชชูบนโต๊ะของเขามาเช็ดทำความสะอาดกลางกายของตัวเองที่เต็มไปด้วยคราบและร่องรอยจากกิจกรรมทางเพศ

ติ๊ง!

ในระหว่างที่กำลังทำความสะอาดร่างกายของตัวเองด้วยทิชชูอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของฉันก็ดังขึ้นมารบกวนจึงละความสนใจจากร่างกายตัวเองแล้วหันไปเปิดแจ้งเตือนจากโทรศัพท์

‘รายการเงินเข้า จากบัญชี xxx-x-x6514 จำนวนเงิน 100,000บาท วันที่ xx มี.ค. 25xx เวลา 14.30 น.’

“เอาไปซื้อยาคุมหรือจะป้องกันยังไงก็เรื่องของคุณแต่อย่าให้มันผิดพลาด เพราะผมคงไม่รับผิดชอบ” เหมราชเอ่ยเสียงเย็นกับฉันคลายความสงสัยทั้งหมดถึงรายการโอนเงินที่เข้ามาในบัญชี

“คุณไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันฉลาดพอที่จะป้องกันเรื่องพวกนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ” ฉันทำเป็นเข้มแข็งตอบเขาไป แม้ภายในใจจะรู้สึกสั่นไหวปนเจ็บปวดกับคำพูดร้ายกาจของเขาไปบ้างแต่ฉันยอมรับความจริงเป็นและอยู่กับความเป็นจริงได้ดี

“ดี ช่วยอยู่เงียบๆ ในที่ของคุณด้วยครับ ผมไม่มีรสนิยมเอาคนคนเดียว” วาจาเลวร้ายจากปากของเขายังพุ่งใส่ความรู้สึกของฉันไม่หยุดหย่อน

“ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องเรียกร้องอะไรจากท่านประธานเช่นกันค่ะ”

“ครับ ก็ดี”

“แล้วฉันก็หวังว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นระหว่างเราอีกนะคะ” กล่าวจุดประสงค์ของตนเองจบฉันก็สูดเอาลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อกำจัดความรู้สึกมากมายที่มันกำลังตีรวนกันภายในจิตใจ

“ไม่ต้องห่วงครับ คนที่รอให้ผมเอามีเยอะแยะ” กล่าวด้วยน้ำเสียงกระโชกโฮกฮากจบ เขาก็เดินออกจากห้องทำงานไปซึ่งฉันก็ไม่ได้รั้งไว้แล้วถามอะไรเขาอีก ได้แต่นั่งรอเอกสารจากคุณมิลาน

ก๊อกๆ!

“มิลานเองค่ะ เอาเอกสารมาให้ค่ะคุณร่มเกล้า”

“เข้ามาได้เลยค่ะ”

ผ่านไปสักพักคุณเลขาคนสวยของเหมราชก็เดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารของฉัน เธอฉีกยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตรแล้ววางเอกสารทั้งหมดลงบนโต๊ะรับแขกภายในห้องทำงานของผู้บริหารขนาดใหญ่สมฐานะ

“คุณเหมราชแจ้งว่าใช้โต๊ะทำงานรวมไปถึงอุปกรณ์อำนวยความสะดวกของเขาได้เลยนะคะ”

“ขอบคุณมากนะคะ” ฉันยิ้มตอบรับเธอ

“หากคุณร่มเกล้าต้องการอะไรเพิ่มเติม แจ้งมิลานได้เลยนะคะ”

“ไม่แล้วค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

คุณมิลานโค้งหัวให้ฉันแล้วเดินออกไปโดยที่ใบหน้าของเธอยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา ยิ่งเห็นท่าทาง การพูด รอยยิ้มของเธอแล้วยิ่งทำให้ฉันรู้สึกคุ้นเข้าไปใหญ่ เหมือนเคยเจอเธอที่ไหนแต่ก็ยังนึกไม่ออกจึงเลิกคิดนั่นคิดนี่แล้วหันไปให้ความสนใจกับกองแฟ้มเอกสารที่ต้องตรวจสอบให้เสร็จในวันนี้

โฟกัสกับงานของตัวเองจนไม่รู้ว่าใช้เวลาไปนานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีก็พบว่าคุณมิลานเข้ามาบอกว่าถึงเวลาเลิกงานแล้วประจวบเหมาะกับงานบนมือของฉันที่เสร็จสมบูรณ์พอดี สองมือเลยจัดระเบียบเอกสารเข้าแฟ้มให้เรียบร้อยแล้วหอบเอาข้าวของกลับไปยังห้องทำงานของตัวเอง

ทว่ายังไม่ได้ก้าวขาออกจากห้องทำงานของเหมราชด้วยซ้ำก็พบว่าเขามายืนขวางตรงประตูด้วยท่าทางนิ่งๆ มองฉันด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ถูก ฉันยืนมองการกระทำของเขาสักพักเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ขยับไปไหนจึงเลือกที่จะพูดออกไปก่อน

“ช่วยหลบให้หน่อยได้ไหมคะ”

“จะกลับหรือยังครับ?” ร่างสูงโปร่งของเหมราชไม่ได้ขยับเขยื้อนให้ฉันเลยแม้แต่น้อยแถมยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอีกต่างหาก

“ค่ะ ถึงเวลาเลิกงานแล้ว”

“เดี๋ยวไปส่งครับ”

“ฉันกลับเองดีกว่าค่ะ”

บอกกับเขาไปแล้วก็เดินออกมาจากสถานการณ์น่าอึดอัดแล้วตรงดิ่งมายังห้องทำงานของตัวเองทันทีเพื่อนำเอาเอกสารมาเก็บแล้วส่งต่อให้กับฝ่ายบริหารในวันรุ่งขึ้น เก็บเอกสารเสร็จสรรพก็เตรียมจะเดินไปยังลิฟต์เพื่อลงไปยันชั้นล่างสุดของบริษัท เวลานี้เป็นเวลาเลิกงานแล้วทำให้เหล่าพนักงานทั้งหลายทยอยกันกลับไปจนเกือบหมด บรรยากาศภายในตัวบริษัทค่อนข้างเงียบและวังเวงตำต่างจากเวลางานที่เต็มไปด้วยผู้คนไฟแรง

เดินออกจากห้องทำงานของตัวเองมาก็พบว่าเหมราชยืนรออยู่ ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรถึงยังตามมาทั้งที่มันเป็นเวลาเลิกงานแล้ว เขาเองก็ควรจะกลับไปได้แล้วเช่นกัน ในเมื่อหายไปทั้งบ่ายแต่ดันกลับมาอีกทีในเวลาเลิกงาน ฉันเลิกให้ความสนใจเขาแล้วเดินเข้าลิฟต์ไปแต่คนตัวโตที่เป็นถึงประธานบริษัทก็เดินตามเข้ามาด้วย จนเดินออกจากลิฟต์แล้วถูกเขาคว้าแขนเอาไว้ฉันจึงชะงักแล้วหันกลับไปเองอีกครั้ง

“เดี๋ยวพี่ไปส่งครับ” เขาพูดย้ำคำเดิมอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ เรียกรถกลับเองได้” ฉันตอบด้วยความมั่นใจ

“จะขึ้นรถทั้งที่ไม่ได้ใส่กางเกงใน?” เขาเลิกคิ้วถาม ทำเอาฉันที่ลืมตัวว่าไม่มีกางเกงในใส่กลับมานึกขึ้นได้อีกครั้งแล้วเดินตามเขาไปที่รถอย่างว่าง่าย พูดก็พูดเถอะ ผู้หญิงไม่ได้ใส่กางเกงชั้นในขึ้นรถรับส่งส่วนบุคคลมันก็อันตรายจริงๆ นั่นแหละ

บนรถ...

เมื่อขึ้นมาบนรถแล้วฉันก็นั่งเงียบๆ เหมือนเดิมไม่ได้ชวนเขาพูดคุยอะไร เขาเองก็สตาร์ทรถแล้วขับออกไปจากบริษัทด้วยความเร็วในระดับหนึ่ง ระหว่างทางบนรถก็ไร้บทสนทนาพูดคุยเฉกเช่นอย่างเคย

“พี่ขอแวะที่ห้างก่อนนะครับ” เป็นเขาที่เอ่ยบอกกับฉันขึ้นมาก่อน

“ไม่พูดเป็นทางการแล้วเหรอคะ” ฉันลองหยั่งเชิงถามเนื่องด้วยเมื่อตอนกลางวันถูกเขาพูดจาเป็นทางการด้วยน้ำเสียงห่างเหินใส่

“ไม่ใช่เวลางานแล้วนี่ครับ เราไม่ได้เป็นเจ้านายกับลูกน้องตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงสักหน่อย” เสียงทุ้มตอบปนด้วยความติดเล่นนิดๆ

“ก็จริงค่ะ” ฉันพูดเบาๆ คล้ายว่าพูดกับตัวเองมากกว่าเสียอีก

“หิวไหมครับ?” เขาถาม

“นิดหน่อยค่ะ แต่คุณแวะทำธุระก่อนก็ได้”

“เรียกพี่สิครับ” เขาบอกกับฉันซึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ คล้ายจั๊กจี้ตรงหัวใจ ได้แต่ข่มกลั้นความรู้สึกนี้ไว้แล้วเตือนตัวเองว่าอย่าเอาใจกลับไปเล่นกับเขา นึกถึงสภาพตัวเองตอนเดินออกมาจากเขาเมื่อสามปีก่อนสิ