บทที่ 6 : เขาก็เป็นแบบนี้เสมอ...

เช้าวันต่อมา...

แสงแดดลอดมาจากผ้าม่านปลุกให้ฉันค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ความรู้สึกปวดเมื่อยแล่นไปทั้งตัวจากการร่วมรักโดยไม่เต็มใจเมื่อคืนที่ผ่านมา ฉันหันไปมองคนข้างๆ ที่กำลังหลับอย่างสบายใจและไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยตัดสินใจคว้าเอาผ้าห่มมาคลุมร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองไว้ก่อนจะค่อยๆ ลุกเดินไปยังห้องน้ำโดยไม่ลืมที่จะเก็บเอาเสื้อผ้าของตัวเองเข้าไปด้วย

ทันทีที่สองขาแตะพื้น ความรู้สึกเจ็บปวดเริ่มกัดกินตรงกลางกายจนแทบล้มลงไปกองกับพื้น ฉันกัดฟันทนพยายามลากสังขารไปจนถึงห้องจนได้ แม้จะค่อนข้างลำบากก็ตาม แต่พอเห็นสภาพตัวเองในกระจกภายในห้องน้ำก็ต้องรู้สึกตกใจเมื่อตามตัวฉันมีแต่ร่องรอยสีม่วงคล้ำเต็มไปหมด

ฉันละสายตาจากร่องรอยพวกนั้นแล้วหันไปจัดการอาบน้ำชำระร่างกาย สมองพลางคิดไปต่างๆ นานา ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่แล้วก็ตัดสินใจสะบัดหัวไล่เอาความคิดเพ้อเจ้อเหล่านั้นออกไป

เมื่ออาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันใส่เสื้อผ้าตัวเดิมของตัวเองจนเสร็จเรียบร้อยแล้วก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทางทุลักทุเลเนื่องจากความรู้สึกเจ็บแสบตรงกลีบกลางกายยังคงเล่นงานฉันไม่หยุด

ก่อนที่จะได้เดินไปยังหัวเตียงเพื่อเก็บเอาโทรศัพท์ของฉันเข้ากระเป๋าแล้วออกไปจากห้องน้ำ เจ้าของห้องที่ฉันไม่อยากจะคุยด้วยมากที่สุดดันตื่นขึ้นมาเสียก่อน

หมับ!

“ตื่นแล้วก็ไม่คิดจะปลุกพี่เลยนะ” มือหนาของคนที่กำลังนอนอยู่คว้าข้อมือของฉันเอาไว้

“ปล่อยนะคะ” ฉันพูดพร้อมกับพยายามบิดข้อมือออกจากมือเขา

“จะกลับแล้วเหรอ?” เขาเมินกับคำร้องขอให้ปล่อยมือ และถามกลับมาด้วยคำถามที่เขาอยากจะรู้

เขาก็เป็นแบบนี้เสมอ...

สนใจแต่ตัวเอง!

“ค่ะ จะกลับแล้ว” ฉันตอบเสียงเรียบ ดวงตายังคงจ้องมองข้อมือตัวเองที่ยังไม่หลุดจากการเกาะกุมของเขา

“พี่ไปส่ง” เขาพูดกลับมา

“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันบ่ายเบี่ยงเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้เขาได้ไปส่งเพราะไม่อยากจะเกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีก

“ให้พี่ไปส่งนะครับ” คำพูดหวานหูจากปากเขาทำเอาฉันชะงักแล้วเผลอไปคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ ก่อนจะพยายามดึงสติตัวเองให้กลับมาอยู่กับปัจจุบันและโฟกัสกับจัดการสถานการณ์ตรงหน้านี้ให้เรียบร้อย

“ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ สะดวกใจจะกลับเอง” ฉันพูดออกมาชัดถ้อยชัดคำเพื่อบอกให้เขารู้ว่า ‘ฉันอยากจะกลับเองจริงๆ’

“พี่สะดวกใจจะไปส่งมากกว่าครับ”

หมับ!

กล่าวจบเขาก็แย่งกระเป๋าออกไปจากมือฉันแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำ หลังจากนั้นก็มีเสียงน้ำไหลออกมาจากฝักบัว ฉันที่ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะถูกแย่งกระเป๋าไปแล้วจึงทำได้แค่นั่งรอให้เขาออกมาจากห้องน้ำเงียบๆ

“เกล้าครับ หยิบผ้าเช็ดตัวให้พี่หน่อย” เสียงเข้มตะโกนออกมาจากห้องน้ำ

“วางตรงไหนคะ” ฉันถาม

“ที่เดิมครับ”

คำว่า ‘ที่เดิม’ ของเขาทำให้ฉันรู้ทันทีว่าผ้าเช็ดตัวอยู่ตรงไหน เหมราชมีนิสัยเสียคือไม่ชอบเก็บเสื้อผ้ารวมไปถึงผ้าเช็ดตัวไว้ในตู้เสื้อผ้าด้วยตัวเอง ตอนที่เรายังอยู่ด้วยกัน ฉันมักจะเป็นฝ่ายที่จัดระเบียบเสื้อผ้า และสิ่งของต่างๆ ภายในห้อง ไปจนถึงงานบ้านต่างๆ ก็เป็นหน้าที่ของฉันเช่นเดียวกัน

ฉันไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไป เพียงแต่เดินไปเอาผ้าเช็ดตัวที่พาดอยู่ตรงพนักโซฟาแล้วนำมันไปให้กับเขา ระหว่างนั้นก็บังเอิญสะดุดตาสังเกตเห็นกรอบรูปคู่สีขาวที่ถูกวางไว้บนโต๊ะกาแฟข้างโซฟา

มันคือ ‘รูปคู่ของเรา’ ที่เคยถ่ายด้วยกันเมื่อนานมาแล้ว...

ฉันเคลื่อนสายตาผ่านรูปนั้นไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะเดินไปเคาะประตูห้องน้ำสองสามทีเพื่อให้คนด้านในรับรู้ว่าฉันเอาผ้าเช็ดตัวมาให้เขาแล้ว

ใบหน้าหล่อโผล่พ้นออกมาจากประตูห้องน้ำ มือหนาเอื้อมมาหยิบผ้าเช็ดตัวจากฉันด้วยรอยยิ้มเหมือนในอดีต ฉันเพียงแค่มองแล้วถอยออกมาจากประตูห้องน้ำ กลับมานั่งรอเขาเท่านั้น

แม้บรรยากาศรอบๆ หรือตัวเขาจะทำหลายๆ อย่างเหมือนในอดีต แต่ฉันก็คอยตอกย้ำกับตัวเองเสมอว่ามันเป็นได้แค่อดีตจริงๆ ทุกอย่างมันไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้อีกแล้ว เราสองคนได้เดินออกมาจากกันนานเกินไปจนไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

ผ่านไปสักพักเหมราชก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ฉันไม่ได้ให้ความสนใจอะไร ปล่อยให้เขาได้แต่งตัวตามอัธยาศัยแล้วนั่งรอจนเขาจัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว

“พร้อมแล้วใช่ไหมคะ?” ฉันถามเมื่อเห็นว่าเขาน่าจะแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ครับ” คนตัวสูงตอบสั้นๆ ก่อนที่ฉันจะเดินนำออกจากห้องไป โดยปล่อยให้เขาเดินตามทั้งที่ยังถือกระเป๋าของฉันไว้อยู่

บนรถ...

“แวะกินข้าวเช้าก่อนกลับไหมครับ” เขาเอ่ยถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ

“ไม่ล่ะค่ะ” ฉันตอบผ่านๆ เพราะไม่อยากใช้เวลาร่วมกับเขาไปนานกว่านี้อีกแล้ว

ตลอดทางบนรถมีเพียงเขาที่พยายามชวนพูดคุยตลอดเวลา ส่วนฉันนั้นก็ตอบไปตามมารยาทเท่านั้น ภายในใจภาวนาให้เขาขับรถไปส่งฉันเร็วๆ แค่นั้น แต่น่าแปลกคือเขาไม่แม้แต่จะถามชื่อคอนโดที่ฉันพักอยู่ด้วยซ้ำ เขาขับรถออกมาโดยที่ไม่เอ่ยถามเรื่องนี้แม้แต่นิดเดียว ราวกับว่ารู้อยู่แล้ว

คิดไปเองมั้ง...

คนที่เลิกกันไปตั้งหลายปีจะมารับรู้เรื่องราวของ ‘อดีตแฟน’ อย่างละเอียดได้ยังไงกันล่ะ ฉันสลัดความคิดฟุ้งซ่านข้างในหัวก่อนจะหันหน้าออกไปมองทางหน้าต่างกระจก

“พี่หิวข้าว ขอแวะทานก่อนนะครับ” พูดจบก็เลี้ยวรถเข้าร้านอาหาร ‘ร้านประจำ’ ของเขาทันที

ถ้าไม่ฟังจะถามทำไม!

ทันทีที่ล้อรถหรูเข้ามาเทียบจอดที่ลานจอดรถของร้านอาหารชื่อดังร้านหนึ่ง เหมราชเปิดประตูฝั่งคนขับแล้วรีบวิ่งมาที่ประตูฝั่งตรงข้างคนขับซึ่งมีฉันนั่งอยู่ ฉันไม่ได้อ้าปากพูดอะไรเพิ่มเติม คนมัน ‘เคย’ รู้จักกันดี รู้นิสัยใจคอกันดี พูดไปก็เท่านั้น เลยเลือกที่จะเงียบปล่อยให้เขาเปิดประตูรถให้แล้วพาฉันเข้าไปในร้านอาหาร

“สวัสดีค่ะ คุณเหมราช” พนักงานสาวที่แสดงท่าทางออกมาชัดเจนว่ารู้จักกับเขาเป็นอย่างดีเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

“ขอโต๊ะสำหรับสองที่ด้วยครับ” เขายิ้มตอบกลับอย่างสุภาพ

“ได้ค่ะ เชิญด้านนี้เลยค่ะ” พนักงานสาวคนเดิมกล่าวก่อนจะเดินนำเราสองคนเข้าไปในร้าน

เมื่อได้โต๊ะแล้ว พนักงานสาวสวยคนเดิมก็เดินออกไป เหลือไว้แค่เราสองคนที่ก้มหน้าก้มตาเปิดเมนูอาหารโดยไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมา ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารชวนอึดอัดเล็กน้อย จวบจนเวลาล่วงเลยไปสักพัก พนักงานคนใหม่ก็เข้ามารับรายการอาหารที่โต๊ะ

“ลูกค้าจะสั่งอาหารเลยไหมครับ” พนักงานที่เข้ามารับรายการอาหารเอ่ยถาม ดูแล้วคงเป็นหนุ่มน้อยวัยมหา’ลัยที่เข้ามาทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านอาหารแห่งนี้ มองแล้วทำให้นึกถึงตัวเองเมื่อก่อนเสียจริง

“ครับ ขอเป็นข้าวผัดทะเลสองที่ แกงจืดหมูสับสาหร่าย ซุปเห็ดทรัฟเฟิล ขนมปัง น้ำเปล่าหนึ่ง น้ำมะนาวโซดาปั่นอีกหนึ่งครับ” เหมราชสั่งอาหารในส่วนของเขาและฉันเสร็จสรรพโดยที่ไม่ปล่อยให้ฉันได้เอ่ยปากสั่งอาหารออกมาเองสักคำ เขาทำทุกอย่างออกมาด้วยความเคยชินเหมือนเมื่อก่อน ไม่ต่างไปจากเดิมเลย

“แล้วคุณผู้หญิง...” น้องพนักงานหันมารอจดรายการอาหารจากฝั่งฉันบ้าง

“เอา- “

“เอาแค่นี้ก่อนเดี๋ยวสั่งเพิ่มทีหลังครับ” ฉันยังไม่ทันพูดจบประโยคด้วยซ้ำ เหมราชก็พูดแทรกขึ้นมาทันที พนักงานคนนั้นจึงพยักหน้าโค้งตัวลงเล็กน้อย แล้วเดินจากไปอย่างรู้งาน

“อยากกินไส้กรอกชีสรมควันกับปลาลวกจิ้มน้ำจิ้มซีฟู้ดค่ะ” ฉันพูดเปรยออกไปให้เขารับรู้ว่าฉันยังมีรายการอาหารที่ตัวเองต้องการจะสั่ง

“เดี๋ยวพี่สั่งให้ครับ” เขาตอบกลับมาแล้วกดปุ่มที่โต๊ะเพื่อเรียกพนักงานมาอีกครั้งและสั่งอาหารเพิ่มเติม

ผ่านไปไม่นาน อาหารที่สั่งไปก็มาเสิร์ฟจนครบ เราลงมือทานอาหารกันเงียบๆ มีบ้างที่เขาจะตักอาหารนั่นนี่ให้ฉัน ส่วนฉันก็ได้แค่กล่าวขอบคุณออกไป ไม่ได้ตักอาหารใดๆ กลับไปให้เขาเหมือนอย่างที่ครั้งหนึ่งฉันเคยทำ...