บทที่ 10

“หายแล้วเหรอ เมื่อวานเป็นไข้หรือเปล่า” น้ำเสียงอบอุ่น และสายตาเจือแววห่วงใยส่งถึง ทำเอาฉันใบ้กินยืนยิ้มทำตัวไม่ถูก “น้องข้าวคะ”

“เอ่อ…คะ อ้อ ไม่ค่ะ ข้าวหายดีแล้ว”

“ดีแล้วค่ะ” ปกติพี่ภีมมักจะพูดคะขากับฉัน และพนักงานทุกคน เขาเป็นคนอบอุ่นไม่แปลกหรอกที่จะพูดจาแบบนี้ ในสายตาของเขาคงจะมองว่าพวกฉันเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ

ฉันไม่ปล่อยให้ตัวเองทำตัวว่างแล้วยืนอยู่ตรงนี้นาน รีบตรงไปหลังร้าน จัดการเก็บกระเป๋าพร้อมออกมาช่วยพี่ภีม

วันนี้ปลื้มพนักงานอีกคนที่มักจะเข้างานพร้อมกับฉันช่วงเย็นยังมาไม่ถึงร้าน ฉันจึงออกไปช่วยพี่ภีมตรงเคาน์เตอร์กาแฟ เพราะลูกค้าก็ทยอยเข้าร้านมาเรื่อย ๆ กลัวว่าเจ้าของร้านจะทำไม่ทัน

“มีอะไรให้ช่วยบ้างคะ”

“น้องข้าวทำออเดอร์นี้ให้พี่หน่อยค่ะ” ว่าจบคนยุ่งก็ส่งรายการกาแฟมาให้ ฉันรับมาอย่างรีบ ๆ แล้วลงมือจัดการทำโดยไม่พูดอะไรมาก

“วันนี้น้องปลื้มไม่มาทำงานเหรอคะพี่ภีม” ฉันถามเพราะนี่ก็เลยเวลาทำงานมาเยอะแล้ว แต่ยังไม่เห็นน้องปลื้มมาถึงร้าน

“เห็นโทรมาลาก่อนเรามาถึงไม่นาน บอกว่ามีอุบัติเหตุนิดหน่อย”

“แล้วเป็นอะไรมากไหมคะ” ฉันถามด้วยความตกใจ

“รถเฉี่ยวค่ะ แต่ไม่เป็นอะไรมากแล้ว สบายใจได้” พี่ภีมพูดก่อนจะละมือจากงานที่ทำอยู่ “แต่เรานั่นแหละไปทำอะไรมา”

ฉันเงียบไม่รู้จะตอบว่าอะไร รู้ว่าพี่เขาคงจะหมายถึงรอยช้ำ

ตรงมุมปาก เพราะสายตาของเขากำลังจ้องมองนิ่ง บ่งบอกว่าเป็นห่วง เห็นได้ไงนะ 

“เอ่อ…”

“เจ็บไหม” พี่เขาเดินมาใกล้ทำท่าเหมือนจะยกมือมาจากหน้าของฉัน แต่ก็ดูไม่กล้า

คนที่เป็นต้นเหตุให้ฉันเจ็บแบบนี้ วันนี้มันยังไม่ถามฉันสักคำ เข้าใจแหละแต่คิดแล้วก็น่าน้อยใจชะมัด

“ไม่เจ็บค่ะ” ส่งยิ้มบางเบาให้ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

“ไปโดนอะไรมา” เมื่อเห็นฉันอึกอักไม่ตอบสักที พี่ภีมก็รีบเปลี่ยนเรื่อง

“เดี๋ยววันนี้พี่ไปส่ง ทางเดียวกัน” ฉันพยักหน้าก็ดีเหมือนกันจะได้ประหยัด จากนั้นพี่เขาก็ไม่พูดอะไรหมุนตัวกลับไปทำงานของตัวเองต่อ

…ไม่เคยเห็นภีมนิ่งเงียบแบบนี้เลย

ในขณะที่อยู่ในรถตอนที่พี่ภีมมาส่งฉันเงียบตลอดทางเพราะ

ไม่รู้ว่าจะเปิดการสนทนาอะไรดี แต่แล้วก็เหมือนสวรรค์จะกลั่นแกล้ง

จากบรรยากาศภายในรถที่ดูเงียบเชียบ เสียงโครกครากน่าอายดังขึ้นมา

“หิวเหรอคะ” เสียงนุ่มยังคงถามโดยมีหางเสียงเช่นเดิม ฉันก้มหน้างุดอย่างเขินอาย เบื่อไอ้ท้องเจ้ากรรมมันดันร้องประท้วงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

ช่วงเย็นฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย ไม่แปลกที่จะหิวเป็นธรรมดา

“นิดหน่อยค่ะ” แสร้งพูดออกไปถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันหิวจนแทบจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้วก็ตาม

“แวะทานอะไรก่อนดีไหมคะ” โดนถามแบบนั้นฉันก็ได้แต่พยักหน้ารัว ๆ เพราะรู้เลยว่าถ้ากลับขึ้นหอเข้าไปฉันโคตรขี้เกียจลงมาแน่ ๆ

ฉันมันคนที่หิวแต่ขี้เกียจมากกว่า

เมื่อเราทั้งคู่ตกลงกันไม่ได้ว่าจะทานอะไรเพราะในหัวของฉันมันอยากกินไปเสียทุกอย่าง พี่ภีมเลยอาสาเป็นคนเลือกให้ ด้วยการพาฉันมากินบะหมี่เกี๊ยวข้างทางที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากหอนัก

“ป้าขา บะหมี่เกี๊ยวปูค่ะ” ฉันส่งเสียงบอกอย่างออดอ้อน ร้านนี้ฉันมากินบ่อย ไม่ได้มากับใครที่ไหน ก็มีแค่ไอ้เพื่อนทั้งสามคนนั่นแหละ มาบ่อยจนเรียกได้ว่าเจ้าของร้านจำหน้าฉันได้

วันนี้ป้าแกยิ้ม ๆ มองฉันกับพี่ภีมสลับกันไปมา อยากตะโกนออกไปว่าป้าคะ คนนี้ไม่ใช่แฟนก็ไม่ได้ เดี๋ยวจะดูมีพิรุธเกินไป

เนียน ๆ ไปก่อนละกัน อย่างน้อยวันนี้หลายคนก็เข้าใจว่าคนหล่อตรงหน้าเป็นคนรักของฉัน นี่มันกำไรจากการทำงานชัด ๆ

“พี่ภีมกินอะไรดีคะ” เขาอุตส่าห์มาส่งแถมยังอาสาเลี้ยงข้าว ฉันนี่เสียมารยาทลืมถามว่าเขาอยากทานอะไร เมื่อคิดขึ้นได้ก็เลยรีบหันไปหาเอ่ยปากถามทันที

“เหมือนหนูก็ได้ค่ะ” โอ๊ย พี่ภีมเรียกฉันว่าหนูตอนนี้ฉันเหลือตัว

สามเซน ฉันพยักหน้าหงึก ๆ แล้วหันไปคุยกับป้าเจ้าของร้านอีกครั้ง

“เอาบะหมี่เกี๊ยวปูเพิ่มอีกที่ค่ะ” ป้าเจ้าของร้านยิ้มให้ชั่วครู่ ก่อนจะรีบเดินห่างออกไป

“จะว่าไปก็ยังไม่เคยมานั่งคุยกันจริง ๆ จัง ๆ เลย” อยู่ ๆ พี่ภีมก็เลยพูดขึ้น ทำคิ้วของฉันขมวดแทบจะชนกัน

“คะ…”

“ตอนสัมภาษณ์เราเข้ามาทำงานพี่ก็ไม่ได้ถามว่าเราเรียนที่ไหน เรียนคณะอะไร”

“อ๋อ” วันนั้นฉันยังจำได้ดี วันที่พี่ภีมเป็นคนนัดสัมภาษณ์ เขารู้แค่ว่าฉันยังเรียนมหาลัย อยากหาพาร์ตไทม์ทำเพื่อหาเงินใช้ในชีวิตประจำวัน เจ้าของร้านคนนี้รู้แค่นั้นเลย “ตอนนี้เข้าเรียนอยู่ที่มหาลัยใกล้ ๆ ร้านพี่นี่แหละค่ะ อยู่ปี 3 คณะบริหาร” เหมือนพี่เขาไม่ได้ตัดสินใจนานด้วย จู่ ๆ ก็รับเข้ามา

“อีกนิดเดียวก็ใกล้จบแล้วสิ”

“ไม่นิดนะคะ อีกตั้งปีกว่า ๆ แล้วตอนนี้นะรายงานท่วมหัวแทบเอาตัวไม่รอดเลยค่ะ”