เดิมพันรักครั้งที่ 1 [2/3]

เดิมพันรักครั้งที่ 1

2/3

“เดี๋ยววงลงจะชวนมันมานั่งด้วย ไปสัมภาษณ์กันเอาเองไหม คือว่าจะชวนเขามานั่งด้วยเหรอ” โอ้ ไม่นะ ไม่ ๆ มินนี่ไม่โอเคมาก

“ขอกินอันนี้อีกได้ไหม” ฉันถามเพราะเห็นว่ามี B25 ที่พึ่งมาเสิร์ฟรอบที่สามเหลืออยู่อีกหนึ่งแก้ว

“ยัยเล็ก หนูจะเอาอีกเหรอลูก” พิงกี้ถามด้วยสายตาหวาดระแวง “อิมิกกี้ยิงกะเทยตายแน่ค่ะ”

“มิกกี้ไม่ว่าหรอกน๊า” ฉันลากเสียงยาวแล้วก็คว้ามาดื่มเลย รอบนี้ไม่ใช้หลอดแล้วล่ะ

“ว๊าย ชะนีมันติดใจว่ะ” อย่างน้อยนะถ้าเมาก็จะไม่เกร็ง หรือจะตัวแปลก ๆ ตอนเกียร์มาก็แล้วกันน่า แต่ว่านะพอกินเข้าไปรอบนี้ก็ทำเอาวิญญาณจะหลุดเลยล่ะ

“ไงมึง” ผ่านไปเกือบชั่วโมงเกียร์ลงมาแล้ว ต้าร์ชวนเขามานั่งด้วย แถมยังนั่งตรงข้ามฉันอีกนะ

ฉันกับเขาไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อนหรอก แต่ตอนปีหนึ่งเคยประกวดดาวเดือนด้วยกัน แค่เจอผ่าน ๆ ตามคณะและเพื่อนชอบพูดถึงเขา แล้วก็ต้าร์แฟนของขิงน่ะพึ่งจะคบกันได้สองเดือนเอง ฉันก็พึ่งรู้วันนี้ว่าพวกเขารู้จักกันน่ะ

“เกียร์จ๋า เกียร์สุดหล่อ” พิงกี้ที่เป็นเหมือนแฟนคลับของเขาพูดเสียงหวาน ดัดเสียงกว่าที่เคยเป็นจนฉันงงเลย “พิงกี้ขอถามอะไรเกียร์หน่อยได้ไหมอะคะ”

“ว่าไง ถามอะไร” เขาถามพร้อมยกเหล้าที่ต้าร์พึ่งจะเทให้ไปดื่ม ต้าร์ใส่เหล้าไปเยอะมากเลยนะแต่เขาดูดื่มได้แบบไม่สะทกสะท้านเลย มีจังหวะหนึ่งเขามาสบตากับฉัน ส่วนฉันก็เอาแต่ก้มหน้างุด ๆ ลง

“เกียร์มีแฟนหรือยังเอ่ย” พิงกี้จีบปากจีบคอถาม

“ยังไม่มี” เขาตอบสั้น ๆ แต่ก็ไม่ได้ห้วนนะ เขาไม่ได้พูดครับแบบที่พูดกับฉันในห้องน้ำทั้งที่ระดับความรู้จักก็น่าจะพอกัน แต่มันก็เป็นแบบนี้ ไม่ค่อยมีใครพูดคำหยาบกับฉัน บางคนก็พูดครับ พูดค่ะด้วย ต่อให้เป็นเพื่อนร่วมสาขาที่ไม่ได้สนิทกันก็ยังทำแบบนั้น

พวกเขาบอกว่าไม่กล้าพูดหยาบกับฉัน แม้ว่าพวกเพื่อนน่ะจะพูดกูมึงกันแต่ก็ไม่พูดกับฉันเลยนะ ทำไมก็ไม่รู้เหมือนกัน ทั้งที่ฉันก็ไม่ได้เป็นคนถือตัวอะไรขนาดนั้น

“แล้ว ๆ ชอบคนแบบไหนเหรอ” น้ำหวานน่ะซักไซ้เขายิ่งกว่าอะไรดี

“ชอบแบบพิงกี้ไหมคะ” เกียร์ไม่ตอบแต่ยิ้มบาง ๆ แทน พึ่งจะเคยเห็นเขายิ้มนะ หมายถึงยิ้มปกติน่ะ ยิ้มที่ห้องน้ำไม่นับหรอก ปกติเวลาหน้านิ่งก็ดูจะเป็นคนดุ ๆ แต่พอยิ้มแล้วกลับกลายเป็นโลกสดใสซะงั้น

“พักค่ะกะเทย” ขิงแขวะพิงกี้ ส่วนฉันก็ไม่ได้สนใจการสนทนาอะไรขนาดนั้น

“ก็แหม... กะเทยมีสิทธิ์ไหมคะ” พิงกี้ว่าติดตลก “แต่บอกหน่อยสิ ๆ ชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอ”

“อย่างไอ้เกียร์ก็ต้องชอบสาวแซ่บ บึ้ม ๆ อยู่แล้วสิ” ต้าร์แซวแล้วเอาไหล่ตัวเองไปดันไหล่เกียร์

“ไม่ค่อยมีสเปค” เขาตอบสั้น ๆ ถ้าถูกใจก็ได้หมด

“ไม่เอาซี ๆ ไม่ใช่ผู้หญิงที่เกียร์ควงบ่อย ๆ สิคะ ขอแบบคนที่อยากเป็นแฟนน่ะ เผื่อว่าพิงกี้ถูกหวยจะไปโมฯ ใหม่ทั้งตัว” พิงกี้น่าจะชอบเกียร์มากเลยนะ นางเป็นแฟนคลับเบอร์หนึ่งของเขาเลยล่ะ

“แต่ถ้าผู้หญิงที่จะเป็นแฟนด้วยเราเรื่องมากนะ พิงกี้ไหวไหมถ้าจะไปโมฯใหม่ทั้งตัว” เขาถามตอนนั้นก็ยิ้มมุมปาก แต่เป็นคนที่เวลาคุยกับใครแล้วเขาไม่หลบสายตาเลย ยัยพิงกี้เขินม้วนแล้ว

“ไหนบอกมาสิคะ พิงกี้น่ะทำได้เพื่อเกียร์”

“ก็ตัวเล็ก ยิ้มหวาน มีลักยิ้ม ผมยาว ตาแป๋ว ประมาณนี้มั้ง”

“ออฟชันเยอะขนาดนั้น ขอตายแล้วเกิดใหม่ง่ายกว่า แพ้ตั้งแต่ตัวเล็กแล้วค่ะ” ตอนนั้นเราหัวเราะกันแต่ว่าจังหวะที่ฉันหันเหสายตามามองเกียร์ก็เห็นว่าเขามองฉันอยู่ “แต่เดี๋ยวนะคะ ๆ ตัวเล็ก ยิ้มหวาน มีลักยิ้มด้วย แถมยังตาแป๋วอีก พิงกี้ว่ามีอยู่คนหนึ่งนะคะ”

“ใครเหรอ ๆ” น้ำหวานก็แกล้งถาม แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกแปลก ๆ เลยนะ

“แน่จริงก็พูดชื่อมาเลยสิเกียร์” ขิงน่ะกำลังจะสื่ออะไรกัน

“มินนี่.....มีแฟนหรือยังครับ” เกียร์ขยับปากถามฉัน และจ้องมองกัน แววตาของเขาเหมือนกำลังต้องการจะฉีกทึ้งร่างฉันยังไงอย่างนั้นเลย และฉันรู้สึกเหมือนว่าทุกคนกำลังมองมาที่ฉันเป็นตาเดียว

“มินนี่” ฉันยังไม่ตอบ แต่คนที่เดินมาหา และเรียกฉันคือมิกกี้ แฝดของฉันเอง

“ว้าย สามีเบอร์หนึ่งของพิงกี้มาตามเหรอคะ” เราทั้งหมดละความสนใจจากเกียร์ที่ถามฉันเมื่อกี้มาที่มิกกี้แทน ทั้งที่นี่ก็ยังไม่ใกล้เวลาร้านปิดนะแต่ว่าทำไมมิกกี้ต้องมาตามด้วย

“เที่ยงคืนครึ่งแล้ว เราขอพามินนี่กลับบ้านก่อนได้ไหมครับ”

“ไปสิ มินนี่กลับก่อนได้ไหมพรุ่งนี้มิกกี้คงต้องกลับไปเรียนแต่เช้า” ฉันทำตาปริบ ๆ ใส่เจ้าของวันเกิดอย่างขิง แม้จะรู้สึกผิดที่กลับก่อนแต่ก็นะ ฉันอยู่ต่อไม่ไหวหรอก เกียร์น่ะทำอะไรก็ไม่รู้

“ก็ได้ กลับดี ๆ นะเจอกันพรุ่งนี้” พอบอกลาแล้วมิกกี้ก็มาคว้าแขนฉันแล้วก็พาออกมาจากผับเลย

“มิกกี้ตามทำไมล่ะ ไหนบอกว่าจะพากลับตอนร้านปิด” ฉันงอแงเพราะถึงแม้ว่าจะรู้สึกอึดอัดใจหน่อย ๆ ตอนที่เกียร์อยู่ตรงนั้น แต่สัญญาก็ต้องเป็นสัญญา

“เมาแล้วมินนี่” แฝดน่ะดุจริง ๆ เลย “หน้าแดงหมดแล้ว เดินก็จะไม่ตรง”

“ตรงเถอะ” ฉันเถียง “แต่หัวหนักอ่า”

“เข้าไปได้แล้ว จะพากลับบ้าน” ฉันส่ายหัวก่อนจะเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่ง แต่ว่าหัวหนักจริง ๆ นะรู้สึกเหมือนจะกรึ่ม แล้วก็มีความหมุน ๆ นิดหน่อยด้วย พอเข้ามานั่งฉันก็ปรับเบาะเอนลงเป็นกึ่งนั่งกึ่งนอนแทน “มินนี่ ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงมานั่งด้วย”

“คนหนาย” ฉันถามเสียงยาน “ต้าร์เหรอ แฟนขิงไง อีกคนก็ปอนด์เพื่อนต้าร์”

“ไม่ใช่ คนที่มาใหม่น่ะ”

“อ๋อ เกียร์เหรอ น่าจะรู้จักกับต้าร์นะ” ฉันอิงจากที่รู้ “แต่ว่านะมิกกี้ขับรถไฟเหาะอยู่หรือไง”

“เห็นไหม เค้าบอกแล้วว่าเมา” พ่อเบอร์สามบ่นฉัน มีพี่ชายยังไงให้เหมือนมีพ่อนะ พี่เรมี่ก็เหมือนพ่อ มิกกี้ยังจะเหมือนพ่ออีก ฉันมีพี่สองคนแหละ คนโตอายุห่างฉันกับพี่มิกกี้สี่ปีชื่อพี่เรมี่ แต่เขาเขินอายชื่อที่ไม่เหมาะกับความแบดบอยเลยเปลี่ยนว่าเรย์น่ะ

“มิกกี้ถามถึงเกียร์ทำไมเหรอ” ฉันยังไม่ลืมนะ

“ก็ตอนแรกเห็นมีผู้ชายแค่สองคนนี่” เลยถามดู ฝาแฝดตอบสั้น ๆ “เค้าไม่ชอบหน้ามัน”

“เอ๋ ทำไมมิกกี้ต้องไม่ชอบล่ะ ไม่ชอบคนอื่นเพราะแบบนี้ไม่ดีเลยนะคะ”

“มันเคยมีอะไรกับแฟนเก่าเปรมด้วย”

“เปรม” ฉันขยับปากเรียกชื่อ ฉันรู้จักเปรมนะ เพื่อนสนิทของมิกกี้เองแหละ แล้วก็เป็นคนที่ครอบครัวฉันอยากจะจับคู่ให้ด้วย “เกียร์เนี้ยนะ”

“ใช่ ก็เคยมีเรื่องกันช่วงสามสี่เดือนก่อน เค้าไม่อยากให้มินนี่ไปยุ่งกับมัน”

“แต่ว่าเค้าไม่ได้ยุ่งเลย แค่เป็นเพื่อนของเพื่อน”

“เค้าเห็นสายตาที่มันมองมินนี่นะ อีกอย่างพ่อกับแม่ก็อยากให้มินนี่คบกับเปรมด้วย มันคงจะไม่ดีหรอกถ้ามินนี่ไปยุ่งกับมันน่ะ”

“แต่เค้าไม่ได้ชอบเปรมสักหน่อย” ฉันหน้าง้ำหน้างอทันทีที่แฝดพูดแบบนี้ พ่อฉันเป็นลูกน้องใต้บังคับบัญชาของพ่อเปรม แล้วครอบครัวเปรมก็เป็นตำรวจตำแหน่งใหญ่โตหลายรุ่น ปู่เขาเป็นบุคคลสำคัญระดับประเทศเชียวด้วย พ่อฉันหวังตำแหน่งต่อจากพ่อของเปรมมากด้วย

“เปรมชอบมินนี่นะ”

“เค้าไม่ฟังแล้ว ขับรถไปเลย” ฉันปิดหูไม่อยากฟังเจ้าบ้ามิกกี้คนนี้พูดอีกแล้วล่ะ

“อื้อ อ๊ะ” ริมฝีปากฉันเผยอขึ้นตอบรับกับจูบที่คนบนร่างโน้มลงมา ทุกคนการขยับกายเข้าออกของเขาทำเอาฉันแทบไร้เรี่ยวแรง

“มินนี่ อา” ใบหน้าหล่อเหลาถอนจูบออก สองมือฉันคล้องคอเขา ด้านล่างกระแทกกระทั้นเข้ามาไม่หยุด ทุกจังหวะชวนให้ฉันผวาเฮือกไปทั้งกาย ดวงตาคมกริบเร่าร้อนของ ‘เกียร์’ ทำเอาฉันแทบบ้าตาย

รสรักและจังหวะดุดันสาดซัดเข้ามาหาฉัน ฉันรู้สึกเหมือนว่ากำลังถูกสัตว์ตัวใหญ่ฉีกทึ้งร่างกายให้ออกเป็นคนละส่วน ทุกจังหวะที่เขาทำมันทำเอาฉันเหมือนถูกเหวี่ยงขึ้นไปในที่สูงที่สุดแล้วตกลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาร้อนแรง ดุดัน และร้ายกาจเหลือเกิน

ร่างฉันถูกกอดรัดฟัดจนแน่นขนัด เสียงครวญครางดังก้องในหัวราวกับว่าเป็นกิจกรรมที่สุขสมหาที่เปรียบไม่ได้ เหมือนว่าฉันยอมศิโรราบให้เขาแล้วทุกการกระทำ