Novels by Babybow_

Fly like a butterfly– IV3/3Tey Techaphon Talk“นั่นอะไรน่ะ” ผมสะดุ้งเฮือกตอนที่ญาณินทัก จนกระทั่งต้องหยุดการขยับตัว “เมื่อกี้รูปอะไร เห็นนะ เปิดกลับมาเดี๋ยวนี้เลย”“อะไร ไม่มีอะไรเลย” ผมพูดแล้วก็พยายามกดกากบาทรูปออกแต่ณินเลือกเก้าอี้มาหาแล้วคว้าเม้าท์ออกจากมือผมไปคลิกเองวันนี้ญาณินออกมาทำงานของนอกออฟฟิศ ผมเลยให้ณินแวะมารับผมที่สตูดิโอเพื่อที่จะพาไปเลือกสูทด้วยกันใกล้จะถึงแฟชั่นโชว์ของญาณินที่จะจัดขึ้นแล้ว เธออยากให้ผมไปออกงานกับเธอเป็นงานแรกทั้งเปิดตัวแบรนด์และเปิดตัวแฟนด้วยโฮ๊ะ ๆ ๆ แฟนผมน่ารักไหมล่ะ“เอามือออก” แม่นายส่งผมแล้วจ้องหน้า“มันไม่มีอะไร” ผมย้ำอีกแต่ญาณินเบ้ปากแล้วก็คลิกรูปที่ผมพึ่งกดปิดไปขึ้นมา พอเธอเปิดแล้วเลื่อนดูก็หันหน้ามามองผมพร้อมกับสายตาตั้งคำถาม“เป็นสต๊อกเกอร์เหรอเต” เธอว่าแล้วจ้องหน้าผมอีก เธอคงหมายถึงผมเป็นโรคจิต ถ้ำมอง แอบมองล่ะมั้ง ถึงมันจะเข้าข่ายไปหน่อย ๆ แต่ก็ไม่ถือว่าใช่ทั้งหมดนะ เพราะผมไม่ได้ตามเธอสักหน่อยนี่นา มันก็แค่เรื่องบังเอิญที่ผมตั้งใจก็เท่านั้นเอง“เปล่าสักหน่อย กาแฟตรงคาเฟ่หน้าออฟฟิศของเธอมันอร่อยดีเตเลยไปดื่มบ่อย ๆ แค่นั้นเอง” ผมพยายามพูด

Fly like a butterfly– IV2/3ช่วงเย็นฉันกับเตมาซื้อของในซูเปอร์มาเก็ตเพื่อทำอาหาร วันที่ไปทานข้าวบนเรือฉันขอบคุณเตเรื่องที่เขาช่วยพาฉันไปหาหมอ แล้วฉันก็ได้รู้ว่าที่เตไม่ได้ไปเยี่ยมก็เพราะเขาต้องไปต่างประเทศแต่วันที่เตพาฉันไปส่งโรงพยาบาลเขาก็นั่งรอกับพี่วินจนฉันเข้าห้องพักฟื้นถึงได้กลับตอนที่ฉันถามว่าอยากให้ฉันทำอะไรให้แทนคำขอบคุณที่เขาช่วยเตบอกว่าอยากทานข้าวกับฉันอีก ฉันก็ตกลงนะแต่เตก็พึ่งมาบอกวันนี้ว่าอยากให้ฉันทำอาหารให้เขาทาน“เต” ไปหยิบยางรัดผมในกระเป๋าให้หน่อยได้ไหม ฉันบอกเตตอนที่กำลังแกะห่อเส้นสปาเกตตีเพื่อจะต้มเส้นฉันปล่อยผมไว้แต่ถ้าทำอาหารแล้วปล่อยผมมันก็จะไม่ถูกสุขลักษณะ แล้วก็น่ารำคาญด้วย เขาเดินไปตามคำขอของฉันแล้วก็มาหยุดยืนข้างหลัง“ณินทำเองก็ได้” ฉันพูดเพราะเขารวบผมฉันขึ้นก่อนจะมัดรวบเป็นหางม้าให้“เคยทำให้ออกบ่อย” เตพูดแล้วก็ฉวยโอกาสกอดฉันจากทางด้านหลัง“นี่ อย่ามารุ่มร่าม” ฉันบ่นแล้วก็หันไปจะดุเขา หากแต่ว่าเตก็ไวกว่าดันฉันให้หันหน้ามาตรงกันก่อนจะขยับตัวจนฉันชิดกับโต๊ะวางของ“ทำไมจะรุ่มร่ามไม่ได้ในเมื่อณินคืนดีกับเตแล้วนี่” เขายิ้มกวน“ไม่ใช่สักหน่อย ยังไม่ได้บอกว่าให

Fly like a butterfly– IV1/3เตทำไมต้องเป็นคนแบบนี้นะ ถ้านิสัยไม่ดีไปเลยฉันก็คงไม่แอบมารู้สึกผิดทีหลังแบบนี้หรอก แต่ฉันตัดสินใจแล้วว่าหลังจากการหย่าร้างไปทุกอย่างก็คือจบก่อนหน้านี้ฉันก็มีความคิดอยากมูฟออนไปข้างหน้าเหมือนกัน แต่ยังไม่เจอจังหวะที่ใช้ และยังไม่ได้เจอคนที่ถูกใจจนมาได้ยินคำพูดพวกนี้ของเต เขาดูไม่ได้เป็นคนจมปลักนะแต่ดูเหมือนอยากเดินไปข้างหน้าพร้อมกันกับฉันมากกว่า“ว้าย โอ๊ย” ฉันเซถลาตอนแมวของแม่เตกระโดดผ่านฉันเข้าไปยังหน้าต่าง ฉันไม่รู้ว่าข้าวเหนียว แมวของแม่เตมาอยู่ด้านหลังฉันเมื่อไหร่ แต่ว่ามันก็เป็นชั้นวางของที่แมวสามารถปีนได้ แล้วเดาว่าข้าวเหนียวแมวอ้วนคงปีนลงมาจากตรงนั้นแน่เลย“ใครน่ะ” แม่ของเตส่งเสียงมา แต่ฉันที่นั่งแอ้งแม้งอยู่บนพื้นกระเบื้องก็ลูบหัวตัวเองปอย ๆ เพราะเซไปชนไม้กวาดทางมะพร้าวจนมันฟาดหัวเข้า“หนูเองค่ะ ญาณิน” ฉันส่งเสียงแล้วก็เหมือนจะได้ยินเสียงคนวิ่งออกมา“ณิน” เป็นเตเอง เขารีบมาประคองฉันขึ้นแล้วก็ทำหน้างง ๆ ใส่ “มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมไม่บอก”“ไม่นานหรอก” ฉันว่าแล้วทำหน้าแหยง ๆ ใส่เตก็มองหน้าฉัน“หัวโนเลยเธอ” แหงสิไม้กวาดด้ามเกือบเท่าสองนิ้วมันล้มม

Fly like a butterfly– III4/4“เธอถูกชดใช้ไปแล้ว” หลังจากฉันได้รับการบำบัดสภาพจิตใจ ฉันก็คิดว่าการที่ได้แก้แค้นเตคือจุดปลดล็อกความแค้นของฉันไปแล้วฉันไม่รู้ว่าจะต้องยึดติดไปทำไมเพราะสุดท้ายคนที่ต้องรับเอฟเฟคความเจ็บปวดมากที่สุดก็คือฉันเองอยู่ดีฉันพยายามปล่อยวางให้มากขึ้น พยายามเดินไปข้างหน้าให้มากขึ้นเท่าที่จะทำได้แล้ว“ไม่ว่าเตจะคิดหาทางไหนแก้ไขความผิดของตัวเอง แต่ผลลัพธ์สุดท้ายที่เตต้องการที่สุด แล้วก็เป็นสิ่งเดียวที่เตอยากได้คือการได้อยู่กับเธอแค่นั้นจริง ๆ” เขายิ้มออกมาแล้วตาเขาก็เป็นประกายด้วยน้ำตาที่คลอ แต่มันก็ไม่ได้หยด “เห็นแก่ตัวเนอะ”“.....” ฉันไม่ได้ตอบเพราะพูดอะไรไม่ออก“ตั้งแต่วันที่เลือกจะทิ้งณินไปด้วยวิธีโหดร้ายในวันนั้น เตก็ลงโทษตัวเองโดยการไม่มูฟออนจากเธอ ไม่เคยมอง ไม่เคยคิดผู้หญิงคนไหนเลยนอกจากเธอ” มันเหมือนการสารภาพรักไหมนะ “เธอจะไม่เชื่อก็ได้แต่เตไม่เคยเปิดใจให้ใครเลยตลอดห้าปีที่ผ่านมา แล้วก็หลังจากหย่ากันปีกว่าเตก็ไม่เคยมองเหมือนกัน”“ญาณินมันมีดีอะไรนักหนานะ” ฉันพูดเพื่อให้สถานการณ์มันผ่อนคลายลงกว่าเดิม“ญาณินคนนั้นทั้งสวย ฉลาด เวลายิ้มโลกก็สดใส ทำอาหารอร่อย เย็

Fly like a butterfly– III3/4“เดี๋ยว นัดแล้ว มาแล้วก็ต้องอยู่ก่อนสิครับ” เขารั้งแขนฉันไว้ “แต่ต่อให้คุณไปตอนนี้ก็ไปไม่ได้อยู่ดี เรือออกจากท่าแล้วล่ะ”เขาพยักหน้าไปยังกระจกหน้าต่างเรือ ซึ่งเห็นว่าเรือกำลังเริ่มขยับตัวแล้ว“งั้นฉันจะไปที่อื่น” ฉันรู้ว่าบนเรือนี้มีห้องอาหารหลายแบบ“นั่งด้วยกันนี่แหละ จะไปที่อื่นทำไม” เตยังจับแขนฉัน ฉันเลยสะบัดออก“ไม่ตลกแล้วนะเต ตัวเองมีแฟนอยู่แล้วจะมานัดบอดอีกทำไม แล้วเล่นอะไรอยู่กับคุณสินกันแน่” ฉันรัวคำถามพร้อมความรู้สึกที่ไม่พอใจ ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าทำไมเตถึงเป็นเจ้าของห้างทองขนาดใหญ่ขนาดนี้ เพราะฉันเคยได้ยินข่าวเศรษฐกิจพูดถึงห้างทองนี้อยู่ครั้งสองครั้งแล้วก็รู้จากคุณสินว่ากิจการห้างทองนี้ถูกเทกโอเวอร์ไปแล้วเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นศิธราภัทรฉันก็เข้าใจว่าอาจจะเป็นญาติสายตระกูลหลักของแม่เตเทกโอเวอร์ไปซะอีก“นั่งลงก่อนได้ไหม เดี๋ยวเตอธิบายให้เธอฟัง” พูดจบเขาก็บอกพนักงานให้ออกไปก่อน แล้วก็ส่งสายตาขอร้องแกมขอร้องมาให้ฉัน ไหน ๆ เรือก็ออกแล้วฉันยอมนั่งลง แล้วจ้องหน้าเตแต่ก็ไม่ยอมให้เขาพูดก่อนหรอกนะ“สนุกมากเหรอที่มาเล่นอะไรแบบนี้ฉันน่ะ ถ้ามี

Fly like a butterfly– III2/4“คอยดูนะ ณินจะไปนัดบอดกับผู้ชายที่คุณพ่อนัดให้แล้วณินก็จะมีแฟน แต่งงานก่อนให้ดู” ฉันฟึดฟัดแล้วก็จ้วงเค้กอีกคำด้วยความหงุดหงิด“แต่งงานให้ใครดู” คำพูดพี่วินนี่ไม่เข้าหูเลย“บัดสีบัดเถลิง”“โอ๊ย เป็นไร” พี่ชายถามด้วยความไม่เข้าใจอีกครั้ง ฉันหงุดหงิดหน้าบึ้งไปนิดหน่อยแล้วถอนหายใจใส่พี่ชาย “ไหน ใครทำอะไรน้องพี่”“ณินจะมีแฟน” ฉันบอกพี่วินแล้วเหมือนเขาจะจนปัญญากับการถามสาเหตุจากฉันก็เลยทำได้แค่มองนิ่ง ๆ “พี่วินว่าณินสวยไหม”“สวยมาก แต่เริ่มแปลกแล้ว” พี่ชายว่าติดตลกแต่ฉันจิ๊ปากใส่ “สวยมาก น้องสาวพี่สวยมาก”“แล้วพี่คิดว่าถ้าณินไปนัดบอดครั้งแรกแล้วผู้ชายจะขอณินเดทต่อป้ะ” ฉันใช้ศอกเท้ากับโต๊ะแล้วเกยคางกับมือให้พี่ชายมองหน้า “พูดแบบไม่หลงตัวเองนะณินว่าณินก็สวยมากนะ การศึกษาก็ไม่แย่กว่าใคร พ่อณินก็ทำบริษัทใหญ่โตไว้ให้ พี่ชายก็เป็นเจ้าของบริษัทเกมระดับโลก”“แหม....เราเข้าใจพูด” พอถูกชมพี่ชายก็ยิ้ม ๆ “แน่นอนน้องพี่ทั้งสวยทั้งเก่ง ทั้งฉลาด แถมมีพี่ชายหล่อด้วย ใครจะไม่อยากเดทกับน้องพี่ต่อล่ะ”“ใช่ซีรีส์” ฉันยิ้มแล้วก็ดูดน้ำลำไยสดอึกใหญ่ “ไม่เห็นต้องง้อผู้ชายคนไหนเลย แล้ว

Special of special - Iคุณพ่อและลูกสาวGear Sathiravich Talk“เทียน่าขา วันนี้คุณแม่ไม่อยู่นะคะ” ผมมารับลูกสาววัยสี่ขวบที่โรงเรียน ปกติแล้วผมกับแม่เขาสลับกันมารับ ไม่ก็มารับด้วยกันบ้างหากช่วงบ่ายผมไม่มีงานอะไรสำคัญ แต่วันนี้ผมมาคนเดียวเพราะมินนี่ต้องไปต่างจังหวัดเป็นเพื่อนแม่ของเธอ“คุณแม่ไปไหนคะ” ล

“กินคำโต ๆ สิ” เขาบอกอีกครั้ง“อะไรของเธอเนี้ย” ฉันสั่นหัวไปมาแต่ด้วยความหวานอมเปรี้ยวของเค้กกับครีมสด ๆ ก็ทำเอาฉันติดใจจนตักมันอีกคำหนึ่งแต่คำนี้ดูจะใหญ่กว่าเดิม แล้วฉันก็อยากจะตักเอาลูกของบลูเบอร์รี่ด้วยก็เลยตักตรงกลาง แต่ตอนทีซ่อมตัดเข้าไประหว่างเนื้อเค้กก็... “โอ๊ะ อะไรน่ะ”ฉันตักไปถูกอะไรก็ไม่ร

เดิมพันรักครั้งที่ 213/3วันถัดมาในตอนสายฉันกับเกียร์ออกจากอ๊อกฟอดไปที่ยอร์กกัน ยอร์กเป็นเมืองบ้านเกิดของยายเกียร์ ต้นตระกูลของยายเกียร์เป็นคนฮังการีแต่ยายมาอยู่ที่อังกฤษก่อนยายเกียร์จะเกิด คุณทวดของเกียร์ก็พบรักกันที่นี่แล้วก็เลยมียายของเกียร์ออกมาเป็นลูกครั้งไทยฮังการี เชื้อสายอังกฤษยังไงล่ะยายข

“มินนี่ก็อยากให้มันเข้ามาแล้ว” ฉันกระซิบก่อนจะยกบั้นท้ายขึ้นแล้วจ่อแท่งเนื้อของเขาให้ตรงกับปากช่องทางแล้วค่อย ๆ นั่งลง การที่เราไม่ได้มีอะไรกันนานหลายเดือนมันทำให้ฉันค่อนข้างตื่นเต้นทุกครั้งที่จะใส่มันเข้าไปข้างใน “อะ อา...”“โคตรแน่นเลยเธอ” เขากระซิบบอกแล้วกระทุ้งแก่นกายเข้ามาจนสุดพร้อมกับกดบั้นเอว

เดิมพันรักครั้งที่ 212/3“มินนี่ เป็นยังไงบ้าง ตอบกลับหาเกียร์หน่อยนะ เธอสอบผ่านไปแล้วหรือยัง เกียร์เป็นห่วงเธอนะเดี๋ยวเสร็จงานแล้วเกียร์รีบโทรไปหา” ช่วงพักเบรกตอนประมาณหกโมงเย็นผมส่งข้อความเสียทิ้งไว้ให้มินนี่เพราะเธอยังไม่อ่านและไม่ตอบข้อความในตอนบ่ายเลยผมแค่กังวลว่ามินนี่จะเป็นอะไรไหม คือถ้าเธอ

[เธอขา มินนี่ผิดไปแล้วน๊า เธออย่าโกรธมินนี่เลย] แฟนส่งนิ้วก้อยเธอมาตรงหน้า พร้อมกับแววตาออดอ้อน มินนี่รู้นะว่าผมน่ะกำลังโกรธเธอ แต่เธอก็รู้ด้วยว่าผมจะโกรธได้ไม่นาน และเธอก็เก่งพอจะรู้วิธีง้อผมให้หาย [ต่อไปมินนี่จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว นะเกียร์ หายโกรธมินนี่นะ ๆ ๆ]“.....” ผมไม่ตอบแต่ถอนหายใจใส่[เกียร์

ชีวิตคู่น่ะใครบอกว่าแต่งงานแล้วจะจบ มันคือการเริ่มต้นต่างหาก และแม้จะแต่งงานกันมาหลายปีเราก็ต่างมีข้อดีและข้อเสียที่ต้องเรียนรู้ ปรับปรุงกันไปผมรู้ว่าตัวเองมีข้อเสียคือการที่พยายามทำตัวเพอร์เฟคเพื่อให้ภรรยาและลูกรู้สึกมั่นคง จนลืมไปว่ามนุษย์คนหนึ่งไม่จำเป็นต้องเพอร์เฟคขนาดนั้น มนุษย์คนหนึ่งมีทั้งข้อดีและข้อเสีย มีช่วงเวลาที่เป็นคนแย่ ๆ หรือผิดพลาดกันได้ ซึ่งผมก็ไม่ค่อยอยากยอมรับมันผมก็แค่อยากจะให้ภรรยากับลูกมองว่าผมเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีน่ะอย่างที่พาลินบอก ผมมักจะบอกเธอเสมอว่ามีปัญหาอะไรให้บอกผมได้ทุกเรื่อง แต่กลับกลายเป็นผมเองที่ไม่ยอมเล่าปัญหาของตัวเองเพราะไม่อยากให้เธอกังวล ทั้งที่เราเป็นสามีภรรยากัน และมีอะไรควรจะคุยกันตรง ๆ แต่ผมก็ดันโกหกเพราะอยากให้เมียสบายใจซึ่งผลลัพธ์ของมันแม้ตอนแรกเมียจะสบายใจและเลิกระแคะระคาย แต่สุดท้ายกลับได้ปัญหาที่ใหญ่กว่าตามมา ถ้าเกิดว่าวันนั้นผมไม่มั่นใจในตัวเองเต็มเปี่ยมว่าจัดการปัญหาได้ผมก็คงไม่ต้องเจออะไรแบบนี้ บทเรียนครั้งนี้มันใหญ่มากเลยล่ะที่รักยังไม่หายโกรธอีกเหรอ ผมถามเมียรักหลังจากที่เมียมารับออกจากโรงพยาบาลแต่ก็ยังไม่ยอมคุยด้วยเท่าไหร่

“ว่าไงคะ ฉันจะถามอีกครั้งว่าได้นอนกับสามีฉันไหม” ฉันจ้องไปยังสองคนนั้น“เอ่อ...” ศิวัฒน์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ส่วนฉันก็รู้สึกดีขึ้นมาเยอะมากเมื่อรู้ว่าจริง ๆ แล้วเมื่อคืนสามีไม่ได้นอนกับคนอื่น แต่เด็กในท้องจะใช้ลูกของเขาอีกหรือเปล่าอันนั้นไม่แน่“คุณทำแบบนั้นทำไมคะคุณศิวัฒน์ คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเอ็กซ์ไว้ใจคุณมาก ทำงานด้วยกันมานาน” ฉันมองไปยังฝ่ายชายก่อน เพราะภาพนั้นก็เห็นเต็มตาว่าเขาช่วยเธอถ่ายรูป “คุณวางยานอนหลับสามีฉันเหรอคะ สามีฉันเกือบจะตายคุณรู้ไหม”“ถ้าไม่สารภาพมาฉันแจ้งตำรวจจับแน่” พ่อเอ็กซ์พูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมและทรงพลัง“ก็นังนี่มันแบล็กเมล์ผมก่อนครับคุณพาลิน คุณท่าน” เมื่อถูกกดดันเขาก็สารภาพออกมา “มันขู่ว่าจะเอาคลิปที่ผมนอนกับมันไปให้เมียผมดู ไปบอกเมียผม”“อ้าว แกเองไม่ใช่เหรอที่เสนอว่าจะช่วยฉันจับคุณเอ็กซ์น่ะ” พอมิตรแตกคอกันก็กลายเป็นศัตรูกันได้ง่ายดายนัก “แกเองก็ไปข่มขู่เขา เอาเงินจากเขามาเหมือนกัน”“ว่าไงนะ!” ฉันตะเบ็งเสียงจนรู้สึกเหมือนว่าเส้นเลือดในกายมันเต้นตุบ ๆ“วันที่เลี้ยงลูกค้าจากฝรั่งเศสที่ฉันส่งอีเมลไปหาคุณพาลินไอ้นี่เป็นคนสั่งฉันค่ะ มันออกความคิดมอมเหล้า

พิเศษใส่ใจ 3วิกฤตการณ์ บ้านอัครสิริกุล 2ตอนนั้นคำพูดของเธอทำให้ฉันถึงกับหูดับไปครู่ใหญ่“พา เอ็กซ์ไม่ตื่น ชีพจรเต้นอ่อนมากเลยด้วย” คำพูดของโบว์ทำให้ฉันพึ่งได้สติขึ้นมา โบว์อาจจะรู้เพราะเธอเคยเรียนหมอมาก็ได้ แต่ฉันน่ะก็ไม่รู้จะตกใจกับอะไรก่อนดี“คุณพาคะ คุณพาลิน” คุณมัทนา ผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมาย เดินมาจับแขนฉันไว้เธอคงเห็นว่าสีหน้าฉันไม่สู้ดี ก่อนจะหันไปสั่งคนอื่น “วัฒน์เรียกรถพยาบาลเร็ว”ฉันเหมือนคนสติหลุด แบลงค์ไปหมดทุกอย่าง แต่ดูเหมือนฉันจะคิดถูกมากที่พาโบว์มาด้วยเพราะเธอดูจะมีสติกว่าฉันมาก เธอจึงเป็นคนจัดการทุกอย่างแทนฉันได้ดี ในขณะที่ฉันคล้ายกับคนวิญญาณหลุดออกจากร่างเลยล่ะ“หนูพา หนูพาลูก” ผ่านไปราวสี่ห้าชั่วโมงแม่ของเอ็กซ์มาถึงโรงพยาบาล หมอบอกว่าเอ็กซ์ได้รับยานอนหลับมากจนเกินไป แต่หมอช่วยชีวิตเขาไว้ได้ทัน แต่เขายังไม่ฟื้นเลย“มันเกิดอะไรขึ้นเหรอหนูพาลิน” พ่อเอ็กซ์ถามฉัน แต่โบว์รู้ว่าฉันไม่อยากพูดถึงได้เป็นคนพูดให้ พ่อกับแม่เอ็กซ์พาลูกชายฉันมาด้วย เข้าใจว่าคงไม่ได้พาลูกไปโรงเรียนเพราะฉันโทรบอกตั้งแต่เช้า พอเห็นลูกฉันก็กอดลูกแล้วก็ร้องไห้ไม่หยุดเลย“แม่ไม่อยากเชื่อว่าตาเอ็กซ์มันจะท

แม้ว่าวันนี้จะเป็นหนึ่งวันที่เราสองคนดูจะมีอิสระขึ้นมาเพราะไม่มีสามีกับลูกให้คอยห่วง แต่สุดท้ายแล้วเมื่อกลับมาถึงบ้านก็เหงาแปลก ๆ อยู่ดีล่ะ ฉันก็แอบห่วงลูกบ้างว่าคืนนี้ลูกจะนอนหลับสนิทไหม จะงอแงหรือเปล่านี่ล่ะนะที่บอกว่ามีลูกเหมือนมีห่วงมาผูกคอ พอมีลูกแล้วฉันก็จะนึกถึงลูกก่อนตัวเองเสมอเลย แต่มันเป็นห่วงที่สุขใจจริง ๆ นะ เพราะฉันรักลูกมากเลยล่ะNatacha1234555@gmail.com: เผื่อคิดถึงสามีเลยส่งรูปมาฝากค่ะแนบรูปภาพแนบรูปภาพเที่ยงคืนของวันที่เอ็กซ์ไปวันแรกฉันได้รับอีเมลอีกแล้ว ฉันยังไม่นอนเพราะว่าดูซีรีส์อยู่ แต่พอเปิดดูแล้วก็ต้องตกใจจนแทบช็อกเมื่อภาพที่เห็นข้างในคือรูปผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้กับสามีของฉัน ผู้หญิงในรูปปิดหน้าตัวเองไว้ แต่เห็นหน้าสามีฉันชัดเจนมากมือไม้ฉันสั่นเทาไปหมด ความโกรธเคืองผสมกับความไม่พอใจแล่นเข้ามาจนมีเหงื่อผุดออกมาตามตัว ตอนนั้นฉันโทรไปหาโบว์ ร้องไห้ระบายทุกอย่างออกไป และเพื่อนก็ตกใจมากเหมือนกันที่เห็นภาพที่ส่งไปให้ แต่ฉันมั่นใจแล้วนะว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเพราะแม้จะเบลอหน้า แต่ว่าฉันจำสีผมได้ชัดเจนมาก“พา อย่าขับเร็วสิ” โบว์บอกฉันระหว่างที่นั่งรถไปด้วยกัน หลังจ

“กลับมาแล้วเหรอคะ” วันนี้ฉันกลับมาบ้านและเห็นสามีกลับถึงก่อนแถมยังทักทายฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แถมเขาก็ยังเป็นคนไปรับลูกกลับมาด้วย“แม่ค้าบวันนี้พ่อไปรับพี่ด้วยนะ พาพี่ไปกินไอติมด้วย” ฉันยิ้มให้ลูก“ทำการบ้านหรือยังคะ” ฉันเบนความสนใจไปหาลูกชายแทนที่จะตอบรับคำถามแรกของสามี“ยังเลยครับ” ลูกชายตอบมา“พี่เอิร์ธขึ้นไปทำการบ้านไปลูกไป เสร็จแล้วจะได้ลงมาทานข้าวนะ” ลูกชายรับคำก่อนจะวิ่งไปหาพี่เลี้ยง ส่วนฉันวันนี้รู้สึกตึงกับสามีมาก ๆ ไม่อยากจะเข้าไปหาเขาเหมือนทุกวันที่ผ่านมา“เหนื่อยไหม วันนี้ประชุมประจำไตรมาสไม่ใช่เหรอ” เขาถามแล้วขยับเข้ามาหาตอนฉันนั่งลงบนโซฟา ฉันส่ายหัวให้เป็นคำตอบว่าไม่เหนื่อยโดยที่ยังไม่ยอมพูดกับเขา เมื่อเช้าน่ะอาการของสามีชวนให้ฉันขุ่นเคืองใจไม่ใช่น้อยเลยล่ะ “พาขา โกรธอะไรเอ็กซ์เหรอ”“ทำไมวันนี้กลับบ้านเร็วได้ล่ะ” ฉันถามประโยคนี้แทนที่จะโฟกัสประโยคอื่น“ก็กลับดึกหลายวันแล้วไง วันนี้ไม่มีงานอะไรค้างเลยกลับเร็วไงคะ” เขาขยับเข้ามาหาก่อนจะกอดฉันจากทางด้านข้างแล้วหอมแก้มหนึ่งที “เมื่อเช้าเอ็กซ์ขอโทษนะคะที่พูดไม่ดีกับพา เอ็กซ์แค่เครียด ๆ เรื่องงานที่มีปัญหาอยู่ เอ็กซ์ควบคุมไม่ไ

พิเศษใส่ใจ 2วิกฤตการณ์ บ้านอัครสิริกุล 1Palin Palinthida Talk“แม่ค้าบ ทำไมพ่อกลับบ้านช้าอีกแล้ว” ระหว่างที่ฉันกำลังเอานมอุ่นออกจากไมโครเวฟให้ลูกชายวัยห้าขวบเขาก็มองตาปริบ ๆ พ่อไม่ได้อ่านนิทานให้พี่ฟังหลายวันแล้วนะ“ช่วงนี้พ่อเขาทำงานหนักค่ะลูก เลยต้องเลิกงานดึก” ฉันอธิบายแบบเข้าใจง่าย ๆ ให้ ช่วงนี้สามีทำงานหนักเพราะว่าบริษัทที่ผลิตน้ำชาบริษัทใหม่ของเรากำลังจะเริ่มตีตลาดฝั่งยุโรปเอ็กซ์เลยต้องทำงานหนักเป็นพิเศษหลังจากก่อตั้งบริษัทมาเกือบห้าปีมียอดขายทะลุเป้าทุกปี“พี่คิดถึงพ่อ” ลูกชายบ่นส่วนฉันก็วางนมลง“อดทนนะครับ เพราะว่าพ่อทำงานหนักเพื่อพี่เอิร์ธไง” ฉันลูบหัวลูก “ดื่มนมให้หมดนะคะเดี๋ยววันนี้แม่ให้พี่เอิร์ธดูการ์ตูนสามสิบนาทีแล้วก็อ่านนิทานให้พี่เอิร์ธฟังสองเรื่องเลย โอเคไหมคะ”“โอเค” ลูกชายทำท่าโอเคให้ แต่ว่านะเอ็กซ์กลับบ้านดึกติด ๆ กันเกือบสองสัปดาห์แล้ว พี่เอิร์ธเป็นเด็กติดพ่อน่ะเลยงอแงอยากให้พ่อส่งเข้านอนเหมือนทุก ๆ วันปกติแล้วฉันกับเอ็กซ์จะแบ่งหน้าที่กันในการดูแลลูก เป็นอย่างนี้แต่ไหนแต่ไร ตั้งแต่พี่เอิร์ธเป็นทารกฉันจะอยู่กับเขาตั้งแต่เช้าจรดเย็น แต่พอเอ็กซ์เลิกงานเขาก็จะมาดู

ช่วงดึกของหลายวันถัดมาฉันกำลังฉุกคิดว่าฉันควรจะเลิกคุยกับน้องแอมป์ดีมั้ยฉันกลัวทำให้ที่บ้านผิดหวังนะ ถึงแม้จะรู้สึกว่าได้ตกหลุมรักน้องเอาไปแล้วก็เถอะการสบตาแปดวินาทีในวันนั้นแปรเปลี่ยนเป็นการตกหลุมรักได้จริงๆ ฉันเฝ้ารอเวลาไปโรงเรียนเพื่อจะได้เจอหน้าเขา เฝ้ารอเวลาเย็นเพื่อที่จะได้คุยกัน ฉันแอบคุยลับๆ โดยที่ที่บ้านไม่รู้ถ้าแม่รู้จะต้องไม่โอเคแน่ๆ เลยแม่บอกฉันว่าตอนนี้ตั้งใจเรียนไปก่อนยังไม่ถึงเวลานี่นาถึงแม่กับพ่อจะไม่ได้เข้มงวดกับบางเรื่องแต่เรื่องเรียนและการใช้ชีวิตหลายอย่างก็ยังกดดันอยู่ดี ฉันเคยไปงานวันเกิดเพื่อนตอนกลางคืนแต่ให้ถึงเวลาที่กำหนดมีพ่อหรือแม่ไปรับและไปส่งด้วยชีวิตถูกวางไว้ในกรอบโดยแม่ตลอดมา บางครั้งดูน่าอึดอัดแต่ฉันก็พยายามปลอบใจว่าสิ่งที่แม่เลือกเอาไว้ให้มันดีที่สุด“โบว์!” ฉันถูกเรียกออกจากห้วงความคิดโดยเสียงของแม่ “แม่เรียกนานแล้วเหม่ออะไร”“.....” ฉันยังไม่ตอบแต่ตอนนี้จะกล้าตอบแม่ได้ยังไงในเมื่อฉันกำลังนึกถึงใครบางคนอยู่ตอนนี้ฉันนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างล่างของบ้านฉันแค่ไม่อยากอ่านในห้องเพราะมันอุดอู้น่ะนะพออยู่ในห้องก็ชอบแอบเล่นมือถือด้วย เดี๋ยวนี้สมาธิฉันหดหายม

ช่วงดึกของหลายวันถัดมาฉันกำลังฉุกคิดว่าฉันควรจะเลิกคุยกับน้องแอมป์ดีมั้ยฉันกลัวทำให้ที่บ้านผิดหวังนะ ถึงแม้จะรู้สึกว่าได้ตกหลุมรักน้องเอาไปแล้วก็เถอะการสบตาแปดวินาทีในวันนั้นแปรเปลี่ยนเป็นการตกหลุมรักได้จริงๆ ฉันเฝ้ารอเวลาไปโรงเรียนเพื่อจะได้เจอหน้าเขา เฝ้ารอเวลาเย็นเพื่อที่จะได้คุยกัน ฉันแอบคุยลับๆ โดยที่ที่บ้านไม่รู้ถ้าแม่รู้จะต้องไม่โอเคแน่ๆ เลยแม่บอกฉันว่าตอนนี้ตั้งใจเรียนไปก่อนยังไม่ถึงเวลานี่นาถึงแม่กับพ่อจะไม่ได้เข้มงวดกับบางเรื่องแต่เรื่องเรียนและการใช้ชีวิตหลายอย่างก็ยังกดดันอยู่ดี ฉันเคยไปงานวันเกิดเพื่อนตอนกลางคืนแต่ให้ถึงเวลาที่กำหนดมีพ่อหรือแม่ไปรับและไปส่งด้วยชีวิตถูกวางไว้ในกรอบโดยแม่ตลอดมา บางครั้งดูน่าอึดอัดแต่ฉันก็พยายามปลอบใจว่าสิ่งที่แม่เลือกเอาไว้ให้มันดีที่สุด“โบว์!” ฉันถูกเรียกออกจากห้วงความคิดโดยเสียงของแม่ “แม่เรียกนานแล้วเหม่ออะไร”“.....” ฉันยังไม่ตอบแต่ตอนนี้จะกล้าตอบแม่ได้ยังไงในเมื่อฉันกำลังนึกถึงใครบางคนอยู่ตอนนี้ฉันนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างล่างของบ้านฉันแค่ไม่อยากอ่านในห้องเพราะมันอุดอู้น่ะนะพออยู่ในห้องก็ชอบแอบเล่นมือถือด้วย เดี๋ยวนี้สมาธิฉันหดหายม

Beginning of a relationship III“พี่โบว์” ประมาณสามสี่วินาทีที่ดูจะเนิ่นนานคนตรงหน้าก็ส่งเสียงเรียกชื่อฉันที่กำลังมองมือถืออยู่ คือพี่บอสแชตมาหาน่ะนะ“หืม...คะ” ฉันเงยหน้าขึ้นมาและได้สบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่นี้พอดีตึกตัก ตึกตัก ฉันถึงกลับเผลอเม้มปากเพราะดวงตาเขาเลย“พึ่งเลิกเรียนเองอย่าพึ่งสนใจการเรียนได้มั้ย” เขาไม่ได้พูดห้วนไม่ได้เป็นคำสั่งแต่น้ำเสียงยังอยู่ในโทนขอร้องแบบเห็นได้ชัด “สนใจอย่างอื่นก่อนครับ”“อย่างอื่น?” ฉันไม่ค่อยเข้าใจน่ะ“ผม...”“....” ฉันเงียบเลยในจังหวะเดียวกันนั้นพี่พนักงานก็ถือเมนูมาสองเล่มพอดีน้องแอมป์จึงขอมาหนึ่งเล่มแล้วพี่เขาก็เดินไปทางโต๊ะกลุ่มของพาลินและเพื่อนของน้องแอมป์ที่กำลังนั่งคุยกันอยู่น้องแอมป์เปิดหน้ากระดาษไปมาจนถึงหน้าสุดท้ายแล้วก็เปิดใหม่ราวกับว่าเลือกไม่ได้ว่าจะทานอะไรดี ดูเหมือนว่าเขาพึ่งจะเคยมาร้านนี้ครั้งแรกนะ“กินอะไรดีครับ” ฉันเลิกคิ้วแล้วมองหน้าเขากับเมนูสลับกัน “ผมไม่รู้ว่าจะกินอะไรดี”“แนะนำให้ได้” เพราะกลัวว่าตัวเองจะเงียบเกินไปจึงเอ่ยแล้วก็ถามต่อ “ชอบอะไร พวกโกโก้ช็อกโกแลต นมหรือกาแฟ”“ได้หมดครับ” เขาตอบแต่สีหน้าดูยินดีที่ฉันถามเขา ห

Bow Chanthakarn talk“โบว์นี่น๊า น้องแอมป์ออกจะดูสนใจโบว์แต่โบว์เย็นชาจัง” ในระหว่างที่กำลังนั่งอยู่ร้านนมแถวโรงเรียนกับพาลินเธอก็พูดขึ้น“เราไม่ได้เย็นชานะ” ว่าจบก็ตักบราวนี่หน้าอัลมอนด์เข้าปากไปด้วย วันนี้ฉันก็ไม่มีเรียนพิเศษอีกเช่นกันคือปกติฉันจะเรียนวันเว้นวันน่ะแต่ถ้าวันไหนไม่มีก็จะไปกินขนมกับเพื่อนแล้วก็กลับบ้านโดยพี่บอสมารับหรือไม่ก็คุณพ่อคุณแม่มารับ ไม่บ่อยนักที่ต้องกลับเองเฉลี่ยเดือนละครั้งยังไม่รู้จะถึงมั้ยกริ๊ง~จังหวะเดียวกันนั้นประตูกระจกของร้านก็ถูกผลักเข้ามาและเสียงกระดิ่งที่ห้อยอยู่ด้านบนก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของฉันแต่ฉันก็ไม่ได้หันไปดูนะ ที่รู้ว่าผลักเข้ามาเพราะว่ามันเป็นร้านที่ฉันมาบ่อยน่ะย่อมจำได้อยู่แล้ว“โบว์ๆ” พาลินที่นั่งหันหน้าไปทางประตูสะกิดแขนฉันที่กำลังสนใจแบบเรียนในไอแพด “ดูนั่นดิ”เธอว่าพร้อมกับบุ้ยหน้าไปทางประตูของร้านซึ่งอยู่ด้านหลังฉัน ฉันมุ่นคิ้วส่วนเธอไม่ได้บอกอะไรกับฉันทำให้ฉันต้องหันไปมองเอง ภาพที่เห็นคือน้องแอมป์กับเพื่อนเขาเหมือนเดิมนั่นแหละพอเจอก็ใจเต้นแรงอีกแล้วแฮะคือฉันยังไม่ค่อยพร้อมจะเจอน้องแอมป์เท่าไหร่นะถึงเราจะคุยกับผ่านมือและวิดีโอ

Amp Raveekarn Talk“เชี้ย ไอ้ธีร์ยังไม่มาเหรอวะ” ผมส่ายหัว “เวรละกูยังไม่ทำการบ้านจิดาภา”ในวัยเรียนใครๆ ก็เรียกชื่อครูแทนชื่อวิชาทั้งนั้นแหละ ส่วนจิดาภาที่ไอ้ปาร์คเอ่ยถึงคือครูสอนเคมีสุดเฮี้ยบที่ส่งงานช้าแค่นาทีเดียวก็ไม่รับ“มึงยังไม่ทำเหมือนกันแน่” ไอ้ปาร์คมองผมซ่ะไม่มีดีเลย“ถ้ากูบอกว่าทำแล้วล่ะ” วันนี้ผมไม่ได้โกหกนะถึงปกติจะรอลอกไอ้ธีร์เพื่อนรักก็เถอะ“อมพระประธานมาพูดกูก็ไม่เชื่อหรอกสัตว์” ไอ้ปาร์คทำหน้าไม่เชื่อจริงๆ ส่วนผมก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงเพราะไม่ชอบพูดอยู่แล้วยกเว้นพูดกับพี่โบว์หยิบสมุดออกมาจากกระเป๋าและเปิดหน้าการบ้านให้มันดู“กูอาร์คเรียล” ไอ้ปาร์คมองผมด้วยความงงก่อนจะทำท่าฉวยสมุดผมไปแต่ผมกลับรั้งไว้ทัน “แอมป์มี่เพื่อนร้าก กูขอลอกหน่อยน้าเดี๋ยววีรพลมาทวงกูขี้เกียจฟัง”วีรพลที่เอ่ยถึงคือหัวหน้าห้องลุคเหมือนมหาแว่นหนาเตอะคนนั้น“เลิกเรียกกูว่าแอมป์มี่ซ่ะไอ้สัตว์” เพราะโดนหน้าอ้อนของมันผมถึงด่าไป ไอ้นี่เฟรนด์ลี่ขี้อ้อนแต่น่าจะอ้อนเบื้องล่างมากกว่า“ได้เลยเพื่อนรัก” มันเอาสมุดผมไปและรีบลอกด้วยความเร็วแสงตอนแรกนึกว่าการบ้านจะอุดปากมันได้แต่เปล่าเลยมันยังคงพูดต่อ “ว่าแต่ทำไมมึงทำ

The past of Relationships [Begin] II“เพื่อนพี่ยังไม่แฟนค่ะ” กลายเป็นว่าแจนได้ตอบแทนฉันไปแล้วแต่ก็จริงนั่นแหละฉันไม่มีแฟน “ไม่มีคนคุยแล้วก็ไม่มีอะไรด้วยในตอนนี้”“เพื่อนคนไหนอ่ะธีร์ ใช่แอมป์ป่ะ” พาลินเป็นคนถามในขณะที่ฉันมองผ่านไหล่ของน้องธีร์ไปและเห็นว่าน้องแอมป์กำลังมองมาทางนี้เหมือนกัน“ใช่ครับ แอมป์ นั่นแหละ” น้องธีร์ตอบแล้วเร่งรัดฉันโดยการยื่นมือถือมาให้ เขาไม่ได้เปิดแอปพลิเคชันไหนเอาไว้ส่วนหน้าจอที่ใกล้สายตาคือเป็นปุ่มโฟนที่ให้กดเบอร์“ให้เลยโบว์ น้องแอมป์น่ะหล่อมากนะ สาวกรี๊ดเยอะเหมือนกัน” พาลินคะยั้นคะยอฉันส่วนน้องธีร์ก็กดดันฉันด้วยการมองค้างเอาไว้แถมยังยกมือถือค้างเอาไว้อีก บอกตามตรงน้องธีร์น่ะเขาเหมือนจะใช้สายตาเก่งนะ ถึงสีหน้าจะดูเรียบนิ่งและยืนรอแต่สายตากลับบอกว่าเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี“โบว์ยังไม่มีใครคุยดูก็ไม่เสียหายนะ” มินก็ยังคงสนับสนุนอีกเช่นกัน ในช่วงที่กำลังขบคิดอยู่นั้นหนึ่งวิก็ดูจะยาวนานเกินไป ฉันมองผ่านไปยังคนที่อยู่อีกฟากฝั่งของถนนอีกครั้งหนึ่งและสบตากับแววตาที่ดูร้อนแรงของน้องแอมป์อีกหนึ่งครั้งสุดท้ายฉันเลือกที่จะหยิบมือถือจากน้องธีร์มากดเบอร์ตัวเองลงไป เขาขอบคุณฉั