LOGIN“How was your adoptive family?” Curious na tanong ni Eachen. Bahagyang natigilan si Melissa. Saglit ding tumigil sa pagkain ang tatlong magkakapatid habang napadako ang tingin sa kanya. Napansin iyon ni Eachen kaya agad itong umayos ng upo. “Oh—” mabilis nitong sabi habang bahagyang nagkamot sa batok. “You don’t have to answer if you don’t want to. It’s okay.” Saglit siyang napayuko. Hindi niya namalayang mahigpit na pala ang pagkakahawak niya sa baso ng tubig. Marahan siyang nagbuntong-hininga bago muling nag-angat ng tingin. “No,” mahinahon niyang sabi. “It’s okay.” Hindi naman ibang tao ang apat na lalaking nasa harapan niya. Sila ang naging bahagi ng kabataan niya. Sila ang mga batang minsang naging pamilya niya noon sa bahay-ampunan. Kaya dahan-dahan siyang nagsimulang magkuwento. “My adoptive father was a good man,” panimula niya. “He treated me well.” Nasa kanya na ang atensyon ng mga ito. “He told me the truth when I got older.” Bahagya siyang ngumiti ng
“After leaving the orphanage, I focused on surviving first,” mahina niyang dagdag habang marahang nilalaro ang hawak na kutsara. “But I really loved designing clothes.” Bahagya siyang ngumiti, ngunit may lungkot sa mga mata niya. “So I asked my adoptive father if I could study fashion design.” Sandali siyang tumigil bago marahang umiling. “But he refused. He said I would inherit our company someday, so there was no point in pursuing something else.” Tahimik na nakikinig ang apat na lalaki. “At that time… wala rin naman akong choice,” mahinang dagdag niya. “So after graduating college, I entered the corporate world.” Sandaling katahimikan ang bumalot sa hapag. Tanging tunog lamang ng kubyertos ang maririnig ngunit halatang nakikinig ang lahat sa kanya. Muli siyang nagsalita matapos humugot ng mabigat na hininga. “Some years ago, I actually tried to pursue my dream again.” Napatingin agad sa kanya si Clifford. “You did?” Tumango siya. “When Xixi, the famous designe
Napuno ng tawanan ang malawak na sala ng Han Mansion. Sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon, pakiramdam ni Melissa ay muli siyang bumalik sa nakaraan, sa panahong simple pa ang lahat at wala pang mabibigat na problemang pasan sa kanyang balikat. Kasama niya muli ang apat na batang minsang naging tahanan niya sa loob ng bahay-ampunan ngunit habang pinagmamasdan niya ang magkakapatid, hindi pa rin siya makapaniwala sa narating ng estado ng buhay ng mga ito. “Sit down first,” mahinang sabi ni Wade habang pinagmamasdan siya. “You still look weak.” Bahagya siyang ngumiti bago naupo sa mahabang sofa. Kaagad namang umupo si Clifford sa kabilang gilid habang si Eachen ay walang pakundangang sumandal malapit sa kanya, parang noong mga bata pa lamang sila. Samantalang si Blane, nanatiling nakatayo sa likuran niya. Tahimik lang ito ngunit hindi inaalis ang tingin sa kanya. Napansin iyon ni Clifford kaya bahagya itong napangisi. “Bro,” natatawang sabi nito habang nakat
Natahimik ang buong sala matapos sabihin iyon ni Clifford. Agad namang nanlaki ang mga mata ni Melissa. “A-anong childhood sweetheart?!” mabilis niyang tanggi habang bahagyang namumula ang mukha. Hindi siya makatingin kay Blane. Ngunit mas lalo lamang lumawak ang ngisi ni Clifford. “Oh? So you’re denying it?” mapanuksong sabi nito habang naglalakad papalapit sa kanila. Kasunod nito sina Eachen at Wade na galing sa study room. At sa unang pagkakataon, doon lang niya nakitang kumpleto ang Han Brothers sa iisang lugar. They were all tall, sharp-looking and exceptionally handsome in their own ways, each carrying a different kind of charm that made them impossible to ignore. One had a gentle yet dangerous elegance, the kind that could make anyone lower their guard without realizing it. Another possessed a wild and devilishly attractive aura, his smirk enough to make people nervous. The other carried a calm and refined sophistication, but behind those composed eyes was someth
Tahimik lamang ang buong sala matapos ang rebelasyong iyon. Tanging mahinang tunog mula sa labas ang maririnig habang magkatapat silang nakatayo. Hindi pa rin maalis ni Melissa ang tingin kay Blane. Hanggang ngayon ay tila hindi pa rin lubos na nagsi-sink in sa kanya ang lahat. Ang batang minsang nakasuot lamang ng kupas at maluwag na damit noon, ngayon ay isa nang makapangyarihang lalaki na kayang yumanig ng buong corporate world. “You really became successful,” mahina niyang sabi habang bahagyang napapangiti sa gitna ng pamumula ng kanyang mga mata. Bahagyang natawa si Blane. “You’re saying it like you’re surprised.” “I am surprised,” mabilis niyang sagot. “No one would believe that the four bullied boys from the orphanage would become the famous Han Brothers.” Sandaling natahimik ang binata. Bahagyang tumigas ang ekspresyon nito na tila may naalala. “It wasn’t easy,” mababa nitong sabi. Naramdaman niya ang biglang pagbabago ng atmosphere. Parang may mabigat na ala
Hindi pa rin makapaniwala si Melissa habang nakatitig sa lumang litrato na hawak niya. Bahagyang nanginginig ang kanyang mga daliri habang marahang hinihimas ang kupas na larawan. May kopya rin siya ng litrato na iyon. Isa iyon sa pinakaimportanteng bagay na itinago niya sa loob ng maraming taon. Dahil kahit lumaki siya sa bahay-ampunan, hindi naman naging ganap na malungkot ang kabataan niya roon. At malaking dahilan noon ang apat na batang lalaking nakilala niya, sina Uno, Dos, Toto at Ten. Hanggang ngayon ay malinaw pa rin sa alaala niya ang mga panahong magkakasama sila, ang simpleng paghahati-hati nila sa iisang tinapay kapag kulang ang pagkain. Ang pagtakas nila sa mga staff ng ampunan kapag may ginagawang kalokohan at kung paano niya palaging ipinagtatanggol ang apat na batang iyon noon. Tahimik kasi ang mga ito at palaging magkakasama pero may taglay na katalinuhan na ang mga ito at punong-puno ng talento kaya naman, madalas silang pag-initan at i-bully ng ibang
Maingat na inihiga ni Blane ang batang babae sa kama. Nakatulog ito sa balikat niya kanina, inayos niya ang kumot pagkuwa’y masuyong hinaplos ang ulo nito. Dalawang linggo na rin simula ng mailigtas niya ito sa isang slavery auction. Nagkataon lang ang pagpunta niya sa auction house na nagbebe
Hindi nagtagal ay nakauwi ng bahay si Melissa, ang mansiyon ng mga Romero. Simula ng ikasal sila ni Axel, doon na rin ito tumira subalit hindi ito kailanman tumabi sa kanya. Magkahiwalay sila nito ng silid, noong una ay ikinasasama niya iyon ng loob at palagi niya itong pinapakiusapan na matulog sa
Hindi maintindihan ni Melissa kung anong mayron sa mga halik ni Blane Han na nagdudulot ng kakaiba sa kanya. Each claiming of her lips seemed to ignite a fire within her, sending flames of desire coursing through her veins. Subalit ng bumaba ang labi nito sa leeg niya, she knew she had to stop h
Narinig ni Melissa ang mahinang pagtawa nito. Takang-taka naman siya. Hindi ba ito nagagalit? O baka totoo ang chismis tungkol dito. Hindi siya kaagad nakakilos ng bigla nitong ilapit ang mukha sa kanyang mukha. Her heart pounded wildly in her chest. "If there's really a rumor about me being ga







