Delight 10

เสียงมาเฟียหนุ่มวิ่งลงมาจากบันได ก่อนหน้านี้เขาวิ่งไปหยิบผ้าขนหนูจากในห้องตัวเองมาให้ร่างบาง

พรึบ! นำผ้าเช็ดตัวมาห่อตัวให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวขอบคุณแล้วเดินไปห้องตัวเองที่นอนห้องเดียวกับพริมโรสที่อยู่ข้างล่าง แต่ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

“พี่โรมก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยนะคะ เดี๋ยวไม่สบาย” พูดจบก็เข้าห้องไป ส่วนโรมิโอก็ยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“สวัสดีค่ะฉันพริมโรสเพื่อนเรเน่กับลูกแก้ว” พริมโรสเอ่ยทำความรู้จัก

“สวัสดีครับพี่โรมิโอ ยินดีที่ได้รู้จัก เราเป็นเพื่อนกับลูกแก้วมานานแล้วใช่ไหม”

“เราพอจะรู้ไหมว่าลูกแก้วเขาชอบผู้ชายแบบไหน..” ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้เขาถามอย่างนั้นออกไป

“ใช่ค่ะ”

“เราคบกันสามคนมาตั้งแต่ตอนเรียนปีหนึ่งเลยค่ะ ทำไมคะหรือว่า” แล้วก็ใช้มือชี้ไปที่ประตูห้องนอนที่ลูกแก้วเดินเข้าไปแล้วชี้กลับมาที่โรมิโอ

“ก็..อาจจะอย่างนั้น”

เขาไม่รู้จะตอบยังไงแต่ว่าถ้าตอนนี้ก็เถียงไม่ได้ว่าจะไม่รู้สึกอะไรเลย

“มาเฟีย” พริมโรสตอบออกมาสั้นๆ ประโยคเดียว

“ห๊ะ?! มาเฟีย?”

“ยัยลูกแก้วชอบมาเฟีย”

“พี่โรมิโอเป็นมาเฟียไหมล่ะถ้าเป็นก็ตรงสเปกยัยลูกแก้วแล้วล่ะค่ะ” พริมโรสกระซิบบอก ก่อนจะขอตัวไปหาถ่ายรูปวิวทะเล

ส่วนโรมิโอก็ยกยิ้มขึ้นมา เดินกอดอกเดินขึ้นบันไดไปอย่างสบายใจ ‘มาเฟีย’ และคนที่เป็นมาเฟียมาโดยสายเลือดอย่าเขาก็ผ่านสเปกเธอได้ง่ายๆ เลยน่ะสิ…

“ยิ้มอะไรของมันวะ”

เบนจามินที่เดินผ่านโรมิโอ ก็รู้สึกแปลกใจที่เพื่อนเดินยิ้มจนหน้าบาน ไม่ค่อยได้เห็นมันยิ้มอย่างนี้มานานมากแล้ว แต่ก็ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ไม่ได้ไถ่ถามอะไรออกไป

ถ้าชอบเรื่องนี้มากดติดตามกันไว้ได้เลยค่ะ สนุกมาก ๆ แน่นอน

ครบรสแบบที่นักอ่านต้องหลงรักเลยแหละ

ฝากตัวด้วยค่ะ ถ้าใครมาอ่านเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก ขอฝากผลงานเรื่องอื่น ๆ ในคลังนิยายของไรท์ด้วยนะคะ สนุกไม่แพ้กันค่ะ