เข้าสู่ระบบ“พวกมึงเอาของไปเก็บที่รถไอ้โรม” เอริคหันไปสั่งลูกน้อง ออกคำสั่งจัดแจงเรียบร้อย ส่วนที่เรียกว่าโรมนั้นคือชื่อเล่นของโรมิโอ
“ไม่ๆ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเรียกgrabกลับเองได้ค่ะไม่อยากสร้างความลำบากให้คุณเขาไปมากกว่านี้แล้ว” น้ำเสียงแห่งความรู้สึกผิดทำเอาคนฟังรู้สึกสงสารตามกันเลย “ไม่เป็นไร เอาไปเก็บเลย ”โรมิโอรีบเอ่ยปากสั่งลูกน้องเอริค “ไหนๆ ก็ฝากเพื่อนเมียกูด้วยนะ ส่วนกูจะขอพาเรเน่ไปที่ที่หนึ่งก่อนนะ ไว้เจอกันนะไอ้เพื่อนรัก”เอริครวบรัดโอบเอวเรเน่พาเดินออกไป เรเน่ก็แอบห่วงเพื่อนคอยหันมามอง “ไม่ต้องห่วงหรอก โรมิโอมันนิสัยดีกว่าที่ที่รักคิด” “เชื่อได้เหรอคะ เพื่อนกลุ่มเดียวกันก็ต้องชื่นชมกันอยู่แล้ว” “ที่รักจะบอกว่าพวกพี่นิสัยไม่ดีเหรอครับ” “เรียกว่าจอมวายร้ายเลยค่ะ” “ถ้างั้นวายร้ายคนนี้จะขอลักพาตัวนางเอกไปที่แสนวิเศษที่หนึ่งก่อนละกัน” พูดจบก็ช้อนตัวร่างบางขึ้นอุ้มพาไปที่รถซูเปอร์คาร์คันหรู ขับเคลื่อนตัวไปยังของขวัญที่เขาจะมอบให้เธอสำหรับการเรียบจบ ส่วนอีกด้านที่ยังคงถกเถียงกันเรื่องการรับผิดชอบกล้องถ่ายรูปและการไปส่งที่ “ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรหรอกนะยัยตัวเล็ก ฉันไม่ได้ซีเรียสเรื่องกล้องถ่ายรูปเลย”เขาพูดออกมาเสียงเรียบ “ถ้าฉันไม่ได้ทำอะไรให้คุณเลยฉันจะรู้สึกผิดมากเลยนะคะ”สายตากลมโตของเธอจ้องไปที่เขาตาไม่กะพริบ น้ำตาก็คลอออกมา แสดงออกอย่างชัดเจนว่าต้องการไถ่โทษ “ได้ เลี้ยงข้าวก็ได้” “หลังจากเลี้ยงข้าวฉันแล้ว เธอต้องเลิกรู้สึกผิดกับเรื่องกล้องถ่ายรูปตกลงไหม” “ค่ะ ขอบคุณที่จะไปส่งนะคะ”เธอโค้งตัวลงเล็กน้อย “ไม่เป็นไรยังไงไอ้เพื่อนตัวดีของฉันมันก็จัดแจงให้ไปส่งเธออยู่แล้ว” “แต่ฉันกลับเองได้จริงๆนะคะ ไม่ต้องไปส่งฉันหรอก” “ฉันพูดแล้วว่าจะไปส่ง เลิกเกรงใจอะไรที่มันไร้สาระสักทียัยตัวเล็ก” ถึงเขาจะพูดแรง แต่เธอแพ้เวลาที่เขาเรียกว่าเธอว่ายัยตัวเล็ก ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนพูดกับเธอคำนี้เลย ถ้าตอนนี้มีเครื่องวัดการเต้นของหัวใจมันคงจะส่งเสียงดังจนระเบิดเลยแหละ “ถ้างั้นเราไปกันเลยไหม” “ค่ะ!” จากนั้นทั้งสองคนก็เดินไปขึ้นรถของโรมิโอ ภายในใจของหญิงสาวนั้นรู้สึกถูกใจในตัวของชายหนุ่มอย่างมาก ในหัวเธอมีแต่คิดว่านี่แหละชายที่เธอเฝ้าภาวนาขอให้เจอ แต่ติดที่เขาไม่ใช่มาเฟีย?…เป็นหนุ่มตากล้อง แต่เธอไม่ติดหรอกก็เขาเรียกเธอว่ายัยตัวเล็กนี่… :) <3“วันนี้ทำไมถึงทำตัวไม่น่ารัก พูดอะไรก็ไม่เข้าหูพี่เลยนะตัวเล็ก” “บอกว่ารักพี่สิครับตัวเล็ก” “ไม่!” “หึ จะดื้อกับพี่อีกแล้วใช่ไหม!” โรมิโอออกแรงดึงผมเธอแรงขึ้น แล้วก้มหน้าฝังเขี้ยวลงไปที่ไหล่ร่างบางจนเป็นรอยฟัน “อื้ออ!!!” ปักๆ ปักๆ ปักๆ “อ๊ะ! เจ็บ อ๊า” “รักพี่ไหมครับ” “ฮึก รัก..รักค่ะ” “น่ารักมากเด็กดี” ปักๆ ปักๆ ตั่บๆ ตั่บๆ ปัก!!! “อ๊าา” โรมิโอได้ปลดปล่อยอีกครั้ง เข้าทิ้งตัวลง นอนแนบไปกับตัวร่างบาง ส่วนคนใต้ร่างก็นอนหอบหายใจกับเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น สักพักโรมิโอก็ลุกไป ร่างบางนอนคว่ำหน้ากับที่นอนก็คิดว่าทุกอย่างคงจบแล้ว… พรวด!! ปัก!!! “กรี๊ด!!!” แต่เปล่าเลย โรมิโอเดินกลับมาพร้อมกับยัดดิลโด้ขนาดเท่ากับของตัวเองแต่แข็งกว่าเข้าไปที่รูสวาทที่เต็มไปด้วยน้ำรักของเขากับน้ำหวานของเธอที่เต็มรู จนน้ำกระเด็นออกมา “ชอบไหม ใหญ่เท่าของพี่แต่แข็งกว่า” “ฮึก” “ตอบสิครับ ตอบให้ถูกใจพี่นะ” “ไม่..ชอบของพี่โรมมากกว่า” จุ๊บ โรมิโอก้มลงมาจุมพิตแผ่นหลังเนียนไล่ไปจนถึงต้นคอ “เป็นคำตอบที่ดี” โรมิโอดึงของปลอมนั่นออกแต่ไม่ได้โยนมันทิ้ง เ
แควกกก!!“กรี๊ด! พี่โรม หยุด!”แควกกก!!!โรมิโอได้กระทำการฉีกกระชากชุดกระโปรงเดรสแสนสวยขาดลุ่ยติดมือ ขว้างทิ้งไปที่พื้น เรียกว่าไม่สามารถนำกลับมาใส่ใหม่ได้แล้ว“พี่โรมอย่าทำตัวป่าเถื่อนได้ไหม!”“หึ ป่าเถื่อน? รู้หรือเปล่าว่าป่าเถื่อนจริง ๆ มันเป็นยังไง!”แควก!!!!“พี่โรม!” ร่างบางพยายามใช้มือปัดป้องแต่ก็เปล่าประโยชน์ เธอสู้แรงมหาศาลนี้ไม่ได้เลยแควกก!!!!!เขาจัดการกระชากชุดกระโปรงเธอจนไม่เหลือชิ้นดี มิหนำซ้ำเขายังมาทำต่อที่ชุดชั้นในตัวสวยของเธอโรมิโอกวาดสายตามองเรือนร่างแสนสวยตรงหน้า ก่อนจะมุดหน้าเข้าไปจูบที่คอขาว ทำรอยสลับซ้ายขวา ผิวเนียนขาวเริ่มมีสีแดงขึ้นเป็นจ้ำ“พี่โรม! เป็นหมาบ้าหรือไง!”เธอดันแผงอกเขาออกห่างจากตัวด้วยแรงอันน้อยนิดเขาไม่สนใจคำพูดเธอ ใช้มือรวบข้อมือเล็กไปไว้เหนือหัว และใช้มือที่วางรูดซิปกางเกงยีนส์สีดำราคาแพงชึบ! รูดซิปเสร็จมือหนาดึงแก่นกายใหญ่ออกมาชักสองสามทีให้มันแข็งตัวก่อนจะ..ปัก!กระแทกเข้าไปในตัวเธอทีเดียวไม่สนว่าเธอจะเจ็บไหม ไร้การเล้าโลมให้อย่างที่เคย“อ๊ะ!! พี่โรมฉันเจ็บ”“หึ แค่นี้ก็เจ็บแล้วเหรอ! พี่เจ็บกว่าลูกแก้วอีก!”ทั้งเจ็บทั
“เราจะไปไหนกันคะ?”ประโยคแรกเธอตัดสินเอ่ยเพราะตอนนี้เขาพาเธอมาด้านหลังคฤหาสน์ มันเป็นอุโมงค์ไม่ใหญ่มาก แต่ต้องเดินลงไปข้างล่าง“พี่โรมเราจะไปไหนกันคะ”“พี่โรม นี่มันที่ไหนคะ”“พี่โรมทำฉันกลัวแล้วนะคะ”“…”“พี่โรม ปล่อย”ร่างบางดีดดิ้นสุดแรงแต่ดูท่าแล้วคงไม่ได้ผลกับมาเฟียหนุ่ม เส้นทางมีแต่ความมืด มีเพียงไฟสีส้มติดตามทางเดิน มันเหมือนเธออยู่ในหนังฆาตกรรมยังไงยังงั้น“พาฉันกลับออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!”“พี่โรม! ฉันจะโกรธพี่โรมจริง ๆ แล้วนะ พาฉันกลับออกไปเดี๋ยวนี้!!!”“มีสิทธิ์มาออกคำสั่งตั้งแต่เมื่อไหร่!”น้ำเสียงแข็งกร้าวตะคอกใส่เธอดังสนั่น“พี่โรม…”ลูกแก้วเงียบเสียงลงทันที ดวงตาสั่นไหว กำลังจะร้องไห้ โรมิโอเดินมาสุดทางลง มันมีลิฟต์อยู่ด้านหน้า เขากดลิฟต์ลงไปยังชั้นใต้ดิน“อ๊ะ พี่โรม”โรมกระชับอ้อมแขนกอดเธอแน่นขึ้น“เงียบครับ พี่ไม่อยากได้ยินเสียงเราตอนนี้”แต่ก็ตกใจเมื่อประตูสุดทางเดินเปิดออกให้เห็นถึงด้านใน ปรากฏภาพคือ ห้องขนาดใหญ่ที่มีเครื่องอำนวยความสะดวกครบ เฟอร์นิเจอร์ที่ทันสมัยจะเปรียบเทียบว่าห้องใต้ดินนี้เป็นบ้านหลังหนึ่งก็ยังได้ แต่จุดแปลกคือมีเตียงสีน้ำเงินกำม
โรมิโอสั่งการลูกน้องเสร็จสรรพ เขาก้มลงมามองร่างบางที่เขาอุ้มไว้ในอ้อมแขนแกร่งตัวเอง ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ลมหายใจร้อนส่งไปถึงใบหน้าเรียวเล็ก ลูกแก้วเงยหน้าขึ้นมามอง ทั้งสองคนสบสายตากัน สายตาของโรมิโอในตอนนี้คือ สายตาที่คาดโทษ! เขาจะลงโทษเธอให้หนักเลย คอยดู“ส่วนเรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน!”น้ำเสียงแข็งกระด้างของเขาที่พูดกับร่างบางในอ้อมแขน บ่งบอกว่าเขาโกรธเธอมาก ห่วงมาก หวงมาก และโกรธมาก!!!ร่างบางได้แต่ทำตาใสแป๋ว เป็นดั่งลูกนกน้อยในกำมือ ถ้าบีบก็ตาย ถ้าคายก็รอด แต่ตอนนี้เขาคงอยากจะกำให้เธอขาดใจตายแน่นอนเลยโรมิโอเดินอุ้มร่างบางโดยไม่ใช้รถ…“พี่โรม.. ผิดไปแล้วค่ะ”“…”“พี่โรม”“หุบปาก!” “หลังจากนี้ ถ้าไม่ได้สั่งให้พูด ก็อย่าได้มาเอ่ยปากพูดกับพี่”ร่างบางลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คิดทบทวนดู บางทีการเป็นคนที่แสนดีเกินไป ก็ไม่ได้ส่งผลดีต่อใคร โดยเฉพาะกับเธอในตอนนี้ การกระทำของเธอมันผิดมากเลยเหรอ เธอแค่ไม่อยากเห็นใครต้องมาตายนี่นา และยิ่งเป็นคนที่เธอพามาด้วยตัวเอง เห็นคนจะตายต่อหน้า ให้เธอยืนดูเฉย ๆ ได้เหรอลูกแก้วจะต้องถูกโรมิโอทำโทษแน่นอน ซึ่งครั้งนี้บทลงโทษจะเป็นแ
“ลูกแก้ว!” “อย่าคิดที่จะทำอะไรบ้าๆเชียวนะ”“ถามจริงเถอะค่ะ ใครกันแน่ที่ทำอะไรบ้าๆ”ร่างบางค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้สระว่ายน้ำ“หยุด พี่สั่งให้หยุด”“พี่โรมก็หยุดก่อนสิคะ”“ไม่ หยุดดื้อสักทีลูกแก้ว” น้ำเสียงโกรธจัด เขากัดฟันพูด“ก็พี่โรมไม่ยอมหยุด”“ลูกแก้ว!” เสียงโรมิโอตะโกนดังสนั่นหวั่นไหว ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย ถึงกลัว แต่เธอจะไม่ล้มเลิกความตั้งใจ“ 1 2 3 ฮึด! ” ร่างบางนับเลขก่อนจะกลั้นหายใจกระโดดลงไปกลางสระว่ายน้ำ ระดับความลึกมากกว่าตัวเธอต่อกันห้าคนเสียอีกตู้มม!!!! ลูกแก้วไม่สนใจอันตรายตรงหน้า หรือลึก ๆ ในใจเธอรู้อยู่แล้วว่าต้องมีคนช่วย?“เหี้ย! รีบไปปิดเครื่องกันสิวะ!”โรมิโอตกใจมากที่จู่ ๆ ร่างบางก็กระโดดลงไป เขาไม่ได้คิดว่าเธอจะบ้าบิ่นทำเรื่องอันตรายอย่างนี้ รวมถึงตัวเขาเองที่โดดลงไปในสระว่ายน้ำอย่างไม่สนใจชีวิตตัวเอง…ตู้มม!!และมากไปกว่านั้นคือกรงกำลังเปิดออก โรมิโอรีบกระโดดตามลงไปโดยไม่สนใจเลยว่ารองเท้าที่ใส่คู่ละเกือบครึ่งล้านจะพังเสียหาย… เพราะอะไรน่ะเหรอ! เขาเป็นห่วงเธอที่สุดไง! เธอมีค่ามากกว่าของที่เขามี และเธอว่ายน้ำไม่เป็น! คือเธอก็พอว่ายไ
“ลูกแก้ว ออกมาได้ยังไง?”“ฉันมีวิธีก็แล้วกันค่ะ”“หึ เก่งเหลือเกินนะ”โรมิโอยืนมองอย่างไม่พอใจ เขายืนห่างไปไกลจากเธอประมาณสิบถึงสิบห้าเมตร เพราะเขาอยู่ขอบสระด้านบน ส่วนลูกแก้วเธอวิ่งมาจากด้านข้างทางฝั่งซ้ายของสระว่ายน้ำ และตอนนี้เธอกำลังตัดสินใจจะทำในสิ่งที่เขาจะโกรธมากหลังจากนี้ !!!“ตัวเล็ก!” เสียงเข้มตะโกนดังกึกก้อง“จะทำอะไร ตัวเล็ก!” โรมิโอดูการกระทำเธอแล้ว ท่าจะไม่ค่อยดี เขารีบก้าวเท้าจะเดินเข้าไปหาร่างบางที่ยืนอยู่ห่างออกไป“พี่โรมห้ามเข้ามาใกล้” เธอตะโกนสุดเสียง “รวมถึงทุกคนด้วย ห้ามเข้ามาค่ะ! ไม่งั้นลูกแก้วจะแทงตัวเองจริงๆด้วย” แถมยังขู่จะใช้เศษแจกันที่ถือมาแทงตัวเองอีกต่างหาก“หยุด! ถอยออกมา!”มาเฟียหนุ่มต้องออกคำสั่งห้ามลูกน้องอีกครั้งไม่ให้เข้าไปใกล้เธอและเธอก็ไม่มีทีท่าจะปล่อยเศษแก้วในมือด้วย“ตัวเล็กหยุด!”“ไม่ค่ะ!”“ยกเลิกการทรมานก่อนสิคะ”“พี่เคยเตือนแล้วนะ ตอนพี่โมโหมันน่ากลัวแค่ไหนเรื่องนี้ลูกแก้วน่าจะรู้ดี”“ถ้าอยากแทงตัวเองมากนัก”“ก็ลองแทงเลยสิ” น้ำเสียงเย็นยะเยือกที่พูดนิ่งเฉย จนคนที่ยืนอยู่ต้องเสียวสันหลังวาบ สายตาโรมิโอก็นิ่งขึ้นมาก เขาดูต่าง
ทั้งคำพูดและการกระทำของเขาที่ชอบมาลูบหัวเธอ จะรู้ไหมว่าผู้หญิงตรงหน้าเสียอาการจนจะละลายลงไปกองอยู่ที่พื้นแล้ว และยิ่งเธอไม่เคยได้สัมผัสความอบอุ่นจากชายหนุ่มอย่างนี้…มันก็ทำให้…ตกหลุมรักง่ายๆเลยน่ะสิ และใช่เธอไม่ใช่ผู้หญิงสมัยก่อนที่จะไม่เคยถูกเนื้อต้องตัวกับผู้ชายแต่ผู้ชายที่เธอถูกเนื้อต้องตัว
“พี่…พี่โรม” หมับ! มือหนาที่จับลงมาบนหัวของร่างบางก่อนจะลูบมันเบาๆ “เก่งมากตัวเล็ก” มาเฟียหนุ่มรู้สึกเอ็นดูเธอเป็นพิเศษอย่างที่ไม่เคยมีมาใช้กับผู้หญิงคนไหน แต่มันคงเป็นอารมณ์เอ็นดูน้องสาวก็เท่านั้นแหละ… ก็เธอทั้งตัวเล็ก บอบบาง และยังไร้เดียงสา… หลังจากนั้นบทสนทนาก็ไม่ได้มีอะไรต่อ จนกระทั่งมาถึง
โรมิโอที่รับหน้าที่มาส่งลูกแก้วตามที่ได้รับปากออกไป เขาเป็นคนที่ถ้าพูดแล้วจะไม่คืนคำ “บ้านตัวเล็กอยู่ที่ไหนล่ะ” เอ่ยถามเสียงเรียบสายตายังคงจดจ่อไปที่ถนน “เอาของไปเก็บก่อน แล้วค่อยออกมากินข้าว”เขาพูดต่อ ของขวัญที่เยอะจนล้นต้องเอามาเก็บข้างหน้ามันสร้างความอึดอัดให้กับเขาอย่างมาก “ค่ะ ตามที่คุณส
“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ กล้องพังเลยใช่ไหมคะ” อยากตีหัวตัวเองให้แตกไม่น่าถามอะไรโง่ ๆ เลนส์กล้องหลุดออกมาขนาดนั้น…“ซ่อมได้ไหมคะ ให้ฉันซื้อให้ใหม่เลยไหมคะ”“ขอโทษค่ะ”ลูกแก้วเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด เม้มปากเข้าหากันแน่น“ราคากล้องเท่าไหร่คะฉันจะชดใช้ให้หมดเลยค่ะ ขอโทษค่ะ”ลูกแก้ว







