Delight 6

“พี่…พี่โรม” หมับ! มือหนาที่จับลงมาบนหัวของร่างบางก่อนจะลูบมันเบาๆ

“เก่งมากตัวเล็ก” มาเฟียหนุ่มรู้สึกเอ็นดูเธอเป็นพิเศษอย่างที่ไม่เคยมีมาใช้กับผู้หญิงคนไหน แต่มันคงเป็นอารมณ์เอ็นดูน้องสาวก็เท่านั้นแหละ… ก็เธอทั้งตัวเล็ก บอบบาง และยังไร้เดียงสา…

หลังจากนั้นบทสนทนาก็ไม่ได้มีอะไรต่อ จนกระทั่งมาถึงคอนโดของร่างบาง โรมิโออาสาช่วยเธอถือของขวัญมากมายไปเก็บที่ห้อง

“จะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหมตัวเล็ก” มาเฟียหนุ่มเอ่ยถาม พร้อมปรายตามองชุดรับปริญญาที่เธอสวมใส่

“อ๊ะ! จริงด้วยงั้นพี่โรมรอแป๊บนึงนะคะแก้วจะรีบไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลย” เผลอแทนตัวเองออกมาด้วยชื่อเล่น ก่อนจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอเดินไปหยิบน้ำเปล่ากับขนมปังมาไว้ให้เขาทาน มันช่างน่ารักสำหรับคนที่นั่งรอตรงโซฟาเหลือเกิน

“ยังไงทานขนมรอไปก่อนนะคะ”

เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะโบกมือให้เธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว ก็เธอเอาแต่คอยมองละถามว่าอยากได้อะไรเพิ่มอีกไหมน่ะสิ ช่างใส่ใจทุกคนจริงๆ ‘ยัยตัวเล็ก’

มีบางอย่างที่สะดุดตาทำให้โรมิโอต้องลุกขึ้นยืนเดินไปหยุดยืนมองดูกรอบรูปถ่าย ในภาพคือเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ยิ้มจนตาหยี ชูสองนิ้วที่ใส่ชุดว่ายน้ำสีชมพูขับผิวขาวอมชมพูให้ดูโดดเด่นขึ้นมา

“น่ารักแต่เด็กเลยสินะ” เขาหยิบขึ้นมาดูใกล้ๆ ก่อนจะนำมันไปวางไว้ที่เดิม

20 นาทีผ่านไป

แกร๊ก! เสียงประตูห้องนอนเปิดออก ร่างบางที่เดินออกมาด้วยชุดสบาย สบายจริงๆ เสื้อครอปสีดำ สวมทับด้วยเสื้อคลุมสีขาว และกางเกงลายช้างที่กำลังเป็นที่นิยมเพราะมันใส่สบาย ผมที่มัดรวบเป็นหางม้าด้านหน้าปล่อยปอยผมลงมาทำให้ดูน่ารักขึ้นไปอีก

“เสร็จแล้วเหรอ”

“ค่ะเสร็จแล้ว หรือว่ามีตรงไหนที่มันดูไม่เรียบร้อยเหรอคะ” พูดแล้วก็ก้มมองดูการแต่งตัวของตัวเอง

“ไม่ งั้นไปกันเลยไหม”

“ได้ค่ะ พี่โรมเลือกร้านอาหารที่อยากกินได้เลยนะคะ แก้วจะเลี้ยงเต็มที่เลย!” ยกกระเป๋าตังค์ขึ้นมาส่ายมันไปมากับรอยยิ้มหวานๆ

ตึก ตึก ร่างหนาเดินเข้ามาหาร่างบางก่อนจะวางมือลงไปบนหัวเธอ หมับ

“ได้เลยครับตัวเล็ก” ตึกตัก ตึกตัก เขาจะได้ยินเสียงหัวใจของเธอไหม มันเต้นแรงอย่างกับกลองในงานดนตรีคอนเสิร์ต