LOGIN“ดิฉัน...ดิฉันไม่ได้ตั้งใจ...” ณิชาเอ่ยปากขึ้นเบา ๆ เสียงสั่นเครือ“ไม่ได้ตั้งใจ?” เอลเลียตพูดซ้ำ น้ำเสียงเย้ยหยัน “แต่เธอก็ทำ แม้ฉันจะเตือนเธอไว้แล้วว่าอย่าให้เขาหวัง อย่าสร้างอนาคตที่ไม่มีวันเป็นจริง แต่เธอก็ทำ เธอคบกับเขา วางแผนแต่งงานกับเขา ทำให้เขาคิดว่าเขามีโอกาสได้เธอไปจริง ๆ”เขาหยุดพูด มองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แล้วสุดท้ายเธอก็ต้องทิ้งธีออนไป เหมือนที่ฉันรู้ว่าเธอจะต้องทำอยู่แล้ว”ณิชาสั่นเทาเล็กน้อย น้ำตาเริ่มคลอขึ้นมาในดวงตา แต่เธอพยายามกลั้นไว้ กัดริมฝีปากแน่น “ฉันไม่ได้อยากทำแบบนั้น”“แต่เธอทำ”เอลเลียตพูดตัดบท “และตอนนี้ธีออนเจ็บปวด ครอบครัวเกรแฮมก็เสียหน้า ส่วนเธอ...” เขาหยุด มองเธอจากหัวจรดเท้าอย่างเย็นชา “เธอก็กลับอยู่ตรงนี้ ในห้องนี้ นอนบนโซฟาตัวนี้ ทำหน้าที่เดิม ๆ ของเธอ”ร่างอรชรหลับตาแน่น กลั้นน้ำตาไว้อย่างหนัก เธอไม่อยากฟัง แต่ก็ไม่สามารถปิดหูได้ เพราะทุกคำที่เขาพูดมันเป็นความจริงเธอทำร้ายธีออนเธอทำลายความหวังของเขาและเธอก็กลับมาอยู่ในที่เดิม ภายใต้อำนาจของดยุกเฟนเฮิร์ท ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงณิชาเปิดตาขึ้น เช็ดน้ำตาที่เกือบจะไหลออกมาอย่างรวดเร
ณิชาเดินเข้ากระท่อมเล็ก ๆ ของตัวเอง ปิดประตูไม้เบา ๆ แล้ววางกระเป๋าลงบนโต๊ะ กระท่อมเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างและเสียงนกร้องดังอยู่ไม่ไกลเธอเดินเข้าไปในครัวเล็ก ๆ หยิบผ้ากันเปื้อนมาคาดเอว จุดไฟในเตาอบแบบเก่า แล้วหยิบผักและเนื้อที่เก็บไว้ในตู้เย็นเล็ก ๆ มาล้างและหั่น มีดกรีดผ่านผักอย่างเรียบ ๆ เสียงน้ำเดือดในหม้อดังฟู่ ๆ กลิ่นหอมของซุปเริ่มลอยขึ้นมาเสียงปืนดังขึ้นจากป่าปัง!ณิชาสะดุ้งเล็กน้อย มือที่กำมีดแน่นขึ้นเสียงดังขึ้นอีกครั้ง ต่อเนื่อง เป็นระยะ ดังก้องจากในป่าลึก พวกเขาเริ่มล่าสัตว์แล้วหญิงสาวหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกลับไปทำอาหารต่อ พยายามไม่ฟังเสียงปืนที่ดังห่าง ๆ ใกล้ ๆ เป็นช่วง ๆ เธอตักซุปใส่ชาม หั่นขนมปังวางข้าง ๆ แล้วหยิบผลไม้สดจากตะกร้ามาล้าง วางลงในจานเล็ก ๆ จากนั้นก็นั่งลงที่โต๊ะไม้เล็ก ๆ ในครัว กินอาหารเงียบ ๆ คนเดียว ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังขึ้นเป็นระยะในป่าหลังกินเสร็จ เธอดื่มนมจืดหนึ่งแก้ว แล้วหยิบขวดยาบำรุงครรภ์จากลิ้นชักมา เทเม็ดสีชมพูอ่อนออกมาหนึ่งเม็ดวางบนฝ่ามือ มองนิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง แล้วกลืนลงไปพร้อมน้ำไม่นานพระอาทิตย์ก็ใกล้ตกดิน ร่างเล็กนั่งอยู่
ห้องทำงานส่วนตัวของกษัตริย์เฟนเฮิร์ทในช่วงค่ำที่เงียบสงบ แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีทองส่องลงบนเอกสารที่กองเป็นระเบียบ เอลเลียตนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สวมเสื้อกั๊กสีดำทับเสื้อเชิ้ตสีขาว แขนเสื้อพับขึ้นเรียบร้อย ปากกาด้ามหรูอยู่ในมือ เขากำลังเขียนอะไรบางอย่างด้วยลายมือคมกริบนาธานยืนอยู่ไม่ไกล ถือแฟ้มรายงาน สีหน้าเรียบ แต่ท่าทีระมัดระวังมากกว่าปกติ“รายงานครับท่าน” นาธานเริ่มพูดเอลเลียตไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ว่ามา”“ข่าวเรื่องคุณณิชากับคุณธีออน...ตอนนี้แพร่กระจายไปทั่วเลยครับ ทั้งในสถาบันที่คุณณิชาสอนและในอาณาเขตเฟนเฮิร์ท” นาธานหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่ออย่างเป็นระบบ “คนส่วนใหญ่เข้าใจว่าเป็นการยุติความสัมพันธ์โดยสมัครใจ”ปลายปากกาของเอลเลียตหยุดค้างแวบหนึ่ง ก่อนจะเคลื่อนต่ออย่างนิ่งสงบ“ครับ...” เขาตอบสั้น ๆ เรียบ ๆแต่ในวินานั้นเอง มุมปากของเอลเลียตก็ยกขึ้นเล็กน้อยไม่ใช่รอยยิ้มกว้างไม่ใช่ความดีใจแบบคนธรรมดาแต่เป็นรอยยิ้มบางเฉียบของคนที่ได้สิ่งที่ต้องการแผนที่วางไว้...ปิดจบอย่างสมบูรณ์แบบนาธานเห็นรอยยิ้มนั้นชัดเจน เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ ก่อนจะถามอย่างระมัดระวัง“ท่านครับ..
ธีออนตัวแข็งทื่อ “ถูก...ถูกหลอก?”เฮเลนหลับตาลง หายใจเข้าออกหนักๆ หลายครั้ง มือที่จับไหล่ลูกชายสั่นเล็กน้อยเมื่อเธอเปิดตาขึ้น สายตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโกรธ และความห่วงใย“นั่งลงก่อนลูก” เธอพูดเสียงแข็ง แต่เบาลงกว่าเดิมธีออนไม่เคลื่อนไหว“นั่งลง” เฮเลนพูดซ้ำ เสียงแน่วแน่ธีออนเดินกลับไปนั่งบนเตียงช้าๆ มือประสานกันบนตัก มองขึ้นมาที่แม่ด้วยสายตากลัวๆเฮเลนยืนอยู่ตรงหน้าเขา หายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง ใบหน้ายังคงตึงเครียด“แม่ไม่อยากบอกลูก” เฮเลนพูดเสียงเคร่งเครียด “แต่ถ้าแม่ไม่บอก ลูกก็จะไปทำตัวโง่ต่อ”ธีออนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “แม่จะบอกอะไรครับ?”เฮเลนจ้องมองลูกชายนิ่งๆ นานหลายวินาที ดวงตาเธอมีทั้งความโกรธ ความเจ็บปวด และความเมตตาปนกัน“ณิชาเธอมีคนอื่นแล้ว” เฮเลนพูดออกมาเสียงชัด แข็ง และไม่มีการลังเลเวลาราวกับหยุดนิ่งธีออนจ้องมองแม่ ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าซีดลง ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย“อะ...อะไรนะครับ?” เสียงของเขาแผ่วเบา แทบจะไม่ได้ยิน“ณิชาเธอคบกับผู้ชายอีกคน” เฮเลนพูดซ้ำ เสียงยังคงเคร่งเครียดและจริงจัง “นั่นคือเหตุผลที่เธอยกเลิกงานแต่ง นั่นคือเหตุผลที่เธอปฏิเสธลูก เพราะเธอเล
แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาในห้องเล็กๆ ทำให้ณิชาค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอนอนนิ่งอยู่ชั่วครู่ มองเพดาน ฟังเสียงนกร้องข้างนอก เสียงลมพัดใบไม้เบาๆ แล้วเธอก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงช้าๆอากาศเช้าเย็นสบาย แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้กระท่อมดูสดใสขึ้น ร่างบางลุกขึ้นยืน เดินไปที่อ่างล้างหน้า สาดน้ำเย็นๆ ใส่หน้าช้าๆ ก่อนจะเข้าไปจัดการทำธุระส่วนตัว แปรงฟัน อาบน้ำ เปลี่ยนใส่เสื้อผ้าชุดใหม่หลังจากที่เธออาบน้ำและแต่งตัวใหม่ด้วยชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมแขนยาวพับแขนถึงข้อศอกและกระโปรงยาวสีน้ำตาลพร้อมกับผูกผ้ากันเปื้อนเธอยืนอยู่หน้ากระจกที่แขวนผนัง กำลังมัดผมรวบเป็นหางม้าต่ำ ผูกด้วยโบว์เส้นเล็กสีดำ แต่ก่อนจะทำความสะอาดบ้าน…ณิชาก็หาอะไรกินเป็นอันดับแรกร่างเล็กเดินออกมาจากห้อง ไปที่ครัวแล้วเปิดตู้เย็น หาวัตถุดิบอาหารออกมา…วันนี้เธอเลือกทำอกไก่ย่างและไข่ต้มหนึ่งฟอง พร้อมด้วยนมอุ่นๆ หนึ่งแก้วพอหลังจากที่เธอทานอาหารจนหมดและกินยาบำรุงที่หมอให้มา…เธอก็นั่งย่อยอยู่สักพัก ก่อนจะมองไปรอบๆ กระท่อมเธอสังเกตว่าพื้นไม้เริ่มมีฝุ่นสะสมมากขึ้น ชั้นหนังสือดูรกไปหน่อย มีหนังสือวางกระจัดกระจาย โต๊ะในห้องนอนของเธอมีเอ
สองอาทิตย์ผ่านไป แสงอาทิตย์ยามเข้าส่องผ่านหน้าต่างเล็กๆ ของกระท่อมเข้ามา ส่องกระทบใบหน้าของณิชาที่กำลังยืนอยู่หน้ากระจกเธอมองภาพสะท้อนของตัวเองอย่างตั้งใจสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นช่วงเวลาที่หนักหนาสาหัส เธอร้องไห้จนไม่มีน้ำตาอีกแล้ว แต่พอหลายวันผ่านไป ร่างกายก็เริ่มปรับตัว ผิวหน้าที่เคยซีดจัดก็ค่อยๆ กลับมามีสีสัน อาจเพราะเธอบังคับตัวเองกินอาหารครบสามมื้อทุกวัน ดื่มนมบำรุงเพื่อลูกในท้อง พักผ่อนให้เพียงพอดวงตาที่เคยบวมแดงก็ค่อยๆ กลับมาปกติ แก้มที่เคยบุ๋มลงไปก็เริ่มอวบกลับมาเล็กน้อย ผิวพรรณดูเปล่งเปลั่งขึ้น มีเลือดฝาดมากขึ้นนี่อาจเป็นหนึ่งในสัญญาณของการตั้งครรภ์ที่เธอเคยอ่านจากหนังสือ ฮอร์โมนที่เปลี่ยนแปลงทำให้ผิวหน้าดูสดใสขึ้นแต่ลึกๆ ภายในหัวใจ…ความเจ็บปวดยังคงอยู่ณิชาสูดลมหายใจเข้าลึกๆวันนี้…วันนี้เธอตัดสินใจแล้วเธอต้องกลับมาใช้ชีวิตให้ปกติ ต้องเข้มแข็ง ต้องเดินหน้าต่อไป‘เพื่อลูก’ เธอบอกตัวเอง มือวางลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย ‘ฉันต้องเข้มแข็งเพื่อลูก’ร่างเล็กหันไปมองชุดเสื้อผ้าที่เตรียมไว้บนเตียงชุดเดรสสีครีมอ่อน ทรงปล่อย ไม่รัดรูป ความยาวคลุมเข่า แขนยาวสา