"CHAPTER 05"

GENIEVA

Sa dami nang pinamili at dala-dala ko, ay talagang naisipan pa niya akong padaanin sa mall para lamang bumili ng swimsuit nang kung sino mang babae niya. Ngunit, dahil utusan nga pala ako ay mabilis ko parin itong sinunod kahit labag sa loob ko.

Papunta na nga pala ako sa terminal ng mga jeep pauwe dahil nagawa ko na ang lahat nang utos niya. Kinuha ko ang swimsuit sa paper bag at pinakatitigan ito nang maigi. Parang gusto kong ako nalang ang magsuot nito. Mukha naman kasing bagay sakin pero yung bra, pihadong hindi kakasya sa akin. Maliit na ito kumpara sa sukat ng coco melon ko.

Nasa ganoon akong pag-iisip nang lapitan ako ng isang taong pamilyar sa akin at pilit ko nang kinakalimutan.

"Genieva!" Bigla akong napaatras nang makilala ang lalaking iyon. Ang kaba at takot ay muling umusbong sa dibdib ko.

"Pahingi namang pera, ang sosyal mo na ah," Napakuyom na lamang ako nang kamao habang pinapasadahan ang makapal na mukha ng aking ama. Amoy na amoy ang alak sa bibig at katawan nito. "Yumaman ka lang, nakalimutan mo na kami." Matalim ang mga tingin nito at bahagyang inagaw ang bag na dala ko.

"Ano ba! Inutusan lang ako mag-grocery ni Sir Antonio. Sa kanya ang perang yan!" sigaw ko habang pilit na inaagaw ang bag sa kanya.

"Ang damot mo, konti lang naman." Tinulak niya ako nang malakas, dahilan upang madapa ako. Nakangisi niyang kinuha ang natitirang pera sa wallet ko, at mabilis na itinapon sa mukha ko ang bag kasama ang wallet na tinanggalan niya ng laman.

"A-aray...." Inis ko siyang tiningnan at doon ko lang napagtanto na para siyang nakahithit ng droga dahil sa pamumula nang kanyang mga mata.

Ngumiti siya sa akin at hinila ang legs ko. Balak niya pa ata akong pagsamantalahan. Hindi ko maiwasang mapaiyak dahil sa sakit, gumasgas lang naman ang balat ko sa sementadong sahig.

"Hoy! Ano yan!" sigaw nang isang guard na lumapit sa amin. Mabilis namang tumakbo ang tatay ko habang walang tigil sa pagtawa.

"Okay ka lang ba?" Tanong nang guard sa akin habang inaalalayan akong makatayo. Ang mga luha ko ay patuloy na umagos sa pisngi ko. Andami-daming emosyon na pumapasok sa utak ko, pagkamuhi, pandidiri, at matinding galit mula sa tatay kong hindi man lang ako itinuring na sariling kadugo.

"May kasama kaba? Gusto mo tawagin ko na?" Sunod-sunod na tanong niya pero agad akong umiling at pinilit kong pakalmahin ang sarili ko.

"Kaya ko na pong pumunta doon. Okay lang ako," nakangiting sabi ko habang kinukusot ang mga mata. Ang totoo ay wala naman talaga akong kasama. Problema ko pa ay kung paano ako makakauwe gayong wala naman natira sa pera ko dahil kinuha lahat ng magaling kong tatay.

"Ganoon ba? Sige, mag-iingat ka. Babalik na ako sa duty ko," paalam niya sa akin na agad ko namang tinanguan.

Naiwan akong mag-isa rito sa upuan at bumuntong hininga. Napatingin ako sa taas ng isang gusali at doon ko lamang napansin ang mga cctv na nakakabit dito. Paniguradong nakuhanan nila ang lahat nang nangyari. Nagkibit-balikat na lamang ako at lupaypay na naglakad palayo.

Mabuti na lamang ay nasa akin pa ang cellphone ko. Pero nagdadalawang isip ako kung tatawagan ko ba si Antonio. Masiyado na naman akong paimportante, kahit kailan ay pabigat din ako sa kanya. Muli kong itinago ang cellphone sa bulsa at nagsimulang maglakad ulit, nagbakasaling baka makalibre ng sakay sa mga jeep na dumaraan. Ngunit, wala kahit isa. Tumagal ang pagtayo at pakikiusap ko sa nga kundoktor pero kahit isa ay walang gustong pasakayin ako. Tiningnan ko ang orasan, lagpas alas-tres na. Ang sabi pa naman sakin ni Antonio ay bumalik ako doon bago mag 3pm.

Humugot ako nang malalim na buntong hininga at mabilis na idinial ang numero niya.

Calling Antonio.....

*Answered*

"Nasaan kana? Bakit ang tagal mo!" Malakas na sigaw niya sa kabilang linya kaya agad kong nailayo ang cellphone sa tenga ko at bahagyang pumikit. Parang nawalan ako ng lakas makipagtalo sa kanya.

" Nanakawan ako, wala akong pamasahe pauwe," Malungkot na sabi ko. Akala ko'y sisigawan na naman niya ako pero sandaling natahimik ang kabilang linya.

"Nasaan ka? Susunduin na kita," malumanay na sabi niya.

"Andito ako sa tapat ng Savemore, malapit sa Mercury," wala paring gana na sabi ko. Pagkatapos ko iyong sabihin ay ibinaba na niya ang tawag. Ramdam na ramdam ko ang paghapdi ng sugat ko sa may tuhod. Partida nakapants pa ako, sa lakas kasi nang pagkakahila niya, nabutas ito.

Trenta minutos (30 minutes) ang hinintay ko bago siya dumating. Hindi maipinta ang mukha niya habang pinapasadahan ako ng tingin. Tinulungan niya akong ipasok sa sasakyan ang mga pinamili ko at malakas na sinarado ang pintuan. Hindi ko alam kung bakit galit na galit siya ngayon, kaya mabilis akong sumakay sa katabi niyang upuan at nagseatbelt.

Tiningnan niya ang kabuuan ko at hindi ko maiwasang itago ang mga tuhod ko na may bahid nang dugo dahil sa mga tinamo kong sugat nang hilahin ako ng aking tatay.

"Diyan ka lang," walang emosyong sabi niya kaya wala akong nagawa kundi sundan na lamang siya ng tingin pero bigla siyang nawala dahil dumarami na ang mga tao sa labas. Sampung minuto ang hinintay ko bago siya nakabalik. Nandoon parin ang galit sa kanyang mga mata.

"Hindi kaba marunong mag-ingat?" Masungit na sabi nito ngunit mababatid naman ang pag-aalala sa kanyang mga mata. Hindi na lamang ako umimik at pumikit na lamang. Tila nawalan ako nang lakas para makipag-usap sa kanya. Ang dami rin kasing negatibong isipin na bumabagabag sa utak ko.

Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako. Nagising na lamang ako nang maramdaman kong tumigil ang kanyang sasakyan, at nang buksan ko ang bintana nito ay nakita kong nasa loob na kami ng gate, sa tapat nang bahay.

Wala na rin siya sa tabi ko kaya napagpasyahan ko na lamang na bumaba na. Nakita ko siyang kinukuha ang mga pinamili ko para ipasok sa bahay.

Pagpasok ko sa bahay ay bigla nalang nanlaki ang mga mata ko.

"Happy Birthday Genieva!" sabay-sabay na sigaw nang mga taong hindi ko naman kakilala. Literal na napanganga ako't hindi ko alam ang sasabihin.

Maluha-luha ko silang tinitingnan isa-isa. Hindi ko man sila kilala ay nandito parin sila para batiin ako na hindi man lang magawa nang kahit isa sa kapamilya ko.