Chapter 6

AMARA is always be Amara. Three years had been pass and she's now back for being ruthless, fearless and fierce. Well, she use to be like that ever since.

"Get out!" malakas niyang sigaw sa isang employee niya, tumalima ito at mabilis na lumabas ng office niya. 

Ibang iba sa Amara na nakasama ni Dominic noon, three years ago. Pinaglaruan niya ang ballpen na hawak sa kamay niya pagkatapos ay pabagsak niya itong inilapag, ang aga-aga ay ang init na nang ulo nito paano ba naman kasi nalaman lang naman niya na bumaba ang shares nang kompanya niya.

At 'yon ang ikinagagalit niya. Wala siyang maalala sa nangyari dahil ang sabi sa kaniya nang uncle niya ay three years daw siyang comatose dahil sa aksidente. Naiinis siya dahil naaksidente siya at napabayaan ang kompanya. 

At ang mas ikinagagalit niya ay napagalaman niyang ninanakawan pala siya ng Vice President nang kompanya niya, noon pa man ay hindi na niya ito pinagkakatiwalaan. 

Sobrang galit ang lumukob sa kaniya dahil sa nangyayari ang ilang taon niyang pag-aalaga sa kompanya ay naging ganito lang ang mangyayari? 

No, she wont let this happen. Hindi niya hahayaang masira ang mga pinaghirapan niya ng dahil lang sa mahigit tatlong taon niyang pagkakatulog.

"Damn!" galit niyang bulong at hinampas ang mesa. Kinuha niya ang cellphone niya at tinawagan ang isa mapagkakatiwalaan niyang kaibigan.

Nakakatatlong ring pa lang ay sinagot na kaagad ng kabilang linya ang tawag. "Hello Vera Thompson speaking, who's this?"

"Amara," maikling sagot niya, natahimik ang kabilang linya at saka sumagot rin.

"Hi there Eloise," bakas sa kasiyahan ang boses nang nasa kabilang linya.

Umirap siya, "Will you please stop calling me my second name?" puno ng eritasyon niyang tanong na ikinatawa lang ng nasa kabilang linya.

"Anyways I need your help," dagdag niya.

"What kind of help my friend?" tanong ng nasa kabilang linya na ikinairap niya ulit.

"I'm not your friend. I need you to invest in my company," she directly said. Ayaw niyang magpatumpik tumpik pa at sinabi na niya ang pakay niya.

Narinig niya ang mahinang pagtawa nang nasa kabilang linya, "At ano namang kapalit Amara?"

"I have a rest house in Tagaytay, sayo na 'yon," masakit ang loob niyang sabi dito. 

"Yes, okay. I will invest," bakas ang kasiyahan na sabi nang kausap. Pinatay niya kaagad ang tawag nang matapos silang magusap. 

Napasandal siya sa swivel chair na kinauupuan niya, hindi parin yon sapat para maisalba ang kompanya sa pagkakalugi.

Napahinga ulit siya nang malalim bago nagdial nang ibang numero, ilang ring palang ay sinagot na nang nasa kabilang linya ang tawag.

"Hello Ellery Smith speaking, who's this?" mataray na sagot ng nasa kabilang linya.

"Amara," tipid niyang sagot.

"Oh, Hi Eloise it's been a long time since I saw you, na miss kita," bakas ang galak sa boses nang kausap, napabuntong hininga siya at napairap.

"It's Amara, okay? Bakit ba gustong gusto niyo akong tawagin sa pangalawang pangalan ko?" naiinis niyang tanong at kagaya nang una niyang nakausap tinawanan lang rin siya nito.

"Okay, okay Amara. What do you need?" 

"I need you to invest in my company," deritsong sabi niya, ayaw niyang magpaligoy-ligoy pa.

"What exchange? Anong kapalit?" tanong nang nasa kabilang linya.

Napairap siya bago sumagot, "I have a car, sayo na 'yon," masama ang loob niyang sabi.

"Okay matino naman akong kausap, I will invest," pinatayan na agad niya ito nang tawag, kulang pa ang dalawa para maisalba ang kompanya niya.

Kaya tinawagan niya ulit ang isa sa kakilala, halos matapos na anh ring nang sagutin ito nang nasa kabilang linya. 

"Hello Cara Velez speaking, sino ito?" sagot nang nasa kabilang linya.

"Amara," sagot niya.

"Oh, Hi there Eloise my friend." 

"Shut up, it's Amara. Stop calling me my second name!" naghihistirikal niyang sabi kausap.

"Okay Amara, what do you need?" hindi pinansin nang kausap ang pagiinarte niya.

"I need you to invest in my company," walang buhay na boses niyang sabi sa kausap, kanina pa siya paulit ulit sa sinasabi niya.

"Anong kapalit?" hindi man niya nakikita ang kausap alam niyang nakataas ang kilay nito habang may ngisi sa labi. 

Napairap na naman siya, "I have a penthouse near at your company," masama ang loob niyang sabi.

"Okay, deal." 

Nanghihinang napasandal siya sa swivel chair nang matapos ang tawag. Mga mandurugas ang mga kaibigan niya, at hindi niya matandaan kung ano ang naging dahilan kung bakit niya ito naging mga kaibigan.

But it success, naisalba niya ang kompanya. Pero hindi parin 'yon sapat para sa kaniya. Gusto niya pang tumaas ang shares nang company.

Ginulo niya ang buhok niya gamit ang kamay niya, naiinis na siya kung hindi sana siya nacomatose nang tatlong taon hindi magiging ganito ang kalalabasan nang kompanya niya.

Napatingin siya sa pinto nang office niya nang bumukas iyon at iniluwa ang uncle niya. "Hi there my beautiful niece," bati nito sa kaniya. 

"This is so cruel," pagpapalatak niya sa uncle niya na nagawa pa siya nitong tawanan. 

"Kaya mo pa ba?" tanong nito sa kaniya, bagot siyang tumango.

"Yeah?" patanong niyang sagot na ikinatawang muli nang uncle niya.

"You need to relax, just chill my niece," pangeencourage nito sa kaniya, paano siya magchi-chill kung hinithitan na siya nang mga kaibigan niya.

"How can I? I feel suffocated," pagsusumbong niya.

Inilingan lang siya nang uncle niya at nginitian, minsan ay weird ang uncle niya. 

Pakiramdam niya ay maaga siyang tatanda kung mas pipiliin niyang mag-stay sa kompanya kaya mas pinili niyang umalis at bumalik sa mansion niya. 

Napairap siya sa hangin nang makarating sa bahay, siya lang naman ang nakatira rito bukod sa lima niyang kasambahay at dalawang guwardiya. Naiinis siya sa lawak nang bahay dahil wala man lang siya matinong makausap.

Binuksan niya ang pinto nang kwarto niya at tinapon niya sa kama ang suot niyang pangbusiness coat. Pumunta siya sa mini kitchen niya na nasa kwarto niya at binuksan ang mini ref niya para kumuha nang wine. 

She feel relaxed everytime she drink wine. Hindi na siya nag abalang kumuha pa nang baso, binuksan niya ang paborito niyang wine at ininom ito napapikit siya nang lumukob sa bibig niya ang sarap nang wine. 

Iniwan niya ang bote nang wine sa mini table at pumunta siya sa malawak na banyo nang kaniyang kwarto para maligo.

Hinubad niya muna ang lahat nang suot niyang damit at nang yumuko siya ay nakuha nang atensyon niya ang bracelet na nasa paa niya. Nangunot ang noo niya wala siya maalalang bumili siya nang ganito o may nagbigay sa kaniya.

"Who gave this?" mahinang bulong niya at hinaplos ang magandang anklet.

Wala talaga siyang matandaan kung saan ito galing, napailing nalang siya at ipinagsawalang bahala ito. "Maybe I just forgot who gave this to me."

Nagbabad siya sa bathtub habang nakapikit at inaalala ang lahat nang nangyari kaninang umaga. Naiinis niyang iminulat ang mga mata nang maalala kung ano ang ginawa nang tatlo niyang kaibigan kanina sa kaniya. Mga mandurugas!

Lumabas siya nang banyo na tanging roba lang ang suot, kinuha niya ang cellphone niya nang tumunog ito, 

"Amara Rodriguez speaking, who the bloody heck are you?" bungad niya,

"It's me Cara, where are you my friend?" bungad nang nasa kabilang linya, napatingin siya sa caller.

"House," maikling sagot niya at niloudspeaker ang cellphone at nilagay sa kama at naglakad papuntang closet niya para kumuha nang isusuot.

"Bar, Hangout?" rinig niyang tanong nang nasa kabilang linya. 

Napaisip siya may gagawin ba siya ngayon? Natigilan siya nang may maalalang dapat niyang gawin.

"I'm busy, maybe next time," sagot niya nang kuhanin ang cellphone. 

"What? Sumama ka na," pagpupumilit nang kaibigan at narinig niya ang boses nang dalawa niyang kaibigan. 

"Girl come here," rinig niyang sabi ni Vera.

"Don't stress yourself," rinig niyang sabat ni Ellery. 

"May gagawin ako, next time guys," tanggi niya. Rinig niya ang sabay sabay na buntong hininga nang tatlo. 

"Okay, next time," pagsuko nang tatlo, na ikinangiti niya.

"Yeah, bye," agad niyang pinatay ang tawag at nagbihis, she just simply wear fitted sando shirt and sexy short. Wala naman siyang balak lumabas nang bahay niya at gusto niyang magstay dito.

Hahanap siya nang pweding mapaglilibangan sa bahay niya, at ang isa sa plano niya ay gawin ang matagal na niyang balak. Mabuti nalang at lahat nang kasambahay niya ay pinag-day off niya.

Lumabas siya nang kwarto at bumaba nang hagdan, tumungo siya sa malawak na kusina. Napahawak siya sa baba niya na para bang nagiisip.

"I want peanut ice cream and peanut cake," aniya sa sarili, matagal na niya itong balak kaso laging humaharang ang mga kasambahay niya, masyadong mataas ang pride niya para ipakita sa mga ito na obsess siya sa may peanut na pagkain at matatamis.

Binuksan niya ang ref pero walang peanut cake ang naroon, pero peanut ice cream ay mayroon. Bumuntong hininga siya at nagsearch sa g****e kung paano gumawa nang peanut cake.

Walang siyang kaalam alam sa pagbabake, so she need g****e to help her.

Sa isat mahigit isang oras na pag-aaral niya sa pagbabake nang peanut cake ay sa wakas pwedi na niya itong isalang sa oven, nang maisalang niya ito ay pagod siyang umupo sa isang upuan. 

Pakiramdam niya buwis buhay ang ginawa niya, eh nagbake lang naman siya nang cake. 

After a minute umilaw at tumunog na ang oven hudyat na luto na ang cake. Kinuha niya ang hand folder at binuksan ang oven para makuha ang cake. 

Napangiti siya nang makigang buo ang cake at hindi nasira. Inilapag niya ito sa mesa at nakangiting pinagmasdan, pakiramdam niya isa ito sa pinakamagandang nagawa niya sa buhay niya. 

Napairap siya at umupo sa upuan ngunit tumayo ulit siya para kumuha nang tinidor at platito. 

Malawak siyang napangiti nang tikman niya ang cake na ginawa niya, agad siyang napangiwi nang malasahang medyo mapait ito. Wala naman siyang nilagay na ampalaya.

"It's okay Amara it's your first time. May second time pa naman," pagkakausap niya sa sarili, napatango tango siya masarap naman eh, mapapagtiyagaan.

Sinunod niyang kainin ang ice cream napapikit siya nang malasahan ang sarap nito, "I like it, I love it."

Nang masatisfy siya ay inayos na niya ang pinagkainan niya, hindi niya maiwasang mapangiwi dahil sa maraming huhugasin ang nasa sink. Makalat rin.

Isang oras bago niya natapos ayusin ang mga kalat niya, pinunasan niya ang namumuong pawis sa noo.

Naglakad siya papunta sa hardin nang bahay nila, sa bahay niya isa ito sa lugar na madalas niyang puntahan dahil kumakalma siya. 

Tipid siyang ngumiti nang tumingin siya sa papalapit nang dumilim na langit, pakiramdam niya may kulang sa kaniya. Pakiramdam niya may nawawala sa kaniya pero hindi niya alam kung ano yon.

May parte sa kaniya na kulang at nawawala, yon yong sigurado siya. Malungkot siyang ngumiti. 

Simula nang mamatay ang mga magulang niya kailanman ay hindi na niya naranasang maging masaya. 

Ang alam nang lahat nang mamatay ang mga magulang niya ay hindi siya umiyak o nasaktan man lang. Pero hindi lingid sa kaalaman nang lahat, gabi gabi siyang umiiyak nang tahimik sa isang sulok.

Mahigit isa't kalahating taon siyang nagmukmok tuwing gabi hanggang sa makayanan narin niya ang lungkot at sakit nang pagkawala nang mga magulang niya. 

Ngayon lang niya ulit naramdaman ang ganitong pakiramdam na parang may kulang sa kaniya at hindi niya malaman kung ano 'yon.

Sinipa niya ang maliit na bato sa paanan niya, she want to hang out pero tinatamad siya. Tamad talaga siya.

Huminga siya nang malalim at sumandal sa kinauupuan niya, papalubog pa lang ang araw. Napatingin siya sa mga bulaklak na nasa paligid niya, namumukadkad ang mga ito na mas nagpapadagdag nang kagandahan.

Tumayo na siya at naglakad papasok sa loob nang bahay niya, sanay na siyang mag-isa pero iba ang pakiramdam niya at parang naninibago siya. Nagkibit balikat nalang siya at nagpatuloy sa paglalakad papasok nang bahay.

Ano ang gagawin niya? Dapat ay sumama nalang siya sa mga kaibigan niya. Pero tinatamad na siyang pumunta nang bar, nakakatamad ring magmaneho.

Dumeritso siya sa living room at binuksan ang malaking flat screen tv, manonood nalang siya. Kumuha siya nang chips at prenting umupo sa sofa na nakaharap sa TV. Relaxing!