บทที่ 14

เทรย์ซิสละสายตาจากคนเป็นแม่แล้วเดินเข้าไปข้างใน น้ำตาลที่ตอนแรกตั้งใจมาเข้าห้องน้ำ สับเท้าเดินตามลูกชายเข้าไปข้างใน

“มีผู้ร้ายเดินหนี”

เขาหยุดนิ่งกับที่ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปมองแม่ที่ยืมอมยิ้มกริ่ม รู้ว่าแม่จะแซวเรื่องนั้น และเขาไม่มีข้อแก้ตัวอื่นเพราะหลักฐานชัดเจน

“อธิบายมาซิ”

“ผมจูบสายขิม” ยอมรับตรงๆ แก้ตัวไปก็ฟังไม่ขึ้น

“นั่นแหละ แม่อยากรู้ว่าทำไมถึงจูบ”

“ผมเมา” แก้ตัวแบบนี้ยังเข้าท่ากว่า พูดจบเขาเดินหนีแม่ทันที ตอนจูบสายขิมคิดน้อยเกินไป ตอนนั้นแค่ไม่พอใจคำพูดของเธอเลยทำเรื่องไม่คาดคิดลงไป

คงคิดน้อยเกินไป….

“แม่ชอบหนูขิมนะ ถ้าลูกจะจีบแม่เชียร์เต็มที่” น้ำตาลเดินลูกชายไปแล้วพูดต่อ

“ผมไม่ได้ชอบหนูขิมของแม่”

“ไม่ชอบแต่ไปจูบเขา?”

“ผมเมา”

“อ่า เป็นคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นมากเลย ถ้าไม่ได้ชอบก็อย่าไปจูบใครเล่นมั่วซั่วสิลูก บอกแล้วไงอย่าทำตัวเจ้าชู้”

ไม่ดูหนูขิมของแม่เลยจริงๆ เข้ามาขอผู้ชายจูบก่อนด้วยซ้ำ เขาคิดในใจแล้วได้แต่ส่ายหัวไปมาเบาๆ

“อีกหน่อยผมจะกลับแล้วนะ พรุ่งนี้เรียนเช้า”

“ชิ! หาเรื่องหนีเก่งจริงๆ ลูกคนนี้”

เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่เดินไปคว้าแก้วแชมเปญมาดื่มเงียบๆ สายตาเหลือบเห็นสายขิมเดินมายืนข้างป้าหยกพอดี และเธอหลบหน้าเขาแทบจะทันที

“หึ…” เขายกแก้วแชมเปญในมือขึ้นดื่ม ตอนนี้ดึกมากแล้วอีกหน่อยเขาคงหนีกลับ ที่บอกว่าพรุ่งนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่ข้ออ้าง

ทางด้านของสายขิม เธอรู้สึกไม่เป็นตัวเองหลังจากจูบกับเทรย์ซิสเมื่อครู่ ริมฝีปากยังมีความรู้สึกของการถูกจูบตอกย้ำความจริงว่าเพิ่ง ‘โดนจูบ’

เธอไม่กล้าแม้กระทั่งมองหน้าเขา มีเพียงเขาที่ยืนจ้องเธอราวกับสัตว์ป่าดุร้ายจ้องเหยื่อจนรู้สึกทำตัวไม่ถูก

“สักหน่อยขิมจะกลับแล้วนะป้า พรุ่งนี้มีเรียนเช้า”

“ฉันน่าจะรอกลับพร้อมคุณๆ เลย”

“จ้ะ” เธอน่าจะเรียกรถกลับเอง คงไม่รบกวนเขา อีกอย่างเป็นเพราะเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่ทำให้เธอไม่กล้าอยู่กับเขาสองต่อสอง

เวลาผ่านไปราวสิบนาที สายขิมฝากป้าบอกแม่เทรย์ซิสว่าเธอกลับแล้ว เพราะอีกคนกำลังสนุก เธอจึงไม่อยากรบกวน

สายขิมเดินออกมาหน้าโรงแรม นิ้วเล็กกดเรียกรถตั้งแต่ขึ้นลิฟต์มา พอมีคนรับก็ถูกยกเลิก เธอกดเรียกใหม่อีกครั้ง คราวนี้มีคนรับแล้วแต่อยู่ไกลมาก เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ เดินคอตกมานั่งรอคนขับที่ม้านั่งข้างหน้าโรงแรม

เปาะแปะ เปาะแปะ

“ฝนบ้า….” เธอบ่นอุบ เมื่อฝนเทลงมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย โชคดีที่นั่งอยู่ในร่ม เลยเปียกแค่ปลายเท้า เธอรีบชักเท้ากลับขึ้นมา ก่อนจะก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือ

แบตขึ้นขีดสีแดงใกล้หมด เหลือเพียงแค่สิบเปอร์เซ็นต์ แถมคนขับยังอยู่ตั้งไกล เธอถอนหายใจออกมาแผ่วเบา อะไรจะซวยขนาดนี้

“บ้าจริง! ยกเลิกทำไมเนี่ยลุง” เธอจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด เมื่อโดนลุงคนขับยกเลิก เข้าใจได้เพราะตอนนี้ฝนตกหนักคงไม่มีใครอยากรับผู้โดยสาร “อยากกลับแล้ว…”

เธอกดเข้าแชตเขต จำได้ว่าคอนโดเพื่อนอยู่แถวนี้ นิ้วเรียวกำลังแตะไอคอนโทร แต่ทว่า….

“แม่ฉันให้พาเธอกลับด้วย”

เธอละสายตาจากโทรศัพท์ไปมองเจ้าของเสียงเมื่อครู่ พบว่าเป็นเทรย์ซิสยืนกอดอกพิงผนังกำแพงข้างๆ ม้านั่ง ปรายสายตาลงมามองเธอนิ่งๆ

“จะกลับไหม”

“ขิม…ไม่อยากรบกวน”

“โดนยกเลิกไปกี่คันแล้วล่ะ” เขาพูดแล้วมองไปยังโทรศัพท์ของสายขิม

“หลายคันแล้วค่ะ”

“ฝนตกหนักหาคนขับยาก จะนั่งตรงนี้ก็ตามใจ แต่แบตใกล้หมดแล้วนิ”

“ขิมเกรงใจ”

“ตามใจ” เขาไม่เคยง้้อใครอยู่แล้ว ที่ตามสายขิมมาเพราะแม่ขอ

สายขิมครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินตามเทรย์ซิสไปอย่างไม่มีทางเลือก

“ระ….รอด้วยค่ะ” เขาพูดถูก ฝนตกทำให้หาคนขับยากพวกกับแบตโทรศัพท์ใกล้หมด และตอนนี้เป้าหมายเดียวของเธอคือกลับคอนโดให้ได้

ซึ่งเขา…คือทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่

สุดท้ายสายขิมก็ต้องกลับกับเทรย์ซิสอยู่ดี ภายในรถปกคลุมไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ดังคำรามปนเสียงฝนข้างนอก

สายขิมชำเลืองมองเทรย์ซิสขณะกำลังขับรถ เห็นเพียงแค่ลำแขนและรอยสักบนหลังมือ

มองกี่ครั้งก็ยังใจสั่น

ฝนตกหนักจนมองไม่เห็นถนน ทำให้เทรย์ซิสตรงตบไฟเลี้ยวเข้าข้างทาง เพื่อรอให้ฝนซาแล้วค่อยขับกลับต่อ

“รถพี่เทรย์ซิสไม่มีเพลงเหรอคะ”

“ไม่ชอบฟัง”

“อ๋อ…” เธอเบือนใบหน้ามองออกไปข้างนอก ฝนตกหนักมากไม่รู้ว่าจะซาลงตอนไหน ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูพบว่าแบตเหลือห้าเปอร์เซ็นต์ “มีพาวเวอร์แบงค์ไหมคะ”

เทรย์ซิสละสายตาจากโทรศัพท์ตัวเอง เอื้อมมือไปหยิบพาวเวอร์แบงค์แล้วส่งให้สายขิมโดยไม่พูดอะไร

“ขอบคุณค่ะ” อย่างน้อยก็ยังได้ต่อชีวิตแบตโทรศัพท์ เธอเลื่อนฟีดดูนั่นดูนี่ไปเรื่อยระหว่างรอฝนซา

ครืด ครืด

“ครับแม่”

(แม่เพิ่งรู้ว่าฝนตกหนัก ถึงห้องรึยังลูก) น้ำเสียงน้ำตาลที่เอ่ยถามลูกชายลิ้นพันกันเล็กน้อยเพราะเริ่มเมา แต่เพราะเป็นห่วงลูกชายและสายขิมเลยปลีกตัวออกมาโทรถาม

“ยังครับ จอดรอฝนซาอยู่”

(ดีแล้วลูก หนูขิมล่ะ น้องกลับด้วยไหม)

“นั่งข้างๆ นี่ไงครับ”

(อย่าขับรถเร็วมากนะ ฝนตกถนนลื่น มันอันตราย)

“ครับ แม่กลับไปสนุกต่อเถอะครับ”

(จ้ะ แม่วางแล้ว ขอไปเมาต่อ)

“อย่าดื่มเยอะนะครับ เดี๋ยวเมา”

(ให้พ่อแบก)

เขาส่ายหัวไปมา สายถูกตัดไปแล้ว แม่เมาบ่อย และทุกครั้งพ่อก็ต้องคอยทำหน้าที่แบกกลับอยู่เสมอ หันไปมองข้างๆ พบว่าตอนนี้สายขิมหลับคอพับไปแล้ว

เมื่อฝนเริ่มซาลง เทรย์ซิสเริ่มขับรถออกจากข้างทางสู่ถนนอีกครั้ง เฟอร์รารีสีแดงเข้มเด่นอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ไม่แรงมาก เสียงเครื่องยนต์ดังคำรามแข่งกับเสียงฝน

Empire Rich

“ถึงแล้ว” เขาหันไปปลุกสายขิมที่นอนหลับตั้งแต่จอดรอฝนซาจนถึงคอนโด

“อื้อ~” สายขิมส่งเสียงเบาๆ ในลำคอ เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆ ปรือขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาคู่สวยมองเทรย์ซิสที่นั่งมอง ก่อนจะขยับริมฝีปากถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย “ถึงแล้วเหรอคะ”

“ถึงแล้ว”

เธอยกมือขึ้นมาขยี้ดวงตาเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมือลงไปเข็มขัดนิรภัย แล้วเปิดประตูลงไปพร้อมเทรย์ซิส

เปรี้ยง!

“ว๊าย!” สายขิมส่งเสียงกรี๊ดแล้วปรี่เข้าไปอยู่ใกล้เทรย์ซิสราวกับลูกแมววิ่งหาแม่ มือเล็กจับชายเสื้ออีกคนแน่นอย่างสั่นระริก

เทรย์ซิสหลุบมองมือเล็กที่จับเสื้อตัวเองนิ่งๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหน้าสายขิม

“แหะๆ ขอโทษค่ะ ” เธอหัวเราะแห้งๆ แล้วปล่อยมือออกจากชายเสื้อของเขา “ขิมไม่ได้ตั้งใจ แค่ตกใจเสียงฟ้าร้อง อย่าเข้าใจผิดนะคะ”

เธอรีบแก้ตัวก่อนโดนเข้าใจผิด คิดว่าทำแบบนี้เพื่อตั้งใจเพื่ออ่อยเขา

คนตัวโตไม่ตอบ เพียงแค่ก้าวขาเดินต่อไปเงียบๆ สายขิมเดินตามเพราะไปทางเดียวกันอยู่แล้ว เธอก้าวเข้าไปในลิฟต์ยืนข้างๆ เทรย์ซิส

เขาเหล่สายตามองเขาที่ดูนิ่งมาก ยังนึกภาพไม่ออกเลยว่าผู้หญิงแบบไหนถึงจะเหมาะกับผู้ชายนิสัยอย่างเขา ทั้งเย็นชา ปากร้าย แถมยัง…เพอร์เฟกต์จนหาที่ติไม่ได้

“มองฉันทำไม”

“คะ?”

เทรย์ซิสหันไปมองสายขิมตรงๆ

“ได้ยินแล้วนี่”

“ขิมไม่ได้มอง”

แค่เหล่สายตา….

“ฉันเห็น”

“เห็นรอยสักสวยดีค่ะ เลยอยากมอง ขอดูแบบชัดๆ ได้ไหมคะ?”

เทรย์ซิสส่ายหน้าไปมาด้วยความเอือมระอา พอโดนจับได้ก็แก้ตัวน้ำขุ่นๆ ทั้งที่เขารู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ได้มองรอยสัก

ติ๊ง…

พอลิฟต์เปิดออก เทรย์ซิสก้าวออกไปโดยมีสายขิมเดินตามออกมาติดๆ

“ฝันดีนะคะ”

เทรย์ซิสที่กำลังเปิดประตูห้องชะงัก ก่อนจะหันไปมองสายขิมที่ยืนยิ้มหวานให้หนึ่งที เขาไม่ตอบแต่เปิดประตูห้องตัวเองเข้าไปทันที

“ชิ! หยิ่งฉิบหาย กะจะผูกมิตรด้วยสักหน่อย” เธอบ่นอุบ ก่อนจะแตะคีย์การ์ดลงประตูห้องแล้วเปิดเข้าไป