INTRO 1

เคยมีคนบอกไว้ว่าถ้าอยากได้ลูกเสือ ก็ต้องเข้าถ้ำเสือ แต่เมื่อเธออยากได้เกียร์จากเสือล่ะ เธอต้องทำยังไงดี?

“อันปัน” อัญชญา อนันตาพงศ์ นักศึกษาปี 1 สาวสวยว่าที่ดาวคณะนิเทศศาสตร์ กำลังยืนก้มหน้านิ่งอยู่ต่อหน้า “ทิศเหนือ” อินทัช เตโชวาธิน นักศึกษาปี 4 คณะวิศวกรรมศาสตร์ยานยนต์ ฉายา “เสือวิศวะ”

บรรยากาศโดยรอบดูอึมครึม เพราะนอกจากเธอกับเขาแล้ว มุมตึกตรงนี้ก็ไม่มีใครคนอื่นเดินผ่านไปมา กระทั่งเวลาผ่านไปเพียงอึดใจแต่คนตัวเล็กกลับรู้สึกเหมือนเนิ่นนานหลานนาที เธอเอาแต่ก้มหน้างุด บีบมือตัวเองเข้าหากันอย่างประหม่า

ส่วนเขา... ได้แต่ก้มมองคนร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย

“มีอะไรก็รีบพูด ฉันมีเวลาไม่มาก”

น้ำเสียงติดเย็นชาเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงเอาแต่เงียบ และเขาเองก็เริ่มหงุดหงิดเพราะใกล้ได้เวลาไปแข่งรถเต็มที

“น่ารำคาญ ถ้าไม่พูดก็หลบไป เสียเวลา”

ร่างสูงตวัดสายตามองนาฬิกาข้อมืออย่างหงุดหงิด จนคนฟังหน้าเสียทำตัวไม่ถูก เธอเชื่อแล้วว่า ‘รุ่นพี่ทิศเหนือ’ เป็นอย่างที่ใครต่อใครร่ำลือกันไม่มีผิด นอกจากจะขึ้นชื่อว่าเป็นเสือยิ้มยาก ปากเขาก็ร้ายกาจไม่เบา ยิ่งสีหน้าของเขาในตอนนี้ บ่งบอกชัดเจนว่ากำลังอารมณ์เสียถึงขั้นสุด

ซึ่งจะไม่ให้เขาหงุดหงิดได้ยังไง

ในเมื่อยัยเด็กหน้าตาสวยจิ้มลิ้มที่ยืนอยู่หน้าตรงนี้ เพิ่งจะตะโกนด่าเขาฉอดๆ ไปเมื่อวันก่อน!

เขาจำเธอได้ดี...

แต่ยัยนี่สมองปลาทองหรือไง ทั้งที่ตัวเองเพิ่งด่าเขาชนิดไม่เผาผี แต่วันนี้กลับมาดักรอขอคุยด้วย แถมยังทำหน้าซื่อตาใสใส่

ผีเข้าหรือไงก่อน?

“สรุปว่าจะไม่พูด?”

“พะ...พูดแล้วค่ะ”

คนตัวโตเอียงคอจ้องหน้า สร้างความกดดันให้นักศึกษารุ่นน้องที่หน้าเจื่อนอยู่แล้วต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ต่อเมื่อได้ยินเสียงเขาพ่นลมหายใจออกมาคล้ายกับเอือมระอาเต็มทน เสียงหวานจึงละล่ำละลักโพล่งออกไป

“คะ...คือว่า นะ...หนูมาขอเกียร์พี่ค่ะ”

“หืม... เมื่อกี้เธอว่าไงนะ?” เรียวคิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างไม่เชื่อหู

ก็นะ จะให้เขาเชื่อลงได้ยังไง ยัยเด็กนี่กล้ามาขอเกียร์เขากันโต้งๆ ทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน ทั้งที่ใครๆ ก็รู้ว่าเกียร์วิศวะเขามีไว้ให้ ‘คนสำคัญ’ เท่านั้น

แต่ยัยเด็กนี่กล้าขอ?

เออว่ะ... แปลกดี เขาก็เพิ่งเคยเห็นผู้หญิงหน้าตาสวย แต่นิสัยประหลาดขนาดนี้

“ดะ...ได้ไหมคะ?” เสียงหวานพูดแผ่ว แฝงไปด้วยความลังเลและประหม่า ไม่เห็นเก่งเหมือนตอนแหวใส่เขาเมื่อวันก่อนเลยสักนิด

“เธอเนี่ยนะ? อยากได้เกียร์ฉัน?”

“ชะ...ใช่ค่ะ”

ร่างเล็กรีบเงยหน้าขึ้นตอบ ก่อนจะปะทะเข้ากับดวงตาคมกริบที่จ้องจับผิดอยู่ นัยน์ตากลมใสชะงักไปเล็กน้อยแล้วรีบหลบสายตามองพื้นตามเดิม

“หึ นี่เธอไม่รู้เหรอ ว่าเกียร์มันสำคัญยังไง”

“ระ...รู้ค่ะ” แต่มันก็สำคัญกับหนูมากเหมือนกัน! ประโยคหลังเธอแค่คิดไว้ในใจแต่ไม่ได้พูดมันออกมา

“แล้วรู้ไหม ว่าการที่ผู้หญิงมาขอเกียร์ผู้ชาย... มันหมายความว่ายังไง?”