Masukตกดึกคืนนั้น
หลังจากที่เอรินกลับมาถึงห้องพัก ปัญหาหนี้สินก็บีบรัดจนทำให้เธอต้องจำใจล็อกอินเข้าแอปพลิเคชัน เปิดไลฟ์สดเฉพาะกิจในนาม ‘KARINA_Secret’ อีกครั้งอย่างไม่มีทางเลือก
ทันทีที่สัญญาณไลฟ์ถูกเปิดขึ้น ยูสเซอร์วาฬตัวเป้งที่ชื่อ ‘Wolf_69’ ก็เด้งเข้ามาในห้องไลฟ์เป็นคนแรก ราวกับมานั่งเฝ้าหน้าจอรออยู่แล้ว
ไซเรนจำได้แม่นว่าเมื่อคืนเขาโดนยัยแอคลับหน้าใหม่นี่บิดหนีไปดื้อๆ ตอนที่ขอดูอก เขาเลยพิมพ์ข้อความเข้ามาทวงสิทธิ์ของตัวเองทันที
Wolf_69 : เมื่อคืนหนีทำไม รับเงินไปแล้วบิดเหรอ
Wolf_69 : ถ้าเธอไม่ทำตามที่ขอ ฉันจะรีพอร์ตแอคของเธอกับระบบ ว่าเธอเป็นมิจฉาชีพ หลอกเอาเงินแล้วชิ่ง
เอรินที่นั่งเกร็งอยู่หน้ากล้องในชุดชั้นในลูกไม้ตัวเดิมถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นข้อความข่มขู่
วันนี้เธอก็เพิ่งโดนขู่แจ้งความจากไอ้รุ่นพี่วิศวะปากร้ายนั่นมาเมื่อตอนเย็น นี่เธอยังต้องมาโดนตาเฒ่าหัวงูในเน็ตขู่แบนบัญชีแถมแจ้งความอีกเหรอ!
โคตรซวย!
สุดท้ายด้วยความกลัวว่าจะโดนแบนและสูญเสียช่องทางหาเงินเดียวที่มี เอรินจึงต้องยอมจำนน เธอจึงยอม DM กลับไปหายูสเซอร์หมาป่าหรือ Wolf_69 อีกครั้ง
KARINA_Secret : กดคอลผ่านแชต DM มาได้เลยค่ะคุณหมาป่า แต่ให้ดูแค่แป๊บเดียวนะคะ
แอป X มีฟีเจอร์ที่โทรหากันได้ มันจึงเป็นช่องทางที่สะดวกและปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้ เมื่ออีกฝ่ายกดคอลมา เอรินก็กดรับสายด้วยมือที่สั่นเทา เธอตั้งกล้องแพนแค่ช่วงหน้าอกลงมาถึงเอว เผยให้เห็นความอวบอิ่มขาวเนียนที่ซ่อนอยู่ภายใน
แต่เพียงแค่วินาทีเดียวเท่านั้น เธอก็รีบดึงเสื้อกลับขึ้นไปปิดบังไว้ตามเดิม!
“เฮ้ย! ไวเกินไปเปล่าวะ มองยังไม่ทันชัดเลย!” เสียงทุ้มห้าวของชายหนุ่มปลายสายโวยวายลั่น
“ก็ได้แค่นั้นแหละค่ะ!” เอรินเถียงกลับเสียงแข็ง พยายามดัดเสียงให้กระซิบแหบพร่าเพื่อไม่ให้เขาจำเสียงจริงได้
“งั้นขอดูหน้าเธอหน่อย เปิดหน้ามาดิ๊” ไซเรนสั่งเสียงเข้ม เขาอยากเห็นหน้าผู้หญิงที่หุ่นเซ็กซี่ที่เขายอมเปย์เงินหมื่นไปให้ใจจะขาด
“ไม่ค่ะ! ไม่ให้ดูหน้าเด็ดขาด!” เอรินปฏิเสธเสียงแข็ง ก่อนจะสูดลมหายใจเพื่อสวมบทบาทสาวแอคลับสุดเย้ายวน
“แต่ถ้าอยากดูอกนานกว่านี้ คุณหมาป่าก็โอนเงินมาอีกสิคะ”
น้ำเสียงหวานแหบเสน่ห์ ดึงดูดความสนใจของหมาป่าหนุ่มได้อยู่หมัด ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะยื่นข้อเสนอที่ทำเอาคนฟังหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู
“เค ฉันจะโอนเพิ่มเงินให้ 5,000 แต่ข้อแม้คือเธอต้องบีบ~น.ม ตัวเองให้ฉันดูก่อน ฉันถึงจะโอนเงิน!”
ห้าพัน! ในขณะที่บัญชีของเธอตอนนี้มีไม่ถึงร้อย
เอรินตาลุกวาว ใครบ้างจะไม่เอา
“ลิงก์โดเนทที่ปักไว้หน้าไบโอเลยค่ะคุณหมาป่า”
เพราะเธอไม่อยากให้ใครรู้ชื่อจริงผ่านสลิปโอนเงิน จึงต้องให้เขาจ่ายผ่านระบบตัวกลางเท่านั้น และเมื่อเงินมา... งานก็ต้องเดิน
เอรินเตรียมปลดตะขอชุดชั้นในอีกครั้ง ตะ แต่ อะไรนะ จะให้เธอบีบอันนั้นด้วยเนี่ยนะ
“ตะ ต้องบีบ น..ม ด้วยเหรอคะ?”
“แล้วจะทำไม่ทำ! ถ้าไม่ทำก็ไม่ต้องเอาเงิน อย่าลืมนะว่าเมื่อวานเธอบิดฉันไปรอบนึงแล้ว!”
ใช่... ใครมันจะโง่ยอมโดนบิดเป็นรอบที่สอง!
เมื่อวาน พอโอนปุ๊บ ปิดไลฟ์ปั๊บ โคตรแสบ!
เอรินอยากจะกรี๊ด ก่นด่าไอ้คนโรคจิตปลายสายในใจเป็นชุดๆ
‘ไอ้บ้า! ไอ้ลามก! ไอ้โรคจิตเอ๊ย!’
แต่ก็นะ... เงินตั้ง 5,000 บาท ที่สำคัญตัวเองต้องหาเงินตั้งสี่หมื่นไปคืนรุ่นพี่ไซเรนหน้าเลือดคนนั้น แล้วไหนจะต้องรีบหาเงินจ่ายค่าห้อง ค่าน้ำ ค่าไฟ แถมยังค่าเทอมอีก เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลืนน้ำลายตัวเอง
มือบางที่สั่นเทาค่อยๆ ยกขึ้นมาวางทาบลงบนหน้าอกของตัวเองหน้ากล้อง ก่อนจะออกแรงบีบเคล้นเบาๆ ตามคำสั่งของคนปลายสาย
ติ๊ง~
เสียงแจ้งเตือนเงิน 5,000 บาท เด้งเข้ากระเป๋าเงินในระบบตัวกลางมาหมาดๆ
นิ้วเรียวเล็กสั่นระริกขณะที่ค่อยๆ นวดเฟ้นความอวบหยุ่นผ่านเนื้อผ้าลูกไม้สีดำบางเบา ผิวขาวเนียนละเอียดที่โผล่พ้นขอบเสื้อชั้นในขึ้นสีแดงระเรื่อจากความอับอาย
เอรินหลับตากลั้นใจ กัดริมฝีปากล่างของตัวเองแน่นจนแทบห้อเลือดเพื่อสกัดกั้นเสียงน่าอายไม่ให้เล็ดลอดออกไป เธอไม่อยากแม้แต่จะลืมตาขึ้นมามองภาพเรือนร่างตัวเองในหน้าจอโทรศัพท์ด้วยซ้ำ
ภาพความเย้ายวนแบบวับๆ แวมๆ ตรงหน้าทำเอาเจ้าของแอ็กเคานต์หมาป่าที่จ้องมองผ่านหน้าจอ ถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงลมหายใจของชายหนุ่มที่ดังลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์หนักหน่วงและแหบพร่าขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความนุ่มหยุ่นที่ล้นทะลักง่ามนิ้วของหญิงสาวปริศนามันช่างยั่วตายั่วใจจนเขาแทบคลั่ง
“อืม... แบบนั้นแหละ” เสียงทุ้มครางต่ำในลำคออย่างพึงพอใจ
“แรงอีกนิดสิ”
“คุณหมาป่าโคตรเอาแต่ใจ”
“ฉันจะเอาเธอด้วย ถ้าให้เอา! “
อันปันยิ้มร่าทันที เธอใช้ไม้พายอันเล็กตักเนื้อมาสก์โคลนสีเขียวข้นขึ้นมา แล้วค่อยๆ บรรจงปาดลงบนใบหน้าคมคาย ทิศเหนือนั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้น สายตาคมกริบที่เคยใช้ขู่คนอื่น ตอนนี้กลับทอดมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจทาครีมให้เขาด้วยความรู้สึกเอ็นดูจนปิดไม่มิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นมาบางเบาโดยที่เธอไม่ทันสังเกตหลังจากผ่านมหกรรมแปลงโฉมเสือเป็นแมวชมพูไปได้ราวสิบห้านาทีจนมาสก์เริ่มแห้งตึง ทิศเหนือก็ลุกไปจัดการล้างหน้าล้างตาจนสะอาดเกลี้ยงเกลา ก่อนจะเดินเข้าไปในโซนห้องครัว หยิบชามที่ใส่กุ้งต้มตัวโตที่เตรียมไว้จากตู้เย็น ออกมานั่งลงข้างๆ อันปันที่กำลังเปิดซีรีส์ดูบนโซฟามือหนาที่ขึ้นเส้นเลือดและมีรอยแผลเป็นจากการจับเครื่องมือช่าง ค่อยๆ บรรจงแกะเปลือกกุ้งอย่างใจเย็น นิ้วยาวดึงเส้นดำออกจนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะส่งกุ้งตัวโตไปจ่อที่ริมฝีปากบางของคนข้างๆ“อ้าปาก”อันปันหันมาอ้าปากงับกุ้งเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโผเข้ากอดรอบคอแกร่งแล้วกดจูบลงบนแก้มสากเสียงดังฟอด“แฟนใครเนี่ย น่ารักที่สุดเลย!”“หึ...” ทิศเหนือหัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับ “น่ารักแล้วก็กินเยอะๆ ตัวแค่นี้กอดไม่อุ่นเลยว่ะ... ผอมเกินไปแล้ว”
พรึ่บ!ยังไม่ทันที่แมวมองคนนั้นจะได้ยินคำตอบ เสื้อช็อปสีเลือดหมูปักตราคณะวิศวะก็ถูกโยนพรวดลงมาจากทางด้านหลัง มันคลุมเข้าที่ศีรษะและไหล่บางของอันปันจนมิดชิด ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักจะสอดหมับเข้าที่เอวคอด ดึงร่างเล็กให้ลอยหวือไปปะทะกับแผงอกกว้างของคนที่เพิ่งเดินมาถึงตัวอันปันโผล่หัวออกมาจากเสื้อช็อป ตาโตขึ้นเมื่อเห็นเสี้ยวหน้าคมของทิศเหนือที่กำลังยืนนิ่ง หน้าตึงอยู่“อยากได้นางเอกซีรีส์เชิญไปหาคนอื่น คนนี้เมียผม ผมไม่อนุญาต”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเรียบนิ่ง แม้ไม่ใช่การตะคอกใส่ แต่ออร่าความเหี้ยมและสายตาดุดันที่จ้องเขม็งไปยังแมวมองหนุ่มคนนั้น ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา ชายแปลกหน้าถึงกับหน้าถอดสี มือไม้สั่น รีบเก็บนามบัตรแทบไม่ทันเมื่อเจอสายตาพิฆาตของเด็กวิศวะทรงแบด“ขะ... ขอโทษครับน้อง! พี่ไม่รบกวนแล้วครับ!” พูดจบแมวมองคนนั้นก็รีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง“พี่เหนือ!” อันปันจัดเสื้อช็อปที่คลุมอยู่ให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเบาๆ“ไปขู่เขาทำไมล่ะคะ เขาแค่มาทาบทามเอง กลัวจนวิ่งหนีไปนู่นแล้ว”ทิ
หากมีใครมาบอกทิศเหนือเมื่อเดือนก่อนว่า เสือวิศวะผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเขา จะต้องมานั่งเฝ้าไข้ผู้หญิงคนหนึ่งยันสว่างด้วยความกระวนกระวายใจ ชายหนุ่มคงจะหลุดหัวเราะในลำคอแล้วต่อยปากคนพูดให้ร่วงลงไปกองกับพื้น ทว่าในเช้าวันนี้ สิ่งเหล่านั้นกลับเกิดขึ้นจริง และเขาก็ยินดีทำมันโดยไม่มีข้อแม้ภายในห้องนอนที่เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่ว ทิศเหนือนั่งอยู่บนขอบเตียงนอนคิงไซส์ สายตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานของอันปันที่กำลังหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา แก้มใสที่เคยขึ้นสีระเรี่ยเพราะพิษไข้เริ่มกลับมาเป็นปกติทีละนิด แต่ร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอยังคงเด่นชัดชายหนุ่มหลุบตาลงมองฝ่ามือหนาของตัวเอง มือคู่เดิมที่เคยหยิบจับประแจ ซ่อมเครื่องยนต์ และใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ แต่วันนี้มันกลับสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พอนึกย้อนไปถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งก็แล่นริ้วเข้ามาจุกอยู่ที่อกตอนที่เห็นน้ำตาของคนตัวเล็กไหลออกมา มันเหมือนมีค้อนปอนด์อันใหญ่ทุบเข้ากลางใจของเขาอย่างจัง ทิศเหนือรู้ตัวดีว่าเขาแม่งโคตรระยำ ปากแข็ง ไร้เหตุผล และแสดงออกด้วยวิธีที่ห่วยแตกที่สุดที่ผ่านมาเ
แกร๊ก…ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมร่างสูงที่ประคองถาดอาหารเข้ามา ในนั้นมีชามข้าวต้มร้อน ๆ แก้วน้ำ และยาพาราเซตามอลวางเคียงคู่กัน“ลุกไหวไหม”อันปันเผลอจับจ้องไปยังมือใหญ่ที่กำลังใช้ช้อนคนข้าวต้มในชามเพื่อระบายความร้อนช้า ๆ ก่อนที่เขาจะเลื่อนมันมาตรงหน้าเธอภาพตรงหน้ามันอบอุ่นเกินไป...จนเธอเริ่มไม่แน่ใจว่าผู้ชายสายตาอ่อนโยนตรงหน้านี้ คือคนใจร้ายคนเดียวกับเมื่อคืนจริง ๆ หรือเปล่า ดวงตาคู่หวานยังคงมองทิศเหนือไม่ละไปไหน ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าอยู่เงียบ ๆสุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน“หายโกรธหนูแล้วเหรอคะ…”มือที่กำลังคนข้าวต้มชะงักกึก ทิศเหนือปรายตามองคนป่วยก่อนจะถอนหายใจออกมา“เรื่องไหนล่ะ”คำย้อนถามพร้อมสายตาที่จ้องมองใบหน้าซีดเซียวอย่างคาดคั้น ทำเอาคนป่วยเริ่มใจเสียเพราะคิดว่าเขาอาจจะยังไม่หายโกรธเธอ“เรื่องทั้งหมด…” เสียงของเธอแผ่วเครือลง“กินข้าวแล้วกินยาให้เรียบร้อยก่อนค่อยคุยกัน”บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ทิศเหนือยังคงใช้ช้อนป้อนข้าวต้มร่างเล็กช้า ทว่าสายตายังคงเรียบนิ่ง จนอันปันยิ่งรู้สึกอึดอัดและหวั่นใจ มือเล็กได้แต่กำชายผ้าห่มเอาไว้แน่นขึ้น
เรียวนิ้วแกร่งขยับสอดแทรกเข้าไปในช่องทางรัก ก่อนจะขยับเข้าออกเป็นจังหวะรัวเร็ว"อ๊า... พี่เหนือ พอที""ปากบอกไม่ชอบ แต่แฉะเยิ้ม เหอะ... รู้ตัวไหมอันปัน แค่นิ้วพี่เธอยังตอดขนาดนี้""ฮึก... นะ หนูไม่ชอบ อึก อ๊า..."กล้าปากดีปฏิเสธ เขาเลยช่วยสงเคราะห์ความปากดีด้วยการเพิ่มนิ้วเข้าไปอีก"อ๊า... พะ พี่เหนือ อื้อ ไม่ไหว...""บอกมา... ตรงไหนที่ไอ้เหี้ยนั่นมันโดนบ้าง" เสียงลอดไรฟันเอ่ยถามอย่างหึงหวง ก่อนจะโน้มหน้าลงขบเม้มฝากรอยจ้ำแดงไปทั่วเนินอกอีกครั้ง"ไม่... ไม่โดน หนูไม่ได้ทำอะไรเลย พี่ก็เห็น"อันปันส่ายหน้ารัวปฏิเสธทั้งน้ำตา ในขณะที่ทิศเหนือตอนนี้เหมือนคนหน้ามืด เขาปลดซิปกางเกงตัวเองออก ดันสองขาเรียวให้แยกกว้าง ก่อนจะใช้สองมือตรึงเอวบางไว้แน่น แล้วกดสะโพกสอบตอกตรึงความปรารถนาเข้าไปสุดแรงปึก!"อ๊า!""อื้อ... พี่เหนือ เจ็บ..."...พายุอารมณ์จัดถูกจุดประกายขึ้นบนรถ ก่อนที่ความบ้าคลั่งนั้นจะถูกลากยาวมาสานต่อที่คอนโด ร่างเล็กถูกอุ้มพาดบ่าเข้ามาในห้องอย่างขัดขืนไม่ได้ โดยไม่มีแม้แต่คำอธิบายหรือง้อขอกลับดี มีเพียงการกระทำที่เอาแต่ใจและตักตวงอย่างเอาเป็นเอาตายของทิศเหนือล้วนๆ"อ๊า... พี่เหนือ หน
ทิศเหนือไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ เขาหันไปพยักหน้าให้ริวเซย์และไซเรนที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ลากมันไปหลังร้าน... แล้วสั่งให้การ์ดไปเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมา ส่งตำรวจข้อหาพยายามข่มขืน”น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าเยือกเย็นจนน่ากลัวจนคนฟังขนลุก ทั้งริวเซย์และไซเรนแอบลอบมองหน้ากันพลางคิดในใจ... ไหนตอนแรกมันบอกไม่มีเด็กไงวะ?อันปันยังคงยืนตัวสั่น ทำอะไรไม่ถูก ความหวาดกลัวเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ทว่าจังหวะนั้นเอง ทิศเหนือก็หมุนตัวกลับมาหาเธอ นัยน์ตาดุดันตวัดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงกระชากจนเธอถลาเข้าไปปะทะอกแกร่งอย่างแรง“ว้าย!”“อยากได้เงินจนตัวสั่น ถึงขนาดตามผู้ชายมาถึงลานจอดรถเลยหรือไง?” เสียงเย็นชาพ่นคำด่าที่ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าชา ความโล่งใจที่คิดว่าเขามาช่วยพังทลายลงในพริบตา แทนที่จะได้รับคำปลอบโยน เธกลับถูกเขาสาดคำพูดใจร้ายใส่หน้าอย่างจงใจเหยียบย่ำ“ปล่อย!” อันปันเม้มปากแน่น พยายามสะบัดข้อมือออก แต่ฝ่ามือเขากลับล็อกแน่นราวกับคีมเหล็ก “หนูเจ็บนะ ปล่อยดิวะ!”“ไม่ปล่อย”“พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้นะ เราเลิกกันแล้ว!”“แล้ว







