Masuk~ ความในใจจากนักเขียน ~จบไปแล้วสำหรับเซทแบดเลิฟ เลือดตาแทบกระเด็น เป็นไงกันบ้างคะ ชอบเรื่องไหนมากที่สุด หลายคนคงตอบว่าเรื่องของวิลล์ ส่วนเลซี่ขอตอบว่าทุกเรื่องค่ะ 5555 ปิดเซทด้วยการฉลองครบรอบหนึ่งปีของเลซี่เดินทางมาได้หนึ่งปีแล้วค่ะหวังว่าจะอยู่ร่วมเดินทางไปกับเลซี่อีกหลาย ๆปีเลยนะคะ นิยายเรื่องน
“โอเค งั้นขยับมาหาพ่อมา” “เสื้อพ่อไปไหนฮะ” “อ้อ พ่อร้อนเลยไม่ใส่” หญิงสาวเม้มริมฝีปากด้วยความเขินอาย พายุไม่รู้สินะว่าเขากำลังจะมีน้อง “ขยับมาสิ” ปลายฝนเลิกคิ้วข้างหนึ่งเชิงเป็นคำถามว่าเธอด้วยเหรอ ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับ หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรเธอขยับเข้าหาเขาจนแนบชิดกับตัวเล็กที่นอนคั่นกลาง“แม่ขอฟังล
“อ๊ะ! อ๊ะ! วะ วาโย อื้ออ ลึกๆ” เสียงเนื้อกระทบดังขึ้นถี่ ๆเมื่อเขาโยกตัวเธอเข้าใส่แก่นกายของเขาแรงขึ้น เสียงของเธอที่อ่อนระทวยคล้ายคนจะขาดใจทำให้เขาอุ้มเธอไปยังห้องนอนของเธอเอง “อืมม~” ชายหนุ่มวางเธอลงอย่างนุ่มนวล ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงจูบริมฝีปากบางด้วยความรักใคร่ ขณะที่เอวหนาก็ขยับเข้าจังหวะอย่างไ
“ปลายฝน ฉันคิดถึงเธอมาก กลิ่นของเธอ เสียงของเธอ ทุกอย่างที่เป็นเธอ...ฉันคิดถึงมาก” ดวงตาคมไม่อาจปกปิดความรู้สึกที่ผ่านมาของตนได้ ความรู้สึกกับเธอคนนี้ยังคงเดิมเสมอตั้งแต่แรกพบ“ฉันพยายามบอกตัวเองทุกวันว่าให้อดทน อดทนที่จะได้เจอเธออีกครั้ง อดทนที่จะไม่ไปหาเธอ มันโคตรทรมาน...” “ฉันก็...คิดถึงนายเหมือ
หลายวันต่อมา...ปลายฝนตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่ที่กรุงเทพฯ ตามคำร้องขอของชายหนุ่มเพราะเขาไม่สามารถย้ายมาอยู่ด้วยเนื่องจากธุรกิจของทางครอบครัว วาโยต้องฝึกงานเพื่อเตรียมขึ้นบริหารโรงพยาบาลต่อจากบิดาของเขา และอีกนัยหนึ่งที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่เพราะลูกของเธอ หญิงสาวต้องการให้พายุได้รับโอกาสที่ดีในทุกเรื่อง
“ในตอนนั้นที่แม่รู้เรื่อง แม่คิดว่าทำไมแม่ถึงต้องเข้าใจแล้วรับเธอเข้ามาเป็นสะใภ้ให้เธอสุขสบายทั้ง ๆ ที่พ่อกับแม่เธอทำให้แม่ต้องไปโรงพยาบาลแทบทุกวัน”“_” “ตลอดสี่ปีแม่เอาแต่คิดเรื่องนี้เพราะพยายามรับเธอเข้ามาเพื่อให้วาโยมีความสุข รวมถึงพ่อของเขาที่พยายามเข้ารับการรักษาทางจิต...” “...มันยังยากเสมอเว
“เธอไม่บอกฉัน แถมไปเซ็นสัญญาแบบนั้นอีก ไอ้อิทธ์มันเลยเอามาเป็นข้อต่อรองกับฉัน”“หือ...”“แถมเธอยังเสียหายอีก” หญิงสาวมองใบหน้าของเขาด้วยความรู้สึกผิดเต็มประดา“ช่างเถอะ ทีหลังมีอะไรก็บอกฉัน” พิ้งค์พราวพยักหน้ารับในทันที ก่อนที่เธอจะยกขาออกจากตักเขาพร้อมกับขยับตัวเข้าไปนั่งแนบชิดติดกับร่างหนาใหญ่ของเ
-พิ้งค์พราว-หลายวันที่ผ่านมามีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย แต่ฉันไม่ได้ใช้ชีวิตคนเดียวแล้วนะ ฉันมีแม่ให้กลับบ้านมาหาเมื่อรู้สึกท้อและอยากกินอาหารอร่อย ๆ ฝีมือแม่ และตอนนี้ฉันก็มีวิลล์ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่ามีคนกำลังคิดถึงฉัน และฉันก็คิดถึงเขาก่อนหน้านี้วิลล์ยุ่งมากเพราะต้องทำเรื่องลาเรียน เนื่องด้วยคณะของ
“ผมแค่อยากปกป้องเธอ” ฉันรู้สึกถึงแรงกระชับฝ่ามือของวิลล์ และสิ่งที่เขาพูดมันทำให้ฉันหันไปมอง แต่ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไรกับเขา“รีบเคาะเถอะครับ พ่อจะพล่ามอีกนานแค่ไหน” เสียงของอิทธ์ก็ดังขึ้นเสียก่อน และคำพูดของเขามันก็ทำให้อาไทป์หันขวับไปมองทันที“หึ พ่อ? ว้าวลืมไปเลยว่ามีลูกอีกคน”“_” พอประโยคนี้จบ ท
“หึ ฮ่า ๆ”“หือ นายแกล้งฉันเหรอ”“อึก เปล่า” ใบหน้าเคร่งขรึมของเขาไม่ได้ทำให้เธอหยุดคิดว่าเขาไม่ได้แกล้งให้เธอพูด ก่อนที่ฝ่ามือบางจะยื่นไปตีเบา ๆที่ต้นแขนของเขาเพื่อกลบความเขินอาย“โอ้ย! เจ็บ” พิ้งค์พราวเลิกคิ้วสูงข้างหนึ่งให้กับคำว่าเจ็บของเขา เขาพูดหน้าตายแบบนี้ตกลงเจ็บหรือไม่เจ็บกันแน่“ตกลงเราเป







