คลั่งรัก 11 | เดี๋ยวมีคนหึง

Empire Rich

ปัง…

น้ำตาลปิดประตู เดินไปถอดรองเท้าแล้วนำเข้าตู้เก็บ ร่างบางเดินนวยนาดไปทิ้งตัวลงบนโซฟากลางห้อง เสียงลมหายใจถูกปล่อยออกมาเบาๆ อย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะเอนตัวลงนอน ปล่อยศีรษะซบลงกับหมอนอิงสีครีม

มือเรียวเล็กยกโทรศัพท์ที่วางบนหน้าท้องขึ้นแล้วกดส่องไอจีแฟนเก่าเซนต์ ทุกโพสต์มีคนกดไลก์มากมาย แต่สิ่งที่เธอมองหามีเพียงอย่างเดียว คือชื่อไอจีของเขา พอไม่เห็นก็รู้สึกโล่งใจ

น้ำตาลพลิกตัวนอนตะแคง มองหน้าจอโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย ก่อนจะเริ่มเปรียบเทียบตัวเองกับเจนิสในใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ถึงจะเทียบเจนิสติดทุกอย่างแต่ก็ยังรู้สึกแพ้อยู่ดี…

เจนิสเคยครอบครองหัวใจของเขา หัวใจที่เธอพยายามเอื้อมถึงมาครึ่งปีที่เขาเคยมอบให้คนอื่นตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว เธอกดเข้าแชตของเขา ค้างอยู่แบบนั้นเนิ่นนาน สมองกำลังประมวลว่าจะพิมพ์อะไรดี หากไม่เห็นภาพวันนี้คงไม่คิดมากว่าจะส่งอะไร

สติกเกอร์ที่เธอส่งปิดท้ายข้อความของเขาตอนกลางวันยังไม่ได้ถูกเปิดอ่าน ปกติเขาก็ไม่อ่านอยู่แล้ว เธอถอนหายใจยาวๆ อีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจกดออกจากแชตเขาโดยไม่พิมพ์อะไร

ครืด ครืด

เธอยกโทรศัพท์ที่วางบนอกขึ้นมาดูว่าใครโทรมา พอเห็นเป็นเซลีนเลยกดรับสายทันที

“ว่าไง”

(พรุ่งนี้ว่างไหม ไปสนามT1เป็นเพื่อนเซย์หน่อยสิ พรุ่งนี้พี่ครินทร์ลงแข่ง เซย์ไม่อยากนั่งเชียร์คนเดียว)

“ขี้เกียจจัง”

(พี่เซนต์ก็ไปนะ)

“กี่โมง” เธอถามกลับทันควัน

(แหม พูดชื่อพี่เซนต์ไม่ได้เลยนะ)

“แกก็รู้ว่าฉันชอบพี่ชายของแก ยังเอาชื่อมาล่อ…”

(คิก แล้วสรุปไปใช่ไหม) ปลายสายหลุดขำเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามน้ำตาลให้ได้คำตอบ

“มีพี่แกที่ไหนมีฉันที่นั่น”

(เจอกันบ่ายโมงที่สนามเลยนะ)

“ขอถามอะไรหน่อยสิ” จู่ๆ เธอก็เปลี่ยนเรื่องคุยกะทันหัน

(อะไรเหรอ?)

“พี่แก…ยังดูเหมือนรักคนเก่าอยู่ไหม”

(เท่าที่สังเกตไม่รู้สึกแบบนั้นเลยนะ)

“จริงเหรอ”

(พี่เซนต์เป็นคนไม่ซับซ้อน ถ้ายังรักอยู่จะแสดงออกชัดเจนมาก อีกอย่างของทุกชิ้นของแฟนเก่าก็ทิ้งไปหมดตั้งนานแล้ว ถ้าเขาได้เลิกรักใครแม้แต่หน้าก็ไม่มอง)

“…” เธอย้อนเหตุการณ์กลับไปตอนนั้นอีกครั้ง เขาดูเย็นชากับเจนิสมาก แม้กระทั่งหน้ายังไม่อยากมองเหมือนที่เซลีนพูด

(พี่เซนต์หมดรักคนเก่าแล้ว แค่บางอย่างยังฝังใจเขาอยู่)

“บางอย่าง? อะไรเหรอ?” เธอเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง

(เพราะไม่มีเหมือนคนอื่นเลยทำให้โดนนอกใจ เขาทุ่มเทกับความรักครั้งแรกไปมาก พอผิดหวังก็เลยไม่กล้ารักใคร ไม่อยากพาชีวิตใครตกต่ำไปกับตัวเอง เหมือนเขาอยากมีทุกอย่างก่อนแล้วค่อยมีความรัก)

“…” หัวใจดวงน้อยไหววูบตามคำพูดของเพื่อนสนิท มือเล็กพลางบีบโทรศัพท์แน่น สายตาหลุบมองพื้นนิ่งๆ

(อย่าเพิ่งยอมแพ้นะ เซย์เชื่อว่าสักวันเขาจะต้องเปิดใจให้ตาลแน่ๆ)

“อย่ามาให้ความหวังฉันแบบนี้นะ ฉันยิ่งเป็นพวกชอบคาดหวังอยู่ด้วย”

(แต่ถึงอย่างนั้น เซย์ก็เชียร์ตาลกับพี่เซนต์ขาดใจนะ)

“จริงๆ วันนี้ฉันเห็นเจนิสมาหาเขาที่คณะ ก็เลยถามดู”

(หือ จริงเหรอ?)

“ใช่”

(แปลกจัง เมื่อก่อนเจนิสตามพี่ครินทร์หนักมาก พอตอนนี้กลับไปตามพี่เซนต์แทน)

“พอรู้ว่าพี่เซนต์มีพ่อเป็นยากูซ่าคงอยากได้คืนมั้ง”

(สงสัยเซย์ต้องไปดุพี่เซนต์แล้ว)

“แต่พี่เซนต์ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรนอกจากเย็นชานะ”

(ถ้าแบบนั้นตาลสบายใจได้เลย เขาไม่มีวันกลับไปหาคนเก่าแน่นอน อีกอย่างเจนิสนอกใจ เซย์เชื่อว่าพี่เซนต์ไม่กลับไปร้อยเปอร์เซ็นต์)

“ขอให้เป็นแบบนั้น…” ถ้ากลับไปเธอคงเสียใจมากแน่ๆ

เธอนั่งคุยกับเซลีนเกือบครึ่งชั่วโมง หลังจากวางสายเธอก็ไปหาทำอะไร ไม่อยากทำตัวว่างกลัวสมองคิดฟุ้งซ่านเรื่องเขา

วันนี้เธอไม่ได้ส่งข้อความไปกวนเขาเหมือนทุกวัน เพราะเรื่องวันนี้ด้วยแหละมั้งเลยทำให้ไม่อยากทักไป บางทีแอบรู้สึกเหนื่อยจนอยากถอย แต่อีกใจก็นั่นเขาเลยนะ คนที่เธอพยายามตามตื้อมาครึ่งปี

อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะเย็นชาแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน และเธอจะรักเขาได้นานแค่ไหน หากมองไม่เห็นเส้นชัย หรืออาจจะยอมแพ้ระหว่างก็ได้

วันต่อมา

สนามT1

เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นไปทั่วพื้นที่กว้างใหญ่ของสนามแข่ง กลิ่นน้ำมันและยางไหม้ปะปนอยู่ในอากาศจนกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของที่นี่ บรรยากาศเต็มไปด้วยครึกครื้นและเสียงรถ

น้ำตาลอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวแนบเนื้อ เผยความเซ็กซี่และกางเกงยีนขายาวเอวต่ำสีขาวอวดเอวคอดกิ่ว หมวกแก๊ปสีแดงสดตัดกับผมสีน้ำตาลอ่อนที่ปลิวเบาๆ ไปตามแรงลม เพิ่มความสวยโดดเสน่ห์ขับเสน่ห์ให้ใครหลายคนเหลียวมอง

เธอเดินเข้ามาภายในสนามทางช่องพิเศษของแขกวีไอพี บัตรผ่านคล้องคอสะท้อนแสงแดดจ้าเป็นประกาย

“ทางนี้น้ำตาล!” เสียงเซลีนดังขึ้นจากอีกฝั่งของรั้วกั้น น้ำตาลหันไปตามเสียงก็เห็นเพื่อนสนิทยืนรออยู่ตรงทางเข้า โบกมือเรียกด้วยท่าทางสดใส

“มานานรึยัง” เธอเอ่ยถามเซลีน

“มาถึงสักพักนึงแล้ว พี่เซนต์ก็มาถึงแล้วนะนั่งอยู่กับเพื่อนข้างใน” เซลีนรู้ว่าเพื่อนรอชื่อนี้เลยรีบพูดถึง

แค่ได้ยินชื่อเขาหัวใจดวงน้อยก็เต้นแรงขึ้นมาอัตโนมัติ ไม่ทันพูดอะไรเซลีนก็คล้องแขนแล้วพาเดินเข้าไปข้างใน

สายตาคนแถวนั้นรวมถึงนักแข่งต่างจับจ้องมายังสองสาว บางคนมองตามจนแทบจะเหลียวหลัง เมื่อมาถึงโซน VIP น้ำตาลก็แทบไม่อยากเดินต่อ เพราะเซนต์นั่งตรงนั้นกับเพื่อนพอดี เธอพยายามไม่แสดงอาการเคอะเขิน

สองสาวนั่งลงโซฟาข้างๆ แก๊งเซนต์ โดยน้ำตาลนั่งติดฝั่งเซนต์พอดีห่างกันแค่ไม่กี่เมตร หญิงสาวหันไปยิ้มให้คนข้างกายเหมือนทุกที แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาดันเป็นสีหน้านิ่งเฉย

“พี่แกหยิ่ง ยิ้มให้ไม่ยิ้มกลับ” เธอหันไปบ่นกับเซลีน

“ยังไม่ชินอีกเหรอ” เซลีนตอบด้วยรอยยิ้ม

น้ำตาลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าแชตของเซนต์ นิ้วเรียวพิมพ์บางอย่าง ก่อนจะกดส่งไปหาอีกคนทันที

น้ำตาล : ยิ้มหน่อยสิคะ

เซนต์ที่นั่งเขี่ยโทรศัพท์อยู่เหลือบมองข้อความจากน้ำตาล หลังจากที่เงียบกริบมาตลอดทั้งคืน ปกติน้ำตาลไม่เคยปล่อยแชตเงียบข้ามวันยกเว้นเมื่อวาน

น้ำตาล : รู้นะคะว่าเห็นแต่ไม่ตอบ

หญิงสาวไม่หยุดแค่นั้นส่งไปอีกข้อความ ก่อนจะหันไปมองเขาแล้วยิ้มหวานให้หนึ่งที

“ตอบหน่อยสิคะ” คราวนี้เธอพูดออกเสียง ทั้งเพื่อนสนิทเขาและเซลีนต่างหันมามองอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ให้ตอบอะไร อยู่ใกล้แค่นี้”

“ยิ้มให้เมื่อกี้ยังโดนเมิน นับประสาอะไรกับคุยปกติคะ”

เซนต์ถอนหายใจเบาๆ ด้วยความเอือมระอา

“วันนี้น้องน้ำตาลโคตรสวย ตอนเดินมาหนุ่มๆ มองทั้งสนาม มึงหยิ่งมากๆ ระวังเสร็จโจรเอานะเว้ย” ภูริเอนหน้าเข้าไปพูดกับเซนต์ให้ได้ยินเพียงสองคน

เขาตวัดสายตามองภูริเพียงนิดโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะกวาดมองไปรอบๆ สนาม มองตามสายตาผู้ชายก็พบว่ามองมาที่น้ำตาลเกือบทั้งสนามจริงๆ

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น เซลีนแทบนั่งไม่ติดโซฟาเมื่อเห็นครินทร์แฟนหนุ่มออกตัวนำ ลุกพรวดขึ้นมาเชียร์สุดเสียง ส่วนน้ำตาลก็พลอยลุ้นตาม หัวใจเต้นแรงไปพร้อมเสียงเครื่องยนต์ในสนาม

สองสาวส่งเสียงเชียร์อย่างตื่นเต้น พอถึงจังหวะที่ครินทร์เข้าเส้นชัยเป็นคนแรก เสียงประกาศผลดังขึ้นพร้อมเสียงเฮจากคนดูรอบสนาม

“เยส!!” สองสาวหันไปสบตากันด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะยกมือขึ้นแปะกันดัง แป๊ะ!

เซนต์ที่นั่งอยู่โซฟาด้านหลังเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าเงียบๆ เห็นน้องสาวกับเพื่อนยืนเชียร์เสียงดัง หัวเราะกอดกันอย่างมีความสุขท่ามกลางเสียงผู้คนรอบข้าง แววตาเย็นชาของเขาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

น้ำตาลหมุนตัวกลับไปมองเซนต์ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันกลับไปยังสนาม ยังคงตะโกนโห่ร้องเชียร์กับเพื่อนสนิทอย่างเมามัน ในขณะที่เซนต์ส่งเสียงแผ่วเบาในลำคอแล้วส่ายหน้าไปมาน้อยๆ

•••

น้ำตาลออกมาเข้าห้องน้ำระหว่างพัก กดชักโครกแล้วก้าวออกมายืนหน้ากระจก หยิบลิปสติกสีโปรดออกมาเติมริมฝีปาก จากนั้นเม้มปากเบาๆ ต่อด้วยเติมแป้งเล็กน้อย

“เห็นนักแข่งที่ชื่อครินทร์ไหม หล่อมากก”

บทสนทนานั้นมาจากผู้หญิงสองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องน้ำ และอยู่กระจกด้านหลังของน้ำตาล ดวงตาคู่สวยเหลือบมองสองสาวข้างหลังแล้วเติมแป้งต่อ

“แต่เหมือนจะมีเจ้าของแล้วนะ เห็นมาด้วยกัน”

“คนหล่อๆ มักมีเจ้าของแล้วเนอะ” น้ำเสียงเอ่ยอย่างตัดพ้อ “ว่าแต่อีกคนที่แกเล็งไว้น่าจะโสดป่ะ”

มือเล็กที่กำลังเติมแป้งชะงัก คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยแต่ก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจเติมแป้งต่อ

“คิดว่ายังโสดร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันได้ไอจีเขามาแล้ว ไปขอจากเพื่อนเขา ชื่อเซนต์ ส่องไอจีมาโคตรเทสดี เดินป่าด้วย”

กึกก!

สายตาพิฆาตมองสองสาวแรงมาก เธอปิดตลับแป้งดัง ตับ! ก่อนจะยัดลงกระเป๋าสะพายจากแบรนด์ชาแนลสีดำ คิดจะจีบเจ้าของชื่อนี้ต้องข้ามศพเธอไปก่อนค่ะหญิง!

“สเปกฉันเลย ฉันจะจีบคนนี้” หนึ่งในสองสาวพูดต่ออย่างไม่รู้เลยว่า…มัจจุราชแห่งความคลั่งรักอยู่ใกล้แค่เอื้อม

เธอกรีดยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้าวเข้าไปยังวงสนทนาข้างหลัง สองคนนั้นมองมาที่เธอด้วยสีหน้ามึนงง สายตาหลุบมองหน้าจอโทรศัพท์เพียงนิดพบว่าเป็นไอจีว่าที่หวานใจของเธอจริงๆ

“คนนี้นะ…ของฉัน”

“ของเธอ?” คนที่บอกว่าจะจีบเซนต์เลิกคิ้วขึ้นสูง

“ก่อนจะจีบใคร เช็กหน่อยนะว่าเขามีใครรึยัง”

“แต่เพื่อนเขาบอกยังโสด”

“ว่าที่เมียยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน จะโสดได้ยังไง” เธอมองยัยคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วเดินผ่านไปอย่างสง่างามราวกับนางพญา

เมื่อไหร่จะเป็นเมียจริงๆ อยากมีสิทธิ์หึง มีสิทธิ์หวง!

“เอ่อ ขอโทษนะครับ”

“คะ?” เธอที่กำลังเดินกลับไปโต๊ะชะงักเมื่อมีผู้ชายหน้าตาดีคนนึงเดินเข้ามาหา

“ผมเห็นคุณตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว เอ่อ…จะเป็นอะไรไหมถ้าผมอยากจะขอไอจี”

น้ำตาลหลุบมองโทรศัพท์จากชายหนุ่มหน้าตาดี ก่อนจะเหลือบเห็นเซนต์ที่เดินมาพอดี

“ขอโทษด้วยนะคะ ให้ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวมีคนหึง” เธอปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม พลางเหล่ตามองเขา

“อ๋อ ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มหน้าตาดีตอบ ก่อนจะเดินออกไปอย่างรู้สึกเสียดาย

คนตัวเล็กเดินเข้าไปหาเซนต์ด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนเคย

“มีคนมาขอไอจีค่ะ” เธอบอกเขาเสียงใส

“บอกฉันทำไม” เขาตอบกลับเสียงเรียบเหมือนเคย

“อยากบอกค่ะ” เธอตอบอย่างทะเล้น “ไม่อยากรู้เหรอคะว่าตาลให้ไหม”

เซนต์เบืิอนใบหน้าไปจากน้ำตาล ก่อนจะดึงสายตากลับมามองคนตรงหน้าอีกครั้ง น้ำตาลยังคงมีรอยยิ้มสดใสอยู่เสมอจนอดสงสัยไม่ได้ว่าเคยมีเรื่องเครียดบ้างไหม

“แล้วได้ให้ไหม”

“ไม่ค่ะ ตาลบอกว่าเดี๋ยวมีคนหึง” เธอตอบอย่างไม่คิดอะไร

“…ดีแล้ว”