คลั่งรัก 14 | เขิน

ณ ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง

“มีธุระอะไรกับผม” เสียงของเขาเอ่ยถามคนเป็นพ่อบังเกิดเกล้าเสียงเรียบ

เขาไม่ได้มองคนเป็นพ่อโดยตรง มีเพียงแววตาเฉยชาที่สะท้อนผ่านแสงไฟ เฉกเช่นทุกครั้งที่ต้องเผชิญกับผู้ชายคนนี้…

ริวกิขอเจอเซนต์เพราะมีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วย ตอนแรกเซนต์ลังเลเกือบจะปฏิเสธเพราะไม่อยากเจอ แต่ริวกิขอร้องบวกกับครั้งนึงคนตรงหน้าเคยมีพระคุณเลยยอมมาเจอ

“จำได้ไหม วันที่ลูกมาขอให้พ่อช่วยเรื่องเซลีนแล้วพ่อบอกจะช่วยแต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” เขาเอ่ยเสียงราบเรียบ ราวกับคนกำลังรื้อฟื้นหนี้เก่า “วันนั้นพ่อบอกว่าไว้พร้อมแล้วจะบอก ที่พ่อบินกลับไทยอีกครั้งก็เพื่อคุยเรื่องนั้น”

“รีบพูดมาสิครับ ผมมีเวลาไม่มาก”

“จำได้ไหม วันที่ลูกมาขอให้พ่อช่วยเรื่องเซลีน…” เขาเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงราวกับคนกำลังรื้อฟื้นหนี้เก่า “วันนั้นพ่อบอกว่าจะช่วย แลกกับสิ่งตอบแทนบางอย่าง ที่พ่อกลับมาเมืองไทยคราวนี้ก็เพื่อคุยเรื่องนั้นโดยเฉพาะ”

ความเงียบแผ่คลุมโต๊ะไปครู่หนึ่ง เหลือเพียงเสียงดนตรีคลอเบาๆ ริวกิหรี่ตามองลูกชาย ก่อนเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“พ่ออยากให้ลูกขึ้นรับตำแหน่งต่อจากพ่อ”

“ตำแหน่ง?”

“หัวหน้ายากูซ่าคนต่อไป” คำพูดนั้นตกลงกลางโต๊ะดังเช่นคมมีดเฉือนอากาศ เงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง

เซนต์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ

“คุณคงขอผิดคนแล้ว”

“อย่าลืมสิ…” ริวกิวางเครื่องดื่มลงบน เอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาพลางมองลูกชายอย่างคาดหวัง “ลูกเกิดมาในสายเลือดยากูซ่า ต่อให้ปฏิเสธยังไงมันก็ยังอยู่ในตัวของลูก”

“ผมไม่สนว่าจะมีเลือดอะไรอยู่ในตัว” เซนต์เอ่ยนิ่ง “ผมแค่อยากใช้ชีวิตปกติเหมือนคนธรรมดาทั่วไป”

“แต่ลูกเกิดมาพร้อมกับหน้าที่…”

“หน้าที่นั้นผมไม่เคยต้องการมัน” เขาสวนกลับทันควัน สายตาจ้องมองพ่อบังเกิดเกล้าอย่างแข็งกระด้าง “อย่างอื่นผมให้ได้ ยกเว้นหน้าที่ตรงนั้น”

ริวกิลอบถอนหายใจเบาๆ หลุบมองแหวนในนิ้วที่มีไว้สำหรับหัวหน้ายากูซ่า ก่อนจะเงยหน้ามองลูกชาย

“เคยสงสัยไหมว่า พ่อแต่งงานกับไอโกะนานแล้วทำไมถึงไม่ยอมมีลูกเพื่อสานต่อทุกอย่าง นั่นก็เพราะพ่ออยากให้มันเป็นของลูก”

“…”

“พ่อตั้งใจเก็บมันไว้ให้ลูก และพ่อหวังว่าสักวันลูกจะยอมรับมัน” ริวกิยังคงเชื่อมั่นในตัวลูกชายคนนี้ หวังว่าสักวันเซนต์จะกลับมารับตำแหน่งที่ตนตั้งใจรักษาไว้ให้ลูกชายคนนี้เสมอมา

เซนต์เบือนใบหน้ามองออกไปนอกกระจกใสที่สามารถมองเห็นวิวสวนสวยงาม และทางเดินอีกฟาก สายตาคมเข้มมองเห็นร่างบางคุ้นเคยกำลังเดินเคียงข้างกับผู้ชายคนนึง ท่าทางดูสนิทสนม เธอยิ้มร่าเริงเหมือนตอนยิ้มให้เขาไม่มีผิด

“พ่อจะไม่กดดันให้ลูกรีบรับตำแหน่งนี้ แต่พ่อจะรอจนกว่าลูกจะพร้อมรับตำแหน่งนี้จริงๆ” ริวกิยังคงพูดต่อ

“หมดธุระแล้วใช่ไหมครับ” เขาหันมามองพ่อแล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้านิ่งเรียบ “ถ้างั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

เซนต์ไม่รอให้ริวกิอนุญาต ร่างสูงหยัดกายขึ้นแล้วเดินออกไปด้วยท่าทางเฉยชา ริวกิมองตามลูกชายจนลับตา ก่อนจะลอบถอนหายใจยาวๆ

ความหวังที่จะเห็นเซนต์สืบทอดตระกูลอาจดูเลือนราง แต่ในใจลึกๆ เขาเชื่อว่า สักวันเลือดยากูซ่าในตัว จะเรียกลูกชายคนนั้นกลับไปหามันเอง

ร่างสูงเดินออกมาจากห้องส่วนตัวไปตามทางเดิน เพื่อออกไปนอกร้านอาหารหรูหราสไตล์ญี่ปุ่น สายตามองคนสองคนตรงหน้าที่กำลังยืนพูดคุยอย่างถูกคอ

“พี่ดีใจมากเลยนะ ที่วันนี้น้ำตาลไม่ปฏิเสธพี่”

“เห็นพี่ปัณณ์ชวนหลายครั้งแล้ว เกรงใจค่ะ” ตอนแรกเธอกะจะไม่มาหรอก แต่กลัวเสียน้ำใจเพราะเขาชวนหลายครั้ง บวกกับไปขอคุณแม่ด้วยว่าอยากพาเธอมากินข้าว อันที่จริงแม่ขอด้วยเลยยอมมา

“พี่ไม่ค่อยมีเวลาว่างเท่าไร พอว่างแล้วก็อยากพาน้ำตาลมากินข้าวด้วยกัน”

น้ำตาลยิ้ม จังหวะที่ใบหน้าสวยหวานหันไปสบตาเข้ากับเซนต์หัวใจดวงน้อยพลันไหววูบ รอยยิ้มค่อยๆ จางหายในชั่วพริบตา

เขามาได้ไง…

เซนต์เดินเลี่ยงออกไปอีกทางโดยไม่พูดอะไร หากจะทักทายตามประสาคนรู้จักกันคงไม่มีวันเกิดขึ้น เพราะนั่นไม่ใช่นิสัยของเซนต์

“ตาลขอตัวก่อนนะคะ พอดีเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระต่อ” เธอรีบหันไปบอกปัณณ์ด้วยน้ำเสียงลนลาน

“เดี๋ยว…” ปัณณ์ยังไม่ทันพูดอะไรน้ำตาลก็เดินออกไปก่อนแล้ว ว่าที่คุณหมอหนุ่มมองตามด้วยรอยยิ้มแล้วส่ายหน้าเบาๆ

น้ำตาลกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาเซนต์ทั้งที่แผลจากการหกล้มวันก่อนยังไม่หายดี พยายามสับเท้าเดินตามแต่อีกคนเดินเร็วมาก

“พี่เซนต์รอด้วย พี่ซะ…โอ๊ย!” เธอพยายามเดินตามเขาให้ทัน จังหวะที่เดินเข้ามาใกล้เขา เผลอสะดุดบางอย่างจนเซถลาเข้าไปชนหลังเขาเต็มๆ

เซนต์หยุดเดิน ก่อนจะหันกลับมามองน้ำตาลที่ยิ้มหวานให้เหมือนเคย

“บังเอิญจัง เจอพี่เซนต์ที่นี่ด้วย”

“เป็นเวรกรรมของฉันมากกว่า”

“คิดไปเองมั้งคะ” เธอยังคงยิ้มให้ทุกสถานการณ์ พอเห็นหน้าเขาและเผลอมองริมฝีปาก มันทำให้เธอนึกถึงตอนจูบกับเขาเมื่อคืน แม้ในใจประหม่าเรื่องเมื่อคืนแต่เธอก็ยังคงทำตัวปกติเหมือนทุกครั้ง “มากินข้าวเหรอคะ”

เซนต์พยักหน้าเป็นคำตอบ

“มากินข้าวกับใครเหรอคะ อย่าบอกนะว่ามากับสาว ถ้าแบบนั้นตาลงอนนะ” เธอพูดแล้วกอดอกหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด

“ใครจะเหมือนเธอ”

“เหมือนตาลยังไงเหรอคะ?”

“คิดเอาเอง”

“เอ้า! ก็ไม่รู้ไงคะถึงถาม” เธอปล่อยแขนที่กอดอกลงแล้วพูด แต่แล้วก็เพิ่งนึกขึ้นมาว่าตัวเองมากินข้าวกับว่าที่พี่่หมอปัณณ์ “ตาลมากินข้าวกับพี่หมอปัณณ์ค่ะ เขาชวนหลายครั้งแล้วแต่ตาลปฏิเสธ ครั้งนี้เกรงใจเลยมา อีกอย่างคุณแม่ขอด้วยค่ะ”

“แล้วมาบอกฉันทำไม”

“เดี๋ยวโดนเข้าใจผิดค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มกริ่ม

“เธอจะมากินข้าวกับใครมันก็ไม่เกี่ยวกับฉัน”

“ก็ช่างตาลอยากบอก” ท่าทางซุกซนบวกทะเล้นของน้ำตาลทำเซนต์รู้สึกเหนื่อยหน่าย “จะไปไหนเหรอคะ ไปกินของหวานกันไหม”

“กลับบ้าน”

“เมื่อกี้พี่เซนต์ยังไม่บอกเลยว่ามากินข้าวกับใคร” เธอวนกลับมาเรื่องเดิม

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ”

“ตาลบอกของตาลไปแล้ว พี่เซนต์ก็บอกบ้างสิคะ”

“ฉันไม่ได้ขอให้เธอบอก”

“แต่…”

“เลิกเซ้าซี้ฉันสักทีน้ำตาล” เซนต์สวนตอบกลับด้วยโทนเสียงเข้ม

กึกก!

หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบตามคำพูดเมื่อครู่ รอยยิ้มหวานบนใบหน้าค่อยๆ เจือนลง ทว่าเธอก็พยายามฮึบตัวเองกลับคืนมา แม้ลึกๆ จะรู้สึกน้อยใจก็ตาม

“ขอโทษค่ะ”

เซนต์รู้สึกแปลกเล็กน้อยที่ได้ยินน้ำตาลพูดขอโทษด้วยโทนเสียงอ่อยๆ ปกติไม่ว่าจะพูดแรงแค่ไหนน้ำตาลยังคงยิ้มหรือพูดเล่นกลบเกลื่อนเสมอ แต่ครั้งนี้ต่างออกไป

“ตาลกลับก่อนดีกว่า พี่เซนต์ขับรถบ้านดีๆ นะคะ” เธอเดินคอตกไปที่รถตัวเอง พอหันหลังให้เขา แววตาฉายความเศร้าอย่างชัดเจน เธอรู้ว่าเขามีสิทธิ์ที่ไม่บอก บางทีเขาคงรำคาญเธอเต็มทีแล้ว

“ชวนไปกินของหวานไม่ใช่เหรอ”

น้ำตาลค่อยๆ หมุนตัวกลับไปหาเซนต์อีกครั้ง

“จะไปไหม”

“ไปค่ะ!” เธอรีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว ความน้อยใจทั้งหมดพลันหายไปในชั่วพริบตา แววตาที่เคยหม่นลงเริ่มกลับมาสดใส เธอเดินกลับเข้าไปหาเขาอีกครั้ง “พี่เซนต์จะไปจริงๆ ใช่ไหมคะ”

“แต่ฉันไม่ได้ขับรถมา”

“ไปรถตาลก็ได้ค่ะ เดี๋ยวกินเสร็จตาลไปส่ง” เธอรีบอาสาอย่างรวดเร็ว ทำไมทุกอย่างดูเป็นใจอย่างนี้นะ…

เซนต์พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะแบมือให้ น้ำตาลก็รู้งานรีบยื่นกุญแจรถให้ทันที ทั้งคู่ก้าวขึ้นรถไปพร้อมกัน

หญิงสาวนั่งอารมณ์ดีต่างจากก่อนหน้านี้ที่น้ำตาคลอเพราะคำพูดของคนตัวโต ไม่อยากให้น้อยใจมาทำลายโอกาสที่จะได้อยู่กับเขาสองต่อสอง โอกาสแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก อีกอย่างไม่คิดว่าเขาจะยอมมาด้วย ทั้งที่ตอนแรกชวนไปแบบไม่คาดหวังอะไร

“ไปร้านไหน”

“อยากไปร้านที่พี่เซนต์เคยไปกับเพื่อนคราวก่อนค่ะ”

เซนต์พยักหน้ารับเบาๆ สายตามองถนน ในขณะที่คนข้างกายมองตัวเองไม่ละสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว คนตัวโตรู้ว่าโดนมองรวมถึงรู้ด้วยถูกแอบถ่ายรูป แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรนอกจากตั้งใจขับรถ

ร้านขนมหวานแห่งหนึ่ง

ทั้งคู่เดินเข้ามาภายในร้านของหวานที่เซนต์ชอบมากับเพื่อนเป็นประจำ จริงๆ เขาไม่ชอบของหวานเท่าไรนัก แต่ที่นี่เป็นร้านของอาจารย์ที่พวกเขาสนิทเลยมาอุดหนุน บางวันสั่งมาไม่กี่อย่างที่เหลือนั่งคุยเล่นกับอาจารย์

“มีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่หืมอินทร์คชา” เสียงของ ‘อาจารย์ปิยะ’ ดังขึ้น หลังจากเห็นลูกศิษย์มาที่ร้านพร้อมกับผู้หญิง

“ไม่ใช่แฟนครับอาจารย์” เขาหันไปตอบอาจารย์ปิยะ

“ใช่เหรอ ปกติไม่เคยเห็นพาใครมา”

น้ำตาลได้ยินแบบนั้นก็ใจสั่น ใจชื้นขึ้นมาเมื่อได้ยินคนที่เซนต์เรียกแทนว่าอาจารย์พูดแบบนั้น

“สั่งสิ” เซนต์หันไปบอกน้ำตาล

หญิงสาวเริ่มสั่งเมนูที่อยากกินมาสามอย่างและชาไทยหวานน้อย ส่วนเซนต์สั่งเพียงแค่ชาไทยแก้วเดียวเท่านั้น เขาไม่ได้ตั้งใจสั่งตามอีกคน แต่ทุกครั้งที่มาสั่งเมนูนี้ตลอดอยู่แล้ว

“ตาลเป็นคนแรกไหมคะที่พี่เซนต์พามาร้านนี้”

“ได้ยินแล้วนิ”

“อยากฟังจากปากพี่เซนต์เองมากกว่า”

“อืม”

“แล้วที่อื่นๆ ล่ะคะ เคยพาผู้หญิงคนอื่นไปมาก่อนรึยัง”

“ไม่เคยพาใครไป”

น้ำตาลยิ้มแก้มแทบปริ

“ถ่ายรูปให้ตาลหน่อยสิคะ” เธอพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้เขา

เซนต์รับโทรศัพท์มา จังหวะนั้นเองบังเอิญเห็นภาพหน้าจอโทรศัพท์ เป็นรูปเขาตอนยืนถ่ายรูปอยู่สนามเมื่อวานให้เธอ

“รหัส”

“2512485 ค่ะ วันเกิดตาล”

เขาใส่รหัสตามที่น้ำตาลบอกเมื่อครู่ ก่อนจะกดเข้าไอคอนรูปกล้อง

หญิงสาวเริ่มโพสต์ท่าถ่ายรูปอย่างมืออาชีพ ทุกครั้งที่มองคนตรงหน้าผ่านเลนส์กล้อง หัวใจแกร่งเผลอสั่นไหวไปตามรอยยิ้มและดวงตาคู่สวยที่ดูมีเสน่ห์

“เซนต์?” เสียงเรียกนั้นเองทำให้ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน เป็นเนเน่ที่เรียกเซนต์ ข้างๆ คือมุกเพื่อนสนิท

เนเน่ละสายตาจากเซนต์ไปมองน้ำตาล ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยเห็นเซนต์ไปไหนมาไหนกับผู้หญิงคนไหนเลย ส่วนเธอที่พยายามเข้าหาทำทุกทางเพื่อให้อีกคนเปิดใจให้แต่กลับไร้วี่แวว แต่กับรุ่นน้องต่างสถาบันคนนี้…

“ภูริกับคริสต์ไม่มาเหรอ?” มุกเอ่ยถามออกไป

“ไม่อะ”

“เรากับมุกขอนั่งด้วยได้ไหม โต๊ะอื่นเต็มหมดแล้ว” เนเน่พูดแล้วมองน้ำตาลด้วยรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความเป็นมิตร

เซนต์หันไปมองน้ำตาลเพียงนิด ก่อนจะดึงสายตาไปมองเนเน่กับมุกแล้วตอบกลับเสียงเรียบ

“โต๊ะนั้นลูกค้าเรียกคิดเงินก่อนพวกเธอจะมา เดี๋ยวคงว่างแล้ว”

คำตอบเมื่อครู่ทำเธอนิ่งอึ้งลงไป คาดไม่ถึงว่าเขาจะปฏิเสธเพื่อนคณะตัวเองที่ขอนั่งด้วย ตอนแรกเตรียมใจไว้แล้วว่าคงได้นั่งร่วมโต๊ะกับสองคนนี้แน่ๆ พอได้ยินเขาปฏิเสธก็ดีใจจนเกือบยิ้มออกมา

เนเน่หน้าเสียที่โดนปฏิเสธ มุกลากแขนเพื่อนไปยังโต๊ะที่พนักงานเพิ่งทำความสะอาดเสร็จเมื่อครู่ น้ำตาลนั่งหันหน้าเข้าเนเน่พอดี หญิงสาวยกแก้วน้ำชาไทยขึ้นมาดูดอ้างหน้าบางคน เนเน่เห็นก็เผลอกำมือแน่น

“ปฏิเสธเพื่อนแบบนั้นจะดีเหรอคะ” เธอแกล้งถามทั้งที่ลึกๆ ดีใจมาก

“หรืออยากให้พวกเขานั่งด้วย?” เขาเลิกคิ้วแล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ

“ไม่ค่ะ” เธอตอบกลับทันควัน “แล้วพี่เซนต์ล่ะคะ อยากให้คนอื่นนั่งด้วยไหม”

“…ไม่”

หัวใจดวงน้อยพลันเต้นแรงตามคำตอบเมื่อครู่ ใบหน้าสวยหวานแดงซ่านเพราะคำตอบของคนตัวโต เธอยิ้มกริ่ม ก่อนจะตักของหวานกินแก้เขิน

ไม่อยากกินแล้วของหวาน อยากนั่งแล้วมองหน้าเขาแบบนี้ทั้งวันเลย

คนอะไรหล่อก็หล่อ…

ตัวก็สูง…

เรียนก็เก่ง…

อนาคตเป็นของเธอเถอะสาธุ…เพี้ยง!