คลั่งรัก 15 | ใจใหญ่เกินใคร

ปัง…

น้ำตาลปิดประตูห้องลงเบาๆ ก่อนจะถอดรองเท้าแล้วนำเก็บเข้าชั้นเรียบร้อย หยิบสลิปเปอร์คู่โปรดมาสวมใส่ จากนั้นเดินนวยนาดไปยังโซฟากลางห้องแล้วทิ้งตัวลงอย่างมีความสุข

มือเรียวเล็กยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปที่เซนต์ถ่ายให้ตอนอยู่ร้านของหวานด้วยรอยยิ้ม

เธอแอบถ่ายรูปเขาทั้งตอนขับรถรวมถึงในร้านของหวาน ไล่ดูทีละรูป กดรูปที่เขาก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะปัดออกจากหน้าจอ กดเข้าไอจีเพื่อลงสตอรี่พร้อมกับแท็กเขาไปด้วย

ไม่ได้คาดหวังว่าเขาต้องกลับสตอรี่ แค่อยากแท็กไปเพื่อให้รู้ว่าคนสวยคนรักเขามากแค่ไหน แน่นอนว่าลงไปแบบนี้โดนเพื่อนแซวไอจีแทบแตก

duchess_ replied to your story : แรงอ่า กูว่าไม่นาน ได้กันแน่ๆ

ดัชเชสมาคนแรก แซวแรงแต่ขอให้เป็นจริงสักวันเถอะ!

celine replied to your story : ได้ไงง เล่ามาเลยนะ

เธออมยิ้มกริ่มอย่างชอบใจเวลาโดนแซว กดเข้าไปดูว่ามีใครดูสตอรี่แล้วบ้าง ตอนนี้มีดัชเชสกับเซลีนที่กดใจสตอรี่ ส่วนอีกสามคนเป็นเพื่อนห่างๆ ไม่ค่อยสนิท แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น…

“พี่เซนต์มาดูสตอรี่!” เธอยกมือขยี้ตา เพ่งมองดูดีๆ อีกครั้งว่าใช่เขาไหม หัวใจเต้นแรงแทบกระดอนออกจากขั้วรอมร่อ มือไม้สั่นจนทำอะไรไม่ถูกแล้วตอนนี้ ไม่เพียงแค่นั้นการแจ้งเตือนว่าถูกแท็กในแชตยังถูกเปิดอ่าน

ทีแรกคิดว่าเขาคงกดผ่านแชตเข้าไปดูเพราะเธอแท็กไป แต่ไม่เลย…เพราะเขาดูสตอรี่ทุกอันที่เธอลง

เธอแทบกรี๊ดลั่นห้อง ยกขากระถืบโซฟาดีดดิ้นคนเดียวราวกับไส้เดือนโดนน้ำร้อนลวก กระแอมเบาๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะกดเข้าไปยังแชตของเขา กดช่องข้อความจนแป้นพิมพ์โชว์ขึ้นมา

น้ำตาล : ดูสตอรี่เร็วจัง

น้ำตาล : แบบนี้เรียกมีใจไหมน้า

ไม่นานข้อความก็ขึ้นว่า ‘เห็นแล้ว’ วินาทีนั้นหัวใจเต้นแรงดังตึกตัก เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นแต่เป็นกานอ่านไม่ตอบ เธอลุ้นมากว่าเขาจะตอบไหม ผ่านไปนานพอสมควรไม่เห็นตอบสักทีจึงกดลูกศรมุมซ้ายกลับ

เซนต์ : แท็กมาขนาดนี้ ไม่เห็นก็แปลก

กึกก!

ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนลงไปชั่วขณะ เธอยิ้มหน้าบานรีบกดเข้าไปอ่านทันทีที่เห็นข้อความของเขาเด้งมา

น้ำตาล : ไม่โกรธใช่ไหมคะที่แท็กไปโดยไม่ขออนุญาต

เซนต์ : ชิน

เธออมยิ้มกริ่ม ก่อนจะส่งสติกเกอร์กลับไปแม้รู้ว่าเขาอาจจะไม่ตอบและไม่อ่านเลยทั้งสอง ข้อความขึ้นว่าเห็นแล้วอีกครั้งแต่ไร้การตอบกลับ แค่นี้เธอก็ดีใจแล้ว…

หลายวันต่อมา

เซนต์เดินออกจากร้านสะดวกซื้อ แต่แล้วสองเท้าก็ต้องชะงักลง เมื่อสายตาเหลือบเห็นกลุ่มชายสามคนในชุดนักศึกษายืนพิงมอเตอร์ไซค์อยู่ตรงหัวมุมถนน

เขาจำพวกมันได้ทันที แก๊งเด็กช่างที่เคยมีเรื่องกัน ตอนนั้นสงครามสงบลง และคิดว่าต่างคนต่างโตเป็นผู้ใหญ่แล้วคงไม่ยกพวกตีกันเหมือนตอนนั้น ทว่าสายตาของพวกมันที่มองมาทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าวันนี้อาจเกิดสงครามอีกครั้ง…

“ดูซิว่าเจอใคร” เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากปากของ กิตต์ หัวหน้าแก๊ง

“วันนี้มาคนเดียวว่ะ”

“ไม่เจอกันนาน ตีนยังหนักเหมือนเดิมไหมวะ ฮ่าๆ”

“ลองดูไหมล่ะ” เขาตอบกลับเสียงเรียบ คิดจะวางมือจากเรื่องนี้แล้วแต่ดันเจอพวกนี้มากวนประสาทหาเรื่องก่อน

“มาคนเดียวอย่าปากเก่งให้มันมาก” แววตากิตต์จากกวนประสาทเปลี่ยนเป็นน่ากลัวในเวลาต่อมา “ที่นี่ถิ่นกู ระวังจบไม่สวยเอานะค้าบ”

“หึ มึงเป็นนายกเหรอ ถึงบอกว่าที่นี่ถิ่นของมึง”

“มึงนี่มันวอนแดกตีนดีจริงๆ”

“กูอยู่ของกูดีๆ พวกมึงมาหาเรื่องกูก่อนเอง”

“ข้างๆ มีซอย เอาป่ะล่ะ”

“กูไม่อยากมีเรื่อง”

“แต่กูอยากมี”

ผัวะ!

หนึ่งในแก๊งของกิตต์ยกเท้าถีบเข้าท้องแกร่งของเซนต์จนล้มลงพื้นคอนกรีต ผู้คนละแวกนั้นแตกตื่นส่งเสียงฮือฮา เซนต์รีบลุกขึ้นอย่างไม่รอให้ฝ่ายตรงข้ามเข้ามาเล่นงานซ้ำ

เซนต์คนเดียวสามารถเอาสามคนนั้นอยู่หมัด เมื่อรู้ว่าสู้ไม่ไหวพวกนั้นล่อเซนต์เข้าไปยังซอยข้างๆ พื้นที่เหลือน้อย เซนต์ถูกล้อมแต่ไม่หวั่น เท้าหนายกถีบปล่อยหมัดใส่อย่างกระฉับกระเฉง แถมยังหลบได้อย่างคล่องแคล่ว

สามคนเริ่มสู้ไม่ไหว หนึ่งในนั้นชักมีดพกออกมาหมายจะเล่นงานเซนต์ทีเผลอจากด้านหลัง แต่ทว่า…

ปึก!

ก้อนหินก้อนหนึ่งมาจากไหนไม่รู้กระแทกเข้าหัวอย่างจัง

“โอ๊ย!” ชายคนนั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด หันไปมองต้นตอ

“น้ำตาล…” เขาพึมพำเรียกชื่อน้ำตาลเบาๆ ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา แต่กลับเต็มไปด้วยความกล้าและความโกรธเกรี้ยว

กิตต์อาศัยจังหวะที่เซนต์เผลอชักมีดพกออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่เซนต์ทันที

“พี่เซนต์ระวัง!” เธอตะโกนดังลั่นแต่ก็ดูเหมือนจะสายเกินไป…

ใบมีดแทงแทงเข้าท้องข้างของเซนต์ในจังหวะที่หันไปพอดี เลือดอุ่นๆ ไหลทะลักผ่านเสื้อยืดสีดำ เซนต์กัดฟันแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความเจ็บและโทสะ

“แม่ง…” เขาสบถเบาๆ ก่อนจะหมัดสวนเข้าหน้ากิตต์จนล้มกระแทกกำแพง

ภาพตรงหน้าทำให้ทุกอย่างในตัวน้ำตาลเหมือนระเบิดออกมาในชั่ววินาที ความตกใจกลายเป็นโทสะ ความกลัวกลายเป็นแรงผลักดัน เธอโยนกระเป๋าทิ้ง พุ่งเข้าใส่สาวคนนั้นอย่างไม่คิดชีวิต

ร่างเล็กพุ่งเข้ากลางวง มือเรียวหมุนศอกกลับอัดเข้าขมับชายคนหนึ่งจนล้มคว่ำในพริบตา ตามด้วยหมัดตรงเข้าหน้าท้องอีกคนจนจุกงอตัว

“โอ๊ย! อีบ้า!” แต่ยังไม่ทันตั้งหลัก เธอหมุนตัวเตะเสยปลายคางอย่างแม่นยำ

เขาฝืนความเจ็บเข้าไปช่วยอีกแรง ดึงคนที่กำลังเข้าไปหาน้ำตาลออกแล้วเหวี่ยงเข้ากำแพงดังปึก! หมัดหนักๆ ปล่อยใส่ใบหน้าของมันจนคิ้วแตก คราวนี้ซัดอีกรอบจนปากแตกไม่มีชิ้นดี แต่ด้วยแผลสดจากการถูกแทงทำให้เขาไม่มีแรงมากนัก

“กล้าดียังไงมาทำร้ายเขา!” เธอเหวี่ยงหมัดสุดแรงเข้าที่ขากรรไกรของกิตต์จนเลือดกระเด็น ในอดีตเธอเป็นนักกีฬาเทควันโดสายดำ เคยแข่งชนะมาแล้วหลายครั้ง ตอนแรกแอบสงสัยพ่อให้เรียนไว้ทำไม ตอนนี้อยากขอบคุณพ่อที่ส่งเธอเรียนเทควันโด

พวกนั้นพากันวิ่งหนี ตอนแรกหมดแรงกับการสู้เซนต์จนงัดไม้ตายออกมาคือการใช้อาวุธ แต่ไม่คิดว่าจะมีคนมาช่วย ถึงเป็นผู้หญิงแต่สามารถจับพวกเขาทุ่มลงพื้นจนกระดูกหลังแทบหัก ใครจะอยู่ก็อยู่ไปเถอะ นาทีนี้ตัวใครตัวมัน…

น้ำตาลรีบปรี่เข้าไปดูเซนต์ที่นั่งกุมแผลพิงกำแพงอยู่ มือเล็กพยายามช่วยห้ามเลือด ก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวเองมากดแผล

“พะ…พี่เซนต์ฮึก ดะ…เดี๋ยวตาลพาไปหาหมอนะ” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตามากมายไหลพรากลงมาด้วยความเป็นห่วงปนตกใจ ทั้งเสื้อผ้าและมือตอนนี้เต็มไปด้วยคราบเลือด

เซนต์มองใบหน้าสวยหวานที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือเช็ดออกให้อย่างอ่อนโยน สัมผัสได้ชัดเจนว่าคนตรงหน้าเป็นห่วงเขามากแค่ไหน

ภาพตอนน้ำตาลวิ่งเข้ามาช่วยอย่างไม่คิดชีวิตทำเขาตกใจเป็นอย่างมาก ใครจะเชื่อว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้จะสามารถเอาชนะผู้ชายสามคนได้

ถึงจะเก่งแค่ไหนแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี…

“ร้องไห้ทำไม…” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ฮึกๆ ตาลกลัว กะ…กลัวพี่เซนต์เป็นอะไรไป” เธอพูดไปพลางสะอื้นตามไปด้วย

“แผลแค่นี้เอง ไกลหัวใจ” สายตาคมเข้มมองน้ำตาลด้วยแววตาที่อ่อนลง

“ไม่ไกลเลย ฮึก…ไปหาหมอกันนะคะ”

เซนต์พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะฝืนความเจ็บจากบาดแผลพยุงตัวเองขึ้นโดยมีน้ำตาลช่วยประคองอีกแรง แขนแกร่งพาดไหล่เล็ก มือเรียวเล็กสอดประคองที่เอว ในขณะที่มืออีกข้างยังคงกดแผลห้ามเลือด

รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าคมคาย อันที่จริงเขาไม่เป็นอะไรมากเลยแต่เธอกระวนกระวายไปเอง สายตาหลุบมองเธอที่พยายามประคองเขาสุดแรงที่มี

ตัวเล็กแค่นี้…แต่ใจใหญ่เกินใครทั้งหมดที่เขาเคยรู้จัก

โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

น้ำตาลพาเซนต์มายังโรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้จุดเกิดเหตุมากที่สุด หญิงสาวยืนรอหน้าห้องฉุกเฉินอย่างใจจดใจจ่อ ดวงตาคู่สวยยังคงเอ่อร้นด้วยน้ำตา ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่างกายจนแทบหายใจไม่ออก

เคยขอพรและภาวนาขอให้เขาปลอดภัยไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนหรือเจออะไร พอเห็นเขาเจ็บแบบนี้หัวใจของเธอก็พลอยเจ็บตามไปด้วย ในชีวิตเคยกลัวอยู่อย่างเดียว คือ การไม่มีพ่อแม่อยู่บนโลกใบนี้ แต่เหตุการณ์นั้นมันทำให้เธอกลัวไม่มีเขาอยู่ด้วยเพิ่มเข้ามา

เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ

“อย่าเป็นอะไรนะคะ…” เธอพูดเสียงสั่น ขณะที่สายตาไม่ยอมละไปจากประตูห้องฉุกเฉินแม้แต่วินาทีเดียว

“น้ำตาล! พี่เซนต์เป็นไงบ้าง” เซลีนวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา โดยมีครินทร์และกรองแก้วตามมาติดๆ

“ตะ…ตอนนี้กำลังทำแผลอยู่ข้างใน”

“ละ…แล้วนี่แกโอเคไหม เจ็บตรงไหนไหม” เซลีนถาม พลางจับแขนเพื่อนสำรวจทั่วตัวด้วยความเป็นห่วง

น้ำตาลส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตา ก่อนจะปล่อยโฮแล้วสวมกอดเซลีนทันที

“ฮึกฮือ~ ฉะ…ฉันกลัว กลัวเขาเป็นอะไรไป”

“พี่เซนต์ไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก เชื่อเซย์สิ” เซลีนพูดพร้อมกับลูบหลังเพื่อนเบาๆ เธอเองก็เป็นห่วงพี่ชายไม่ต่างกัน

ตอนได้รับสายจากน้ำตาลตกใจมากรีบมาที่นี่ทันทีพร้อมกับแม่และครินทร์ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่ชายมีเรื่องชกต่อย แต่เป็นครั้งแรกที่ถึงขั้นโดนแทงแล้วเข้าโรงพยาบาล

นี่คือสิ่งที่เธอกลัวมากที่สุดในชีวิต…

ครินทร์ยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง สายตามองไปยังประตูห้องฉุกเฉินนิ่งๆ ในอดีตเขาเคยมีเรื่องกับเซนต์แต่ก็ไม่เคยถึงขั้นหามส่งโรงพยาบาล ตอนนี้ในหัวมีแต่ความเป็นห่วง

ส่วนกรองแก้วกุมมือแล้วชะเง้อมองประตูห้องฉุกเฉินด้วยความร้อนใจ ดวงตาทั้งสองเอ่อร้นด้วยคราบน้ำตา พอรู้ว่าลูกชายโดนแทงอยู่โรงพยาบาล หัวใจคนเป็นแม่แทบแตกสลาย

“แม่ขอบใจหนูมากนะที่ช่วยเซนต์…” กรองแก้วเข้าไปกุมมือน้ำตาลแล้วพูด “แม่ขอบคุณมากจริงๆ

ใครจะเชื่อว่าผู้หญิงตัวแค่นี้ทั้งกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวไม่กลัวอะไร เข้าไปช่วยเซนต์ที่ถูกคนสามคนรุมอยู่

“ไม่เป็นไรค่ะ…” เธอตอบแผ่วเบา ก่อนจะถูกดึงเข้าไปกอด น้ำตาเธอพรั่งพรูออกมาอีกครั้งเหมือนเขื่อนแตก

ผ่านไปไม่นานภูริกับคริสต์ก็มาเสริม ทุกคนต่างเฝ้ารอหน้าห้องฉุกเฉินอย่างใจจดใจจ่อ สักพักประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก

“คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ แต่หมอคงต้องให้นอนดูอาการที่โรงพยาบาลสองวันก่อน ถ้าอาการดีขึ้นไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง หมอจะให้กลับบ้านได้ครับ” หมอพูดด้วยน้ำเสียงใจเย็น

“ขอบคุณนะคะคุณหมอ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ…”

ความรู้สึกโล่งใจถาโถมเข้ามาแทนที่ความกลัว เหมือนหัวใจที่ถูกบีบแน่นมาตลอดคืนเพิ่งได้คลาย น้ำตาแห่งความโล่งใจร่วงลงอีกครั้ง

เขาปลอดภัยแล้ว…