คลั่งรัก 13 | จูบแรก…

Empire Rich

“เดี๋ยวตาลเดินเอง…”

“ใส่รองเท้าก่อน” เขาพูดแล้ววางรองเท้าให้ ยืนมองน้ำตาลที่นั่งมองรองเท้าตัวเองไม่ยอมหยิบมาใส่สักที

หลังจากนั่งมองรองเท้าตัวเองเนิ่นนาน น้ำตาลก็ค่อยๆ ก้มลงไปหยิบทีละข้างมาด้วยท่าทางเชื่องช้าเหมือนคนหมดแรง เท้าเปล่าเล็กๆ พยายามสอดเข้าไปในรองเท้าผ้าใบแต่กลับทำได้เพียงครึ่งเท้า

“จิ๊! ใส่ยากจัง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดที่ใส่รองเท้าไม่ได้สักที พยายามดึงส้นให้คลุมปลายเท้าจนท้อ

เซนต์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะก้มเก็บรองเท้าผ้าใบด้วยมือข้างเดียว จากนั้นโน้มตัวเข้าไปช้อนร่างบางออกมาในท่าเจ้าสาว ปิดประตูรถแล้วกดล็อก ก่อนจะก้าวขาเข้าไปในล็อบบี้

นิ้วเลื่อนไปกดลิฟต์ รอไม่นานประตูเหล็กก็แยกออกจากกัน เขาก้าวเข้าไปข้างในกดชั้นที่น้ำตาลอาศัยอยู่

ดวงตาคมเข้มเหลือบมองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้ซบหน้าลงบนอกแกร่งเหมือนเด็กน้อย ก่อนจะละสายตากลับไปยังตัวเลขบนแผงลิฟต์ที่เลื่อนขึ้นไปทีละชั้น กระทั่งเสียงดัง ติ๊ง! ประตูลิฟต์แยกออกจากกัน

แอดด

เขาเปิดประตูเข้าไปแล้วใช้เท้าปิดเบาๆ เหยียบส้นรองเท้าเพื่อถอด จากนั้นเดินตรงไปยังห้องนอนของน้ำตาล วางยัยตัวปัญหาลง

“อื้อ~” น้ำตาลส่งเสียงในลำคอเบาๆ ดวงตาที่ปิดอยู่ปรือขึ้นมองเซนต์ “พี่เซนต์ จะกลับแล้วเหรอคะ…”

“ใช่”

หัวใจดวงน้อยไหววูบเมื่อรู้ว่าอีกคนกำลังกลับ เธอค่อยๆ ยันตัวขึ้น เหวี่ยงขาลงจากเตียงนอนแล้วยืนขึ้น ดวงตาคู่สวยหวานเยิ้มจ้องมองไปยังเขา

“ไปนอนซะ”

“ทำไมรีบกลับนักล่ะคะ”

“ดึกแล้ว”

“กลับบ้านคนเดียวอันตรายนะคะ อีกอย่าง…พี่เซนต์ไม่ได้ขับรถมาด้วย ตาลเป็นห่วง” ถึงเมาอยู่แต่ก็จำได้ว่าเขาไม่ได้ขับรถมา เธอไม่กล้าปล่อยเขากลับคนเดียว ต่อให้เป็นผู้ชายก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

เซนต์มองคนตัวเล็กตรงหน้านิ่งๆ ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตาเว้าวอนสะท้อนความเป็นห่วงอย่างชัดเจน

“เมาก็ไปนอนได้แล้ว”

“นอนด้วยกันสิคะ เตียงตาลกว้างนะ”

“เป็นผู้หญิงแต่ชวนผู้ชายนอนด้วย มีที่ไหน”

“มีค่ะ ตาลไง~” เธอพูดแล้วระบายยิ้มหวาน

“ฉันเป็นผู้ชาย อย่าไว้ใจฉันมาก”

น้ำตาลก้าวเข้าไปใกล้คนตัวโตอีกนิดจนได้กลิ่นบุหรี่เจือแอลกอฮอล์และน้ำหอมจางๆ

“พี่เซนต์กลัวห้ามตัวเองไม่อยู่เหรอคะ”

เขาหลุบมองริมฝีปากสีระเรื่อเพียงนิด ก่อนจะช้อนขึ้นมองดวงตาคู่สวยที่มองมาอย่างยั่วยวน ถึงเขาจะเป็นผู้ชายแต่ก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่อดทนเก่งขนาดนั้น ลึกๆ ยังมีความเป็นผู้ชาย หน้ามืดขึ้นมาอาจทำอะไรสิ้นคิดก็ได้

“ไปนอนซะ”

“ทำไมชอบไล่ให้ไปนอนจัง” เธอบ่นอุบ “อยากให้นอนขนาดนั้น…ก็มานอนด้วยกันสิคะ”

“อย่ามาทะลึ่ง”

“ตาลพูดจริง” แววตาที่มองเขาไม่มีวี่แววว่าล้อเล่น เมาแล้วแรดจังวะน้ำตาล แต่ปกติไม่เมาก็แรดอยู่แล้ว

ปกติไม่ใช่คนชอบอ่อยผู้ชายก่อน ซึ่งเขาคือข้อยกเว้น แม่สอนให้รักนวลสงวนตัว แต่ถ้าชอบคนไหนวิ่งเข้าใส่เลยอย่าปล่อยให้หลุดมือ

มือเรียวเล็กลูบไล้แผงอกแกร่งเบาๆ จนถูกเซนต์จับหมับข้อมือเอาไว้ สายตามองคนตรงหน้านิ่งๆ

“น้ำตาล” เซนต์เรียกชื่อคนตรงหน้าเสียงเข้ม คนนึงพยายามสุภาพบุรุษด้วย ในขณะที่อีกคนรุกแรงขั้นสุด

“ขา~”

“เมาก็ไปนอน อย่ามาทำแบบนี้”

“กลัวตบะแตกเหรอคะ?” เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ หลุบมองริมฝีปากหยักได้รูปเพียงนิด ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างไม่เขินอาย “ปากพี่เซนต์น่าจูบจัง”

หมับ!

เขาจับมืออีกข้างของน้ำตาลที่ยกขึ้นจะจับปากเอาไว้ พยายามควบคุมแรงไว้ไม่ให้เผลอบีบแรงเกินไป นัยน์ตาเริ่มดำมืดลงดูน่ากลัวทว่าอีกคนกลับไม่ยี่หระ ยิ่งชอบใจที่เห็นเขาเป็นแบบนี้

“อย่าดื้อ”

“ถ้าดื้อ…เด็กดื้อโดนอะไรดีคะ?”

“ไม่หยุด?”

“งั้นพี่เซนต์ก็ทำให้ตาลหยุด…อ๊ะ!” เธออุทานร้องด้วยความตกใจ เมื่อถูกรั้งเอวบางเข้าไปหาจนร่างกายกระแทกกันอย่างแรง การกระทำของเขาทำหัวใจดวงน้อยไหววูบโดยอัตโนมัติ

“ต้องการแบบนี้ใช่ไหม”

พอเขาเอาจริงกลับไม่กล้า รอยยิ้มที่เคยท้าทายบนหน้าเริ่มจางลงเหลือเพียงความประหม่าในแววตา

“ตาลรอดูอยู่นะ ว่าพี่เซนต์จะทำยังไงต่อ” แม้ในใจกำลังประหม่าหาก หากแต่ยังคงยกยิ้มมุมปากมองเขาด้วยสายตาท้าทาย

“อยากได้ฉันมากขนาดนั้น?”

“เคยบอกไปแล้ว ว่าตาลอยากได้พี่เซนต์…อุ๊บ!” คำพูดกลืนหายไปพร้อมกับริมฝีปากอุ่นที่กดลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนลงชั่วขณะ สมองขาวโพลน หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ

นี่เป็นจูบแรกของเธอ…

ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะกับปลายจมูกรั้นจนเธอเผลอกำชายเสื้อเขาแน่น ร่างกายเริ่มค่อยๆ อ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งโดนไฟลน กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นควันบุหรี่ติดปลายเสื้อกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของเขา พลอยทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

มือหนากระชับเอวบางแล้วรั้งเข้ามาจนหน้าท้องแบนราบแนบชิดกระดุมกางเกงยีนส์สีเข้ม จากนั้นค่อยๆ เลื่อนต่ำลงไปจนถึงสะโพกและก้นงอนงาม สัมผัสนั้นทำคนตัวเล็กสะดุ้งโหยงแต่กลับไม่คิดจะห้าม

จูบที่เนิ่นนานถูกถอนออกอย่างอ้อยอิ่งในเวลาต่อมา สายตาคมเข้มยังคงจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยหวานด้วยความรู้สึกยากอ่านออก

“พี่เซนต์…” เสียงเธอแผ่วเบา ริมฝีปากยังอุ่นจากสัมผัสเมื่อครู่ หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด จูบนี้เคยจินตนาการมาหลายครั้งแต่กลับไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นจริงๆ

“ฉันไม่ใช่สภาพบุรุษขนาดนั้น อย่าไว้ใจฉันมาก”

เธอไม่รู้จะตอบกลับว่ายังไง สมองยังคงขาวโพลนว่างเปล่า มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง จะดูไม่ดีไหมหากเธอบอกว่า…ไม่ได้อยากให้จบลงแค่การจูบ

“ฉันจะกลับแล้ว พักผ่อนซะ”

“เพราะพี่เซนต์กลัวตัวเองห้ามใจไม่อยู่ใช่ไหม ถึงไม่กล้านอนที่นี่”

“หึ พูดแบบนี้แสดงว่าอยากได้มากกว่านั้น?” มุมปากหยักกระตุกยิ้มเล็กๆ แววตาฉายความร้ายกาจอย่างเปิดเผย

เขาสามารถเป็นผู้ชายนิสัยไม่ดี ฉวยโอกาสได้ในยามที่น้ำตาลเมา แต่เขาเลือกที่จะไม่ทำเกินเลยไปมากกว่านี้อีก แค่เผลอจูบเมื่อครู่…ยังรู้สึกผิดเลย

“ถ้าตาลบอกว่าใช่ พี่เซนต์จะว่ายังไง” คนเมาดื้อรั้นจนชายหนุ่มลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ไว้เป็นเมียฉันจริงๆ เมื่อไหร่ เดี๋ยวจะจัดให้ทั้งเช้าและเย็น”

คนฟังหน้าแดงซ่านอัตโนมัติ พูดแทบไม่ออก ได้แต่มองเจ้าของคำพูดเมื่อครู่ตาปริบๆ

“ไปนอนได้แล้วตัวปัญหา”

“ชิ!” เธอกอดอกทำหน้ามุ่ย นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ ขัดใจจริงๆ “ถ้างั้นพี่เซนต์อยู่เป็นเพื่อนจนกว่าตาลจะหลับได้ไหม”

“อืม” เขาตอบสั้นๆ ในลำคอแล้วพยักหน้ารับ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าค้างที่นี่แล้วกัน

น้ำตาลกลับไปนอนลงบนเตียงอีกครั้ง เธอนอนตะแคงหน้ามาทางเซนต์

“บอกฝันดีหน่อยสิคะ”

“…ฝันดี” เขาเงียบไปสักพัก ก่อนจะยอมบอกในที่สุดไม่อย่างนั้นคงไม่นอนง่ายๆ

เมาแล้ววุ่นวายเหมือนเดิม

“ฝันดีค่ะ ที่รักของหนู….” น้ำเสียงอ่อนลงเรื่อยๆ เช่นเดียวกับเปลือกตาที่เริ่มค่อยๆ ปิดลง ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้น้ำตาลหลับเร็วกว่าปกติ

เซนต์รอจนกว่าแน่ใจว่าน้ำตาลหลับแล้วจริงๆ ถึงปิดไฟและปิดประตูให้ คราวนี้ไม่ลืมคืนกุญแจรถเหมือนรอบก่อน ระหว่างยืนรอลิฟต์พลางกดเรียกแกร๊บ เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกจึงก้าวเข้าไปข้างใน กดลงชั้นล่างสุดทันที

สายของวันต่อมา

“อื้อ~” น้ำตาลนอนส่งเสียงเบาๆ ในลำคอ เมื่อแสงแดดยามสายส่องผ่านม่านที่แง้มเล็กน้อยเข้ามากระทบใบหน้า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ก่อนที่จะดึงผ้าห่มคลุมโปง

แต่ทว่า…

พรึ่บ!

ผ้าห่มถูกสะบัดออกเมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อคืนฉายเข้ามาในหัวทันทีที่สมองเริ่มต้นประมวลผล

เมื่อคืนเธอจูบกับเขา!

“เชี้ย…ระ…เรื่องจริงไหมวะ” เธออุทานขึ้นมาอย่างไม่อยากเชื่อ ทั้งแฮงก์ทั้งคาดไม่ถึงในเวลาเดียวกัน ค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นมาแตะริมฝีปากที่โดนจูบมาเมื่อคืน ก่อนจะยิ้มคนเดียวราวกับคนบ้า

จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อยากเชื่อเลยว่าได้จูบกับเขา มือเรียวเล็กรีบคว้าโทรศัพท์มาเพื่ออัปเดตข่าวเมื่อคืนกับเพื่อนสนิทในไลน์กลุ่ม ไม่นานข้อความก็ถูกตอบกลับมา

เซลีน : OMG! จริงเหรอน้ำตาล

ดัชเชส : ทำไมมึงไม่เผด็จศึกไปเลยวะ โอ๊ยๆ เพื่อนกูไม่ได้หนังสืออีกแล้ว

น้ำตาล : ได้แค่จูบก็บุญปากกูแล้วดัชเชส

น้ำตาล ตอบกลับ เซลีน : จริงสิ ปากพี่แกนุ่มม๊าก

พูดถึงเขาแล้วก็ปัดหน้าจอออกจากไลน์เข้าไอจี กดเข้าแชตของเขาที่ปักหมุดเอาไว้บนสุด

น้ำตาล : มอนิ่งค่ะ

เธอนอนยิ้มคนเดียวเหมือนคนบ้า คาดว่าวันนี้คงไม่เป็นอันทำอะไรแน่นอน ชีวิตคอมพลีทแล้วค่า…

นอนส่องไอจีของเขาราวกับเป็นกิจวัตรประจำไปแล้ว แม้เป็นการส่องดูโพสต์เดิมๆ แต่เธอกลับไม่คิดเบื่อกับการทำอะไรเดิมๆ ซ้ำๆ เพราะนี่คือความสุขของเธอ

ติ๊ง~

สายตาเหลือบมองข้อความที่เด้งขึ้นมา ทีแรกดีใจคิดว่าเป็นแชตของเขา แต่กลับต้องผิดหวังเมื่อเป็นข้อความของ…

ปัณณ์ : วันนี้ว่างไหม พี่อยากชวนไปกินข้าว

เธอไม่ได้กดเข้าไปตอบเขา แต่กลับเลื่อนดูโพสต์ของพี่เซนต์แล้วอมยิ้มคนเดียว