คลั่งรัก 7 | ที่รักของหนู

เซนต์เลื่อนมือไปปิดนาฬิกาปลุกที่ส่งเสียงดังรบกวน ร่างสูงพลิกตัวนอนหงายแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเพดานห้องนอน หยิบโทรศัพท์มาดูเวลาพบว่าตอนนี้เจ็ดโมงกว่า เขาหลับตาลงอีกครั้งเพื่อปรับโฟกัส จากนั้นดึงตัวเองขึ้นมานั่ง เหวี่ยงขาลงจากเตียงแล้วยันกายขึ้น มือหนาคว้าขวดน้ำมากระดกอึกใหญ่แล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเตรียมไปเรียน

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ร่างสูงเดินออกมาในสภาพสวมเสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนสีเข้ม ทิ้งตัวนั่งลงข้างเตียงแล้วเช็ดผมต่อ พลางเขี่ยโทรศัพท์ดูนั่นดูนี่ไปเรื่อย

ติ๊ง~

น้ำตาล : ขอบคุณที่มาส่งนะคะ

น้ำตาล : ส่งสติกเกอร์

เขาไม่ได้กดเข้าไปอ่าน แต่แล้วเหตุการณ์เมื่อคืนที่เกิดขึ้นก็ทำให้เขาชะงัก เขาสะบัดไล่ภาพตอนถูกน้ำตาลจูบออกไปจากหัว

เช็ดผมจนแห้งก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อช็อปวิศวะมาใส่ คว้ากระเป๋าเป้คู่ใจตามด้วยกุญแจรถแล้วเดินออกไป ก้าวลงบันไดมาอย่างช้าๆ

“ทำไมวันนี้ไปเรียนเร็วจังลูก” กรองแก้วที่เห็นลูกชายเข้าพอดีเลยเอ่ยถาม

“อาจารย์สลับคาบมาตอนเช้าครับ” จริงๆ วันนี้มีเรียนตอนบ่ายแต่อาจารย์ขอย้ายมาสอนตอนเช้า เพราะตอนบ่ายติดธุระ

“แล้วเมื่อไหร่จะมีแฟนกับเขาบ้างล่ะนั่น น้องแซงหน้าไปก่อนแล้วนะ” กรองแก้วเหลือบมองลูกชายด้วยสายตาอบอุ่นแต่แฝงความแกล้ง

“ให้เซย์มีก่อนเลยครับ ผมไม่รีบ”

“หนูน้ำตาลก็น่ารักนะ” กรองแก้วพูดพลางรินกาแฟใส่แก้ว “ไม่ลองจีบน้องเขาดูบ้างเหรอ”

“ผมไม่เหมาะกับน้ำตาลหรอกครับ” เขาตอบกลับเสียงเรียบขณะนั่งใส่รองเท้า

น้ำตาลอยู่สูงเกินกว่าคนอย่างเขาจะเอื้อมลงมา ดาวควรอยู่บนฟ้าไม่ควรลงมาเกลือกกลั้วกับดินอย่างเขา

“พูดอะไรอย่างนั้น” กรองแก้วเลิกคิ้วขึ้นสูงพร้อมกับมองลูกชาย “ลูกชายแม่ก็มีดี อีกอย่างหนูน้ำตาลออกจะชอบลูกมากขนาดนี้”

“ปล่อยเขาไปมีชีวิตดีๆ เถอะครับแม่ เขาควรได้เจอคนที่ดีกว่าผม” เขาลุกขึ้นหลังจากใส่รองเท้าเสร็จ “ผมไปเรียนก่อนนะครับ”

พูดจบเขาก็โน้มลงไปหอมแก้มแม่เบาๆ

“ขับรถระวัง ๆ นะลูก”

“ครับแม่” เขาเดินตรงไปบิ๊กไบค์คันสีดำ ก้าวขาคร่อมถังน้ำมัน หยิบหมวกกันน็อคมาสวมใส่แล้วปิดหน้าต่างตรงช่องตา เสียบกุญแจแล้วสตาร์ตรถขับออกไป

มหาวิทยาลัย

บิ๊กไบค์ของเซนต์ขับเข้ามายังลานจอดสำหรับรถมอเตอร์ไซค์ หลังจากดับเครื่องยนต์เสร็จก็ตวัดขาลงจากรถแล้วเดินตรงไปยังอาคารเรียน

ร่างสูงเดินตรงไปหาเพื่อนที่ยืนคุยกันอยู่หน้าตึก ภูริเหลือบสายตามาเห็นเซนต์เลยพยักหน้าบอกคริสต์

“ไงวะ เมื่อคืนฝันดีไหม” เสียงของภูริเอ่ยถาม

“พวกมึงหุบปากไปเลย” ยังเคืองเรื่องเมื่อคืนไม่หาย รู้ทันว่าพวกมันสองคนคิดอะไร เรื่องดีๆ หาไม่เคยได้จากสองคนนี้

“เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ เหรอวะ” คริสต์กอดอกแล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะหันไปมองภูริ

เมื่อคืนตอนกลับพวกเขาสองคนพูดเรื่องเซนต์ตลอดทาง ถึงเพื่อนไม่บอกว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เจ้าตัวรู้ดีมากที่สุด ท่าทางหัวเสียที่ดูผิดปกติทำให้พวกเขาเดาว่าต้องเกิดอะไรขึ้นสักอย่าง

“เออ” เขาตอบสั้นๆ

“ถามจริงๆ เหอะว่ะ มึงไม่คิดจะเปิดใจให้น้องเขาหน่อยเหรอ” ภูริพูด “น้องเขาออกจะรักมึงขนาดนั้น”

“กูยอมรับว่าน้ำตาลน่ารักและนิสัยดี แต่ถ้าให้เปิดใจตอนนี้คงยังว่ะ” เขาพูด แววตาหม่นลงเล็กน้อยในจังหวะที่หลุบไปมองทางอื่น

‘ขอโทษนะเซนต์ ขอโทษที่เมื่อก่อนเคยบอกว่า ไม่ว่าเจอปัญหาอะไรจะไม่ปล่อยมือกัน เราไม่ได้ตั้งใจจะนอกใจนะ แค่…พอเจอคนที่เอาใจใส่และให้ในสิ่งที่ไม่ต้องขอ มันทำให้เราหวั่นไหว’

‘เราเคยคิดว่าบางอย่างมันสร้างด้วยกันได้ แต่พอเจอคนที่ทำให้เราไม่ต้องเหนื่อยระหว่างทางมันกลับดีกว่า เราเบื่อที่จะทะเลาะกับที่บ้านเรื่องนี้แล้ว ขอโทษนะเซนต์…’

‘ที่พูดมาทั้งหมด สรุปได้ง่ายๆ ก็คือ เรามันไม่มีเงินเลี้ยงเธอเหมือนคนที่เธอนอกใจไปหาใช่ไหม’

‘หลักๆ คือที่บ้านเราไม่ชอบเซนต์’

‘อืม เข้าใจแล้ว’

“พวกกูรู้ว่ามึงไม่อยากให้ใครมาลำบากด้วย แต่ว่าตอนนี้มึงเป็นถึงลูกชายยากูซ่าเลยนะ คิดไรมากวะ”

“กูเคยแตะเงินของพ่อแค่ครั้งเดียว หลังจากนั้นกูก็ไม่แตะอีกเลย” ครั้งเดียวที่บอก เป็นตอนที่เขาขอให้พ่อช่วยเรื่องเซลีน จากนั้นก็ไม่เคยแตะเงินของพ่ออีกเลย

ทุกวันนี้เขาทำงานหาเงินใช้เอง ตั้งแต่โดนจับคราวก่อนที่มีเรื่องกับครินทร์สมัยยังไม่ญาติดีกัน เขาพยายามปรับปรุงตัวเองใหม่เพื่อแม่และน้องสาว ไม่อยากทำให้ทุกคนต้องผิดหวังในตัวเขาอีกแล้ว

ทั้งหมดเดินไปยังห้องเรียน มาถึงก็นั่งลงที่ประจำของแต่ละคน เซนต์หยิบโทรศัพท์ออกมาเขี่ยเล่นระหว่างรออาจารย์ ในขณะเดียวกันเนเน่ก็เข้ามาแล้วเลือกนั่งข้างๆ

“เมื่อคืนเมากันไหม” เนเน่เอ่ยถามเซนต์

“ไม่เท่าไร”

ติ๊ง~

สายตาคมเข้มเหลือบมองข้อความที่เด้งขึ้นเมื่อครู่

เจนิส : ว่างไหม

เจนิส : อยากคุยด้วย

เขากดเข้าไปบล็อคทันทีอย่างไม่ลังเล ไม่เสียเวลาคุยให้เปลืองแรงพิมพ์ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจนิสพยายามติดต่อมา และไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกเขาบล็อค

“ไว้ถ้าวันไหนจะไปดื่มกันอีกชวนเรากับมุกได้นะ”

เซนต์พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหันไปคุยกับเพื่อน ท่าทางเย็นชาของอีกคนทำเนเน่หน้าเจื่อน ทุกครั้งที่พยายามชวนคุยเซนต์เมินตลอด บางครั้งก็อย่างที่เห็น หันไปคุยกับเพื่อนทำราวกับเธอเป็นธาตุอากาศ

ไม่นานอาจารย์ก็เดินเข้ามาภายในห้องเรียน เสียงพูดคุยเริ่มเบาลงอัตโนมัติ ระหว่างเรียนเนเน่แอบมองเซนต์เป็นระยะ

หลังจากเรียนเสร็จ เซนต์เดินออกมาพร้อมเพื่อนสนิท โดยมีเนเน่ลากมุกตามออกมาติดๆ

“แล้วนี่จะไปไหนกันต่อเหรอ” มุกเอ่ยถามพวกเซนต์แทนเนเน่ที่สะกิดบอก “ไปหาอะไรกินไหม”

“คงแยกย้ายกันกลับเลย” คริสต์ตอบแล้วหันไปมองเพื่อน จริงๆ พวกเขามีที่ไปในใจแล้ว ตอบแบบนั้นเพราะไม่อยากให้เนเน่ตามมา

เซนต์เคยบอกว่าอึดอัดที่โดนเนเน่ตามเหมือนเงาตั้งแต่ทริปเดินป่า เนเน่ชอบเซนต์ แต่การไม่เว้นช่องว่างให้อีกคนได้หายใจหายคอเลยก็น่าอึดอัดจริงๆ

“อ๋อ โอเค”

สามหนุ่มเดินแยกกันออกไปทันที

“เอาไงดีมุก”

“ปล่อยก่อน”

“แต่…”

“ไม่อยากให้แกตามเซนต์มาก เห็นไหมหลังๆ เซนต์เมินแกหนักมากเลยนะ” มุกกลัวเซนต์อึดอัดเลยเตือนไปด้วยความหวังดี รู้ว่าเพื่อนชอบแต่บางครั้งการชอบใครสักคนควรรักษาระยะเอาไว้บ้างก็ดี

ครืด ครืด

มือหนาล้วงโทรศัพท์ออกมาดูว่าใครโทรมาพบว่าเป็นเบอร์แปลกหน้า ทีแรกจะไม่รับสาย เห็นโทรมาสามสาย รอบนี้เลยลองกดรับ

“ฮัลโหล”

(ตาลเองนะคะ) ปลายสายเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เป็นครั้งแรกที่มีโอกาสได้โทรหาเซนต์ ทั้งๆ ที่ได้เบอร์เขาจากเซลีนมานานแล้ว

“มีอะไร?”

(กุญแจรถตาลอยู่ที่พี่เซนต์ไหม พอดีตาลหาไม่เจอค่ะ)

เขาครุ่นคิด ก่อนจะเพิ่งขึ้นได้ เมื่อคืนหลังจากปิดรถเสร็จ เขาเก็บกุญแจรถไว้ในกระเป๋ากางเกงเพราะไม่มีมือถือ แต่ดันลืมเอาคืนให้ยัยตัวปัญหา

“อืม ลืมคืนให้”

(โล่งอกไปที นึกว่าเผลอทำหาย)

“เดี๋ยวฝากเซลีนไปให้”

(ได้ไงคะ พี่เซนต์คนลืมเอาคืนให้ จะให้ยัยเซย์เอามาคืนได้ไง) น้ำตาลตอบกลับมาด้วยโทนเสียงติดขุ่น

“เดี๋ยวเอาไปให้”

(ตอนไหนคะ)

“รีบไหมล่ะ ตอนนี้ยังไม่ว่าง”

(ทำไมถึงไม่ว่างเหรอคะ?)

“ถามมากขนาดนี้มาเอาเลยไหม”

(ได้นะคะ ไม่ติด)

“กุญแจรถอยู่บ้าน ถ้ารีบใช้ก็ไปเอา”

(ไม่ดีกว่าค่ะ ให้คนลืมเอามาคืนเองดีกว่า) ถ้าเธอไปเอาเองโอกาสไม่เจอเขามีอยู่สูงมาก คนฉลาดอย่างเธอรอให้เจ้าตัวเอามาคืนเองดีกว่า

“อืม แค่นี้แหละ จะขับรถ”

(ขับรถดีๆ นะคะ ว่าที่ที่รักของหนู)

เซนต์ชะงักเมื่อได้ยินน้ำตาลพูดและแทนตัวเอง ‘หนู’ เขาเอาโทรศัพท์ออกจากหูแล้วกดตัดสายทันที มือหนายัดโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง หยิบหมวกกันน็อคมาสวมใส่ เสียบกุญแจแล้วกดปุ่มสตาร์ต ก่อนจะขับออกไปจากลานจอดรถ มุ่งหน้าไปยังสนาม T1