บทที่ 6 ฝันว่า…ได้จูบ

แกร๊ก…

เขาผลักประตูเข้าไปข้างในอย่างทุลักทุเล ทั้งอุ้มน้ำตาลและถือกระเป๋าให้ ใช้เท้าถีบประตูให้ปิด ก่อนจะควานหาสวิตช์ไฟในความมืด

ลำบากกูจริงๆ

สายตามองหาห้องนอนของยัยตัวปัญหาแล้วเปิดเข้าไป ทันทีที่ประตูเปิดออกกลิ่นหอมของห้องนอนก็เตะจมูก มือควานหาสวิตช์ไฟอีกครั้งแล้วกดเปิด แสงไฟเผยให้เห็นห้องนอนโทนสีขาวมินิมอลดูสะอาดตา

ค่อยๆ วางน้ำตาลลงเตียงนอน ขยับไปถอดรองเท้าออกให้ ดึงผ้าห่มคลุมให้จนถึงคอ จังหวะกำลังหันหลังเดินออกไปกลับต้องชะงัก เมื่อสายตาไปสะดุดกับกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะมุมห้อง เขาขมวดคิ้ว ก้าวเข้าไปใกล้ มองรูปนั้นใกล้ๆ

เป็นภาพเขาในชุดนักศึกษาสวมทับด้วยเสื้อช็อปวิศวะที่ถูกแอบถ่ายไว้แล้วมีคนเอาไปลงเพจของมหา’ลัย

“อื้อ~ ร้อน…” เสียงงึมงำจากเตียงทำให้เซนต์หันกลับไปมอง น้ำตาลขยับตัวพลิกไปมา ใบหน้าร้อนผ่าวเหมือนคนละเมอ

เขาลอบถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินไปปรับอุณหภูมิแอร์ให้เย็นลง พอหันกลับไปมองตัวปัญหาอีกครั้ง

ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาชะงัก ผ้าห่มที่เคยคลุมถูกน้ำตาลสะบัดออก จนกระโปรงเลิกขึ้นเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน เขารีบเบือนหน้าหนี ก่อนจะเดินกลับไปดึงผ้าห่มคลุมให้อีกครั้ง ส่วนสายตามองไปทางอื่น

แต่ทว่า…

หมับ

น้ำตาลจับมือหนาแล้วดึงมือนั้นเข้าไปกอด เซนต์อึ้งทำอะไรไม่ถูกพักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ดึงมือกลับ คราวนี้น้ำตาลจับไว้แน่นขึ้นกว่าเดิมไม่ยอมปล่อย

“ปล่อยดิวะ” เขาพูดเบาๆ พยายามดึงมือออก จนกระทั่งยัยนั่นลืมตาขึ้นมา

“พี่เซนต์…” คนเมาเอ่ยเรียกเจ้าของชื่อแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งแล้วมองเซนต์ สมองกำลังประมวลว่าภาพตรงหน้าคือเรื่องจริงหรือฝัน เพราะทุกคืนเธอชอบฝันถึงเขา

“ตื่นก็ดีแล้ว จะได้กลับสักที” เขาพูดด้วยน้ำเสียงติดรำคาญแล้วหมุนตัวเดินออกไปอย่างไม่ลังเล ไม่รู้ว่าตอนนี้ไอ้คริสต์ขับรถมาให้หรือยัง มือหนาล้วงโทรศัพท์ออกมาเตรียมกดโทรหาเพื่อน

หมับ!

เขาชะงักมือรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างรั้งแขนไว้ พอหันกลับไปก็เห็นว่าเป็นยัยตัวปัญหา

“อะไรอีกยัย…!” คำพูดถูกกลืนหายไปในวินาทีที่ถูกมือเล็กคว้าคอเสื้อลงมา และริมฝีปากอุ่นแตะสัมผัสกันอย่างไม่ทันตั้งตัว ทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะ สมองว่างเปล่า มีเพียงหัวใจที่เต้นแรงจนแทบหลุดจากอก

กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นหอมของเธอทำให้เขาเผลอสูดดมเข้าเต็มปอด ก่อนจะได้สติกลับมา

“ทำอะไรของเธอวะ” เขาถอยหลังเพียงนิด แต่เธอกลับเซเข้ามาอีก

แววตาของน้ำตาลพร่าเลือน เหมือนคนยังครึ่งหลับครึ่งตื่น ก่อนที่ริมฝีปากสีระเรื่อจะขยับพูดบางอย่าง

“ฝันอีกแล้วสินะ…” เธอพูดด้วยรอยยิ้ม พลางหัวเราะในลำคออย่างคนละเมอ

“ฝันบ้าฝันบออะไรของเธอ” เขาตอบกลับด้วยความหัวเสีย พลางยกมือเช็ดปากที่น้ำตาลเพิ่งฉวยโอกาสจูบไปเมื่อครู่เบาๆ “อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะเว้ย ไม่งั้นอย่าหาว่าต่อยผู้หญิง”

เซนต์ถอยออกห่างในจังหวะที่น้ำตาลก้าวเข้ามาใกล้ แต่ทว่าน้ำตาลไม่ได้สนใจ เดินเข้าใกล้เรื่อยๆ ส่วนเซนต์ก็ถอยห่างจนกระทั่งหลังชนผนังเย็นเฉียบ

“อยากให้พี่เซนต์อยู่ตรงนี้จริงๆ จัง” เธอคิดว่าทั้งหมดนี่เป็นความฝัน เขาคงไม่ที่นี่จริงๆ หรอก แต่จะว่าไปความฝันนี้…เหมือนจริงมาก

“รู้ตัวไหมว่าเมามาก”

“ใครเมาคะ ไม่มีสักหน่อย…” แม้กระทั่งในความฝันยังโดนเขาเย็นชาใส่

เซนต์ส่ายหน้าไปมาด้วยความระอาใจ คนเมาที่ไหนจะยอมรับว่าตัวเองเมา

“อยู่เป็นเพื่อนตาลได้ไหมคะ ตาลไม่อยากอยู่คนเดียว”

“ไปนอนได้แล้ว” เขาอยากกลับบ้านเต็มทีแล้ว ไม่รู้เวรกรรมอะไรของเขาถึงต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ มองน้ำตาลที่มองมาด้วยแววตาเว้าวอน

“ใจร้าย”

“เออ ใจร้าย”

“แต่รักเหมือนเดิม” เธอยิ้มหวาน สายตามองเขาใกล้ๆ ทำไมเหมือนจริงมากกว่าฝัน ยิ่งตอนจับหน้าไออุ่นที่แผ่ซ่านออกมายิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่าเหมือนเป็นเขาจริงๆ

ถ้าเป็นตัวเขาจริงๆ ก็คงดี…

“คืนนี้อยู่กับตาลนะคะ”

เขาดึงสายตากลับมามองน้ำตาล ยัยตัวปัญหานี้คงคิดว่านี่คือความฝันอยู่สินะ ปกติโดนน้ำตาลรุกอยู่แล้ว พอเมาแล้วไม่คิดว่ายัยนี่จะรุกหนักกว่าเดิม

แม้เมื่อครู่ไม่ใช่จูบแรก แต่เขาไม่ได้…จูบใครมานานมากเลยรู้สึกแปลกๆ ทำตัวไม่ถูก ตั้งแต่เลิกกับเจนิสก็ไม่ได้จูบกับใคร แต่ถ้าเป็นเรื่องวันไนต์ก็มีบ้าง แต่ก็ไม่ได้มั่วเท่าคริสต์กับภูริ สองคนนั้นเพลย์บอยตัวพ่อเลยก็ว่าได้

เซนต์กระตุกยิ้มมุมปาก แววตาคมเข้มฉายความร้ายกาจ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้น้ำตาลจนระยะห่างหดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ

หัวใจดวงน้อยไหววูบ ก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณแต่เขากลับก้าวเข้ามาเรื่อยๆ กระทั่งขาของเธอชนขอบเตียง ต่อมามือหนาก็ดันไหล่ให้นั่งลงบนเตียง

“พี่เซนต์…” เธอนั่งมองเขาด้วยสายตาอ่อนไหว ลอบกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

สองมือหนาวางลงข้างตัวเธอจนเตียงยุบ ลมหายใจของเขาเป่ารดแก้มนวลใส กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ลอยแตะจมูกรั้น สายตาจ้องมองใบหน้าแดงก่ำของตัวปัญหานิ่งๆ

มือและเท้าเท้าจิกเข้าหากันแน่น รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องกับความใกล้ชิดครั้งแรก แม้คิดว่านี่เป็นเพียงความฝัน หากแต่มันกลับเหมือนจริงมาก

ริมฝีปากหยักได้รูปจรดลงข้างใบหู ก่อนจะขยับพูดบางอย่าง

“โชคดีที่เธอเจอฉันหรอกนะน้ำตาล” ปลายลมหายใจของเขาเฉียดข้างแก้มทำให้ร่างบางสะท้านวูบ เขาผละตัวออกมายืนมองน้ำตาลนิ่งๆ ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดต่อให้จบประโยค “เมาแล้วก็นอน ไม่ใช่มาอ่อยฉัน”

เซนต์หมุนตัวแล้วเดินออกไปจากห้องนอนของน้ำตาลโดยไม่ลืมปิดประตูให้ ทิ้งหญิงสาวนั่งสับสนมึนงงคนเดียว เริ่มแยกไม่ออกแล้วว่านี่คือฝันหรือ…เรื่องจริง

ร่างสูงเดินออกมาจากคอนโดหรูด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ คริสต์นั่งรอบนรถบิ๊กไบค์มองเพื่อนสนิทที่เดินออกมาด้วยรอยยิ้มกริ่ม ข้างๆ เป็นภูริที่ยืนกอดอก

“เป็นไงบ้างวะ” คริสต์ถาม

“เป็นไงอะไร?”

“เปล๊า”

เซนต์เหลือบมองตัวการอย่างภูริ ก่อนจะเดินตรงไปยังเพื่อนสนิทแล้วกระชากคอเสื้อเพื่อนสนิทดึงเข้ามาหา

“ใครบอกให้มึงไปส่งเพื่อนน้ำตาล?”

“เห็นน้องเขาเมา นั่งไปกับกูยังพูดไม่รู้เรื่อง ได้จับจีพีเอสไปส่งเอา” ภูริตอบด้วยรอยยิ้มทะเล้น

เซนต์ปัดมือออกจากคอเสื้อภูริ ก่อนจะเท้าเอวมองเพื่อนจอมนักวางแผนทั้งสองคนอย่างหัวเสีย

“หัวเสียไรขนาดนั้น ก็แค่ขึ้นไปส่งน้องเขา” ภูริพูด สายตาที่มองเซนต์เต็มไปด้วยการจับผิด “หรือมึง…ไม่ได้แค่ขึ้นไปส่ง?”

“หยุดความคิดชั่วๆ ของพวกมึงไปซะ กูไม่มีวันล่วงเกินเพื่อนน้องสาว” มีแต่ยัยนั่นที่… แม่ง! ไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้นเลย

ภูริกับคริสต์มองหน้ากันแล้วไหวไหล่ ก่อนที่คริสต์จะโยนกุญแจให้เซนต์ที่ดูจะโกรธมาก

“กูกลับล่ะ” เขาขึ้นคร่อมรถ หยิบหมวกกันน็อคมาสวมใส่ เสียบกุญแจรถแล้วสตาร์ตออกไปอย่างรวดเร็ว

“กูมีเซ้นส์ว่าสุดท้ายมันจะลงเอยกับน้องน้ำตาล” คริสต์หันไปพูดกับภูริ

“กูก็คิดงั้น”

สองหนุ่มเชียร์คู่นี้ขาดใจ ไม่มีใครเหมาะสมกับเพื่อนพวกเขาเท่าน้ำตาลอีกแล้ว…

วันต่อมา

“อื้อ~…” เสียงครางแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปาก เมื่อแสงแดดยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบเปลือกตา

คนตัวเล็กพลิกตัวไปซุกหน้าลงหมอนอีกข้าง ตื่นแล้วแต่ยังไม่อยากลุก หัวปวดตุบๆ เหมือนโดนค้อนหนักๆ ทุบ อีกทั้งยังรู้สึกเจ็บคอ คงมาจากตะโกนร้องเพลงกับดัชเชส

“ทำไมแฮงก์ขนาดนี้วะ…” เสียงแหบแห้งพึมพำออกมาพร้อมเปลือกตาที่ค่อยๆ เปิดขึ้น

พยายามนึกวานเมื่อคืนจำอะไรได้บ้าง แต่ภาพที่ผุดขึ้นในหัวมีเหตุการณ์ที่ร้านเหล้าแล้วก็…ภาพบางอย่างในความฝัน

“ฝันอีกแล้วสินะ” ภาพใบหน้าหล่อเหลาผุดขึ้นมาในหัว เขาอยู่ในฝันของเธออีกแล้ว

ฝันเมื่อคืนเหมือนจริงมาก

มือเรียวควานหาโทรศัพท์ ได้มาแล้วจัดการพลิกตัวนอนหงาย นอนเขี่ยโทรศัพท์เล่นเหมือนทุกครั้ง ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงแล้ว

ดัชเชส : ตื่นยัง

ดัชเชส : โคตรแฮงก์ ถึงห้องกูอ้วกเลยจ้า

ดัชเชส : เออๆ เมื่อคืนพี่เซนต์ไปส่งมึงด้วยนะ

ดัชเชส : ส่งถึงห้องเลยค่า

เธอขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปมหลังจากอ่านข้อความล่าสุดของดัชเชส หัวใจที่นิ่งสงบพลันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

น้ำตาล : กูไม่เล่น

แต่ใจเต้นแรงตึกตักรอแล้ว นอนกัดปากล่าง มือที่ถือโทรศัพท์อยู่เริ่มสั่นระริก รอคำตอบด้วยใจที่เต้นตึกตักราวจะทะลุอก

ดัชเชส : ส่งรูปภาพ

ดัชเชส : เล่นไหมล่ะจ๊ะ

พรึ่บ!

เธอดีดตัวขึ้นจากหมอนนั่งหลังตรงเป็นไม้บรรทัดจนลืมว่าตัวเองแฮงก์อยู่ ดูรูปภาพที่ดัชเชสส่งมาครู่ ถึงขั้นซูมดูเพราะไม่สะใจ

“เชี้ย!!” มือไม้สั่นระริกไปหมดแล้วตอนนี้ รูปที่ดัชเชสส่งมา เป็นรูปพี่เซนต์อุ้มเธอในท่าเจ้าสาวฟีลนางเอกละคร เธอยิ้มจนเหงือกแห้งไปหมดแล้ว

น้ำตาล : มึงงงง จริงจังไหม

ดัชเชส : จริง กูอยู่ในเหตุการณ์

เธอเอามืออุดปากกรี๊ดเสียงหลง ไม่รอช้ารีบกดบันทึกรูปนั้นทันที ไม่แค่นั้นยังกดส่งให้เซลีนดู

น้ำตาล : ส่งรูปภาพ

น้ำตาล : เซลีนนน

ไม่นานนักข้อความก็ถูกเปิดอ่าน

เซลีน : ได้ไง เล่ามาด่วนเลย

ปลายทางตอบกลับมาด้วยท่าทางตื่นเต้น เล่าเรื่องเมื่อคืนหมดเปลือก พอกดส่งก็เอนตัวกลับลงมานอนบนหมอน นอนมองรูปนั้นยิ้มจนแก้มแทบปริราวกับคนบ้า

แต่เอ๊ะ!

ฝันเมื่อคืนที่เห็นเขาอยู่ในห้อง…ก็ไม่ใช่ฝันน่ะสิ

ใบหน้าสวยหวานพลันเห่อร้อนเมื่อรู้แบบนั้น เธอคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝัน ไม่ใช่แค่เห็นเขาอยู่ในห้อง คับคล้ายคับคลาว่า…จูบเขาด้วย

“จูบจริงไหมวะ” เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าฝันจริงไหม อีกใจก็ไม่แน่ใจขนาดนั้น “หรือฝัน สรุปฝันไม่ฝันวะเริ่มงงแล้ว”

เธอนอนมองเพดานด้วยสีหน้าครุ่นคิด ตอนนี้ทุกอย่างห้าสิบห้าสิบ ถ้าไปถามเขาแล้วได้คำตอบว่าไม่ได้จูบนี่โดนมองว่าโรคจิตเลยนะ

คงฝันแหละมั้ง…

เลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วหันกลับมามองรูปในโทรศัพท์อีกครั้ง ภาพตัวเองในอ้อมแขนของ ‘อนาคตหวานใจ’ ทำให้หัวใจเต้นแรงแทบหลุดออกจากอก เธอเขินจนตัวบิดม้วนเป็นเลขแปดไม่รู้กี่รอบ

ดัชเชสส่งข้อความอธิบายถึงเหตุการณ์เมื่อคืนต่ออีกว่า ตอนนั้นเมาแล้วจะล้มกันทั้งคู่ ดัชเชสทรงตัวไว้ได้แต่เธอกำลังจะหน้าคะมำพื้นอยู่แล้ว โชคดีที่เขาเข้ามาคว้าทัน แล้วก็เป็นอย่างที่เห็นในรูป

“แล้วแบบนี้ตาลจะไปไหนได้…”