ตอนที่ 13 น่ารัก

ผักกาดพ่นลมหายใจยาว ถ้าเธอเถียงกับเขาเห็นที่ว่าทั้งวันก็คงจะไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล ร่างเล็กยอมเดินไปที่รถเขาแต่โดยดี

"ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายนะคะ"

เปรมกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะเปิดประตูให้เธอขึ้นรถ

"เชิญครับ"

ระหว่างทางเปรมก็หาเรื่องชวนคุย

"ยังไม่ได้ถามเลยว่าคุณชื่ออะไร"

ผักกาดเลิกคิ้วก่อนจะตอบสั้น ๆ "ผักกาดค่ะ"

"น่ารักดี" เปรมพึมพำเบา ๆ

"คะ? คุณว่าอะไรนะคะ"

"เปล่าครับ"

"ว่าแต่คุณชื่ออะไรเหรอคะ"

"เปรมครับ"

จากนั้นเปรมก็ชวนเธอคุยต่อเรื่องนั้นเรื่องนี้ ทั้งเรื่องอายุ เรื่องเรียน เพราะความที่อายุเยอะกว่าและเป็นคนคุยสนุก ทำให้เธอเริ่มผ่อนคลายขึ้นและตอบคำถามเขาอย่างเป็นธรรมชาติ เริ่มรู้สึกว่าเปรมเป็นคนคุยด้วยง่ายกว่าที่คิด

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย

"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ"

"ครับ"

ไม่รอให้เขาพูดอะไรต่อ ผักกาดเปิดประตูแล้วรีบเดินออกไปทันที

เปรมมองตามเธอไปจนสุดสายตา ก่อนจะขับรถออกไป

เมื่อเธอเข้ามาที่โต๊ะประจำ ท่าทางของเธอก็ทำเอาเพื่อน ๆ พากันตกใจ

"เฮ้ย ผักกาด! ไปทำอะไรมา ทำไมมีแผลเต็มตัวแบบนี้?" ธาวินเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามาถาม สายตามองไปที่คนตัวเล็กในกลุ่มด้วยความเป็นห่วง

"ห๊ะ? ไหนวะ" คิงก็รีบเข้ามาดูด้วยอีกคน 

"เฮ้ย!! ไปโดนอะไรมาเนี่ย!" คิงจับศอกของผักกาดมองดูแผลเล็กแผลน้อยที่ถูกทำแผลไว้อย่างดีด้วยความระมัดระวัง

ปลื้มที่ยืนอยู่ข้างหลัง มองเธอเงียบ ๆ ก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคมหรือมองเธอด้วยความเป็นห่วงไม่ต่างกัน

"เกิดอะไรขึ้น?"

ผักกาดยิ้มแหย ๆ ก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง

"คือ...." เธอตั้งหน้าตั้งตาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เพื่อนฟัง แต่ละคนก็โกรธแทนเธอหน้าดำหน้าแดง พอเธอพูดจบ

"ไอ้เจ้าของรถบ้านั่นมันขับมายังไงของมันวะ!" ธาวินเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้น

"มันเป็นอุบัติเหตุไง ใครจะอยากให้เกิดขึ้นแต่เขาก็รับผิดชอบดีนะ จ่ายค่ารักษาให้ฉันหมดเลย" เธอพูดแทนคนที่ทำให้เธอเจ็บ

ปลื้มขมวดคิ้ว "แล้วมันเป็นใคร?"

"ฉันก็ไม่รู้จักเขาหรอก" เธอพูดปัดไป ไม่ได้อยากปิด แต่ว่าเรื่องนี้ก็ไม่ได้สำคัญอะไร เธอกับเจ้าของรถก็คงไม่ได้บังเอิญมาเจอกันอยู่แล้ว 

ล่ะมั้ง!

"แต่ถึงจะรับผิดชอบดีขนาดไหน มันก็ทำให้เธอเจ็บอยู่ดี!" คิงยังคงไม่ยอมง่าย ๆ 

"เอาน่า ฉันก็ไม่เป็นไรแล้วไงยังมีแรงมานั่งให้พวกแกซักไซ้อยู่เนี่ย!" เธอพูดขำ ๆ แต่เหมือนเพื่อน ๆ จะไม่ขำด้วย ก็เพราะเป็นห่วงเธอนั่นแหละ

ปลื้มกำลังนั่งคุยกับผักกาดอยู่ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์แปลก

"เดี๋ยวฉันมานะ" เขาบอกกับผักกาดก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปรับสาย

ผักกาดมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาไป แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรหันมาพูดกับธาวินและคิงต่อ

ปลื้มกดรับสาย "ฮัลโหล ใครครับ?"

เสียงหวานดังมาตามสายทันที "ปลื้มใช่ไหม นี่ควีนเองนะ"

ปลื้มขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ "ควีนเหรอ เธอได้เบอร์ฉันมาจากไหน" เขาจำได้ว่าไม่เคยให้เบอร์เธอ

"อ่อ ขอผักกาดมาน่ะ" ควีนตอบกลับเสียงใส

ปลื้มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับไปอย่างตรงไปตรงมา "แล้วมีอะไร?"

"คือว่าเมื่อคืนควีนลืมกระเป๋าไว้บนรถปลื้ม"

ปลื้มได้ยินแบบนั้นเขาก็รีบเดินไปที่รถ ก้มลงไปมองเบาะข้างคนขับก่อนจะเห็นกระเป๋าผู้หญิงใบเล็กตกอยู่จริง ๆ เขาถอนหายใจ "อืม งั้นเดี๋ยวฉันเอาไปคืนให้ที่มหา'ลัยก็แล้วกัน"

"แต่ว่าวันนี้ควีนไม่ได้เข้าเรียนนะ" เธอรีบบอก "ยังเมาค้างอยู่เลย รู้สึกไม่ค่อยดีด้วย ปวดหัวมาก ปลื้มเอามาให้ควีนที่คอนโดได้หรือเปล่าคะ"

ปลื้มชะงักไปเล็กน้อย คิดว่าไม่สะดวกจริง ๆ ที่จะเอาไปคืนเธอที่คอนโด แต่ในระหว่างที่กำลังลังเลอยู่นั้น

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวควีนขับรถไปเอาเองก็ได้" ควีนพูดต่อแต่เสียงแหบ ๆ ของเธอบ่งบอกได้ว่าอาการไม่ค่อยดีนัก แถมยังไอแค่ก ๆ ออกมาอีกหลายครั้ง

ปลื้มถอนหายใจออกมาเขาก็ไม่ได้อยากเป็นคนใจร้าย แต่ถ้าจะให้คนเมาค้างที่เหมือนจะป่วยด้วยขับรถมาเอาเองก็ดูจะเกินไปหน่อย

"งั้น เลิกเรียนฉันแวะเอาไปให้ก็แล้วกัน" เขาตัดสินใจพูด

"เอ่อ...เกรงใจจังเลย" ควีนทำเสียงอ่อน "ควีนไปเอาเองก็ได้นะ"

"ไม่เป็นไร ฉันแวะเอาไปให้"

"งั้น...ขอบคุณนะปลื้ม"

"อืม..."

ปลื้มกดวางสาย ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะของเพื่อน ๆ

ทันทีที่มาถึง เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อสายตาดันไปสบเข้ากับรอยยิ้มสดใสของผักกาดที่หันมามองพอดี ซึ่งเขาเองก็ดันจมลงไปกับรอยยิ้มนั้นไม่รู้ตัวและคิดว่าทำไมเธอน่ารักจัง

ในจังหวะนั้น จู่ ๆ ภาพในหัวที่เธอกับเขาจูบเมื่อคืนก็แว๊ปขึ้นมา ปลื้มยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป ธาวินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เลยเรียกเสียงดัง

"เฮ้ย! ไอ้ปลื้มเป็นไรวะ ทำไมยืนเอ๋ออยู่ตรงนั้น รีบมานั่งดิ"

ปลื้มกระแอมออกมา ไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอทำอะไรลงไป ร่างสูงเดินกลับมานั่งที่เดิม และผักกาดก็ยังคงส่งยิ้มสดใสให้เขาเหมือนเดิม

 หลังเลิกเรียน ธาวินมองไปที่ผักกาดแล้วหันมาทางปลื้มก่อนจะพูดขึ้น

"มึงไปส่งผักกาดหน่อยดิ เจ็บขนาดนี้ กลับเองคงลำบากแย่"

ปลื้มชะงักไปทันทีจริง ๆ เขาก็ตั้งใจจะไปส่งอยู่แล้ว แต่ปัญหาคือเขาดันรับปากควีนไปแล้วว่าจะเอากระเป๋าไปคืนให้

"เอ่อ..." ปลื้มอึกอักสีหน้าติดกังวลเล็กน้อย

ผักกาดที่ดูออกว่าเขาคงมีธุระ 

เธอไม่อยากให้เขาลำบากใจก็รีบโบกมือปฏิเสธ "ไม่เป็นไรจริง ๆ ฉันกลับเองได้ แผลแค่นี้เอง สบายมาก นายไปทำธุระของนายเถอะ" เธอพูดพลางยิ้มให้เหมือนไม่เป็นไรจริง ๆ 

แม้ในใจรู้สึกจุกหน่วงก็ตามเพราะธุระที่เขามีก็คงไม่พ้นเรื่อง   สาว ๆ ของเขานั่นแหละ

ปลื้มมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะพยักหน้า อันที่จริงเขาก็ไม่อยากให้เธอกลับเอง 

ส่วนเพื่อนสองคนก็แล้วใหญ่ ไม่อยากให้ไปกับพวกมันอยู่แล้วเพราะพวกมันขับบิ๊กไบค์ แน่นอนว่ามันน่าห่วงกว่าปล่อยให้เธอขึ้นแท็กซี่กลับเองอีก

"โอเค งั้นระวังด้วย" เขาพูดเสียงเรียบ จากนั้นโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ชื่อของควีนโชว์หราอยู่บนหน้าจอ ปลื้มพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะกดรับสาย "ว่าไง"

(ถึงไหนแล้วคะ?) เสียงหวานของควีนดังมาตามสาย

"กำลังออกไป" เขาตอบสั้น ๆ แล้วกดตัดสายทันที

จากนั้นปลื้มก็ขับรถตรงไปที่คอนโดควีน เมื่อไปถึงเขาก็ไม่ได้ขึ้นไปหาเธอโดยตรง แต่เลือกฝากกระเป๋าไว้กับพี่นิติของคอนโดแทน แค่นี้ก็ถือว่าคนอย่างเขาทำได้ดีมากแล้ว

หลังจากจัดการเสร็จเขาก็รีบขับรถออกจากคอนโดควีนทันที จุดหมายต่อไปหอพักของผักกาด

ผักกาดที่กำลังนั่งพักอยู่ในห้องก็สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น พอหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นชื่อของปลื้ม คิ้วสวยขมวดเป็นปมไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงโทรหาเธอ แต่ก็กดรับ

"ว่าไงปลื้ม"

"ลงมารับหน่อย" เสียงเข้มดังมาตามสาย

เธอแปลกใจที่เขามาหาเธอ แต่ก็เดินลงไปตามที่เขาบอก พอลิฟต์เปิดออก ดวงตาคู่สวยก็เห็นร่างสูงของปลื้มยืนพิงรถอยู่ ใบหน้าหล่อดูเรียบนิ่งตามสไตล์

"นายมาทำไมอ่ะ" เธอถามทันที

"มาดูว่าโอเคจริงรึเปล่า" ปลื้มตอบเสียงเอื่อยแล้วเดินนำเข้าไปในอาคาร "ขอขึ้นไปข้างบนหน่อย"

ผักกาดกะพริบตาปริบ ๆ กับความตรงไปตรงมาของเขา แต่สุดท้ายก็เดินตามเขาไป

เมื่อเข้ามาในห้อง ปลื้มเดินไปหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาสบาย ๆ เหมือนเป็นห้องของตัวเอง ผักกาดปิดประตูแล้วมานั่งฝั่งตรงข้ามก็เห็นว่าปลื้มมองมาที่เธออยู่ก่อนแล้ว

"ไหนขอดูแผลหน่อย" เขาพูดพร้อมกับเอื้อมมือมาจับแขนที่มีแผลถลอก

"ฉันไม่เป็นอะไรจริง ๆ" เธอพูดพลางยิ้ม แต่ปลื้มกลับมองเธออย่างไม่ใคร่พอใจนัก

"ต่อไปถ้าจะไปไหน นั่งแท็กซี่แทนซะ นั่งวินมันอันตราย"

ผักกาดหัวเราะแห้ง "ใครจะไปนั่งแท็กซี่ทุกวัน เอาเงินมาจากไหนกัน"

ปลื้มเหลือบมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาหน้าตาเฉย "ฉันจ่ายให้เอง"

เธอชะงักไปทันที "ห๊ะ?"

"ดีกว่าต้องมานั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์เสี่ยงเป็นอะไรขึ้นมาอีก วันนี้เจ็บเล็กน้อยแล้วครั้งหน้าล่ะ" ปลื้มพูดอย่างจริงจัง เตือนให้เธอได้คิด

ผักกาดมองเขาก่อนจะเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ในอกพลันเต้นกระหน่ำ เมื่อเห็นว่าเขาเองก็เป็นห่วงเธออยู่เหมือนกัน

"โอเค ๆ ไว้จะลองคิดดู" เธอพูดไปขำไป

ปลื้มพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะนั่งเงียบไปสักพักเขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกมา "แล้วเรื่องเมื่อคืนจำอะไรได้บ้าง?"

ผักกาดเลิกคิ้วอย่างงง ๆ ก่อนจะส่ายหน้า "จำไม่ได้เลย ทำไมเหรอ หรือฉันทำอะไรเปิ่น ๆ " แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร โทรศัพท์ของผักกาดก็ดังขึ้นพอดี

เธอหยิบขึ้นมาดู พอเห็นว่าเป็นใครเธอก็กดรับสายทันที

"ว่าไง ควีน"