《BadFriend Engineer เพื่อนที่ร้าย สุดท้ายที่รัก》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

ในห้องที่เต็มไปด้วยความอึดอัด ร่างเล็กจ้องเพื่อนผ่านแว่นตาหนา เธอได้แต่อึกอัก ทำตัวไม่ถูก ส่วนเพื่อนชายก็มองเธอรอลุ้นตาม แต่ไม่ได้กดดัน เขายังคงใจเย็นและรอคอย ในที่สุด..."ฉันว่าฉันชอบปลื้ม..." พูดจบเธอก็หน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินมือไม้พันกันไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนธาวินที่นั่งฟังเพื่อนมาสารภาพเพื่อนอีกคนนึงพอเห็นอาการก็แอบยิ้มแต่ไม่แม้แต่แสดงอาการตกใจด้วยซ้ำ ก็รู้ตั้งนานแล้ว เขาแค่พยักหน้าแล้วถามกลับ"แล้วไอ้ปลื้มมันรู้ยัง?"ผักกาดส่ายหน้าช้า ๆ "ไม่รู้หรอก แล้วฉันก็ไม่คิดจะบอกด้วย"จากนั้นเธอเล่าทุกอย่างให้ธาวินฟัง ระบายความอัดอั้นทั้งหมดที่เธอเก็บเอาไว้มาตลอด ทั้งเรื่องที่มันควงผู้หญิงคนนั้นคนนี้ ที่เธอเห็นทีไรแล้วเจ็บปวดทุกครั้ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเราแค่เป็นเพื่อนกัน ตอนนี้มันอัดอั้นไปหมดไม่รู้จะไประบายที่ไหนธาวินนั่งฟังเงียบ ๆ มองคนเล่าไปน้ำตาไหลไป ด้วยความสงสาร มือหนาหยิบทิชชู่คอยส่งให้เธออยู่ตลอด อันที่จริงธาวินก็ไม่เคยปลอบใจใคร ตอนนี้เขาทำได้เพียงรับฟังปัญหาของเพื่อนเงียบ ๆพอเธอเล่าจบดวงตาทั้งสองข้างก็แดงก่ำ ธาวินมองเพื่อนที่ร้องไห้จนหน้าตาแดงไปหมดก่อนจะถอนหายใจ เมื่อเห็น

"ห้ามจับนะ!" ผักกาดร้องเสียงหลง ก่อนจะคว้ากระเป๋าขึ้นมากอดไว้แน่น มือบางยกขึ้นจับตุ๊กตาตัวนั้นอย่างหวงแหน สีหน้าเริ่มขึ้นสีเล็กน้อยแต่ไม่รอดสายตาของเพื่อนทั้งสองคนไปได้คิงกับธาวินหันมาสบตากันอีกครั้ง ก่อนที่คิงจะยื่นหน้าเข้าไปถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์"หวงขนาดนี้... หรือว่าตุ๊กตาตัวนี้เป็นของใครบางคนให้มา""เออว่ะ ต้องมีหนุ่มให้มาแน่ ๆ!" ธาวินเสริมขึ้นมาทันที ยิ่งเห็นผักกาดหน้าแดงก็ยิ่งสนุก ยิ่งอยากแกล้งเขายักคิ้วพลางกระตุกยิ้มขี้เล่น "มีอะไรปิดบังพวกกูอยู่รึเปล่า ยัยแว่น?"ผักกาดสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบปฏิเสธเสียงแข็ง"บะ...บ้า! ไม่มีใครให้มาทั้งนั้น! มะ...ไม่มีความลับอะไรทั้งนั้นแหละ!" เธอเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก ริมฝีปากเม้มแน่นก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างอาย ๆ พลางก้มลงจดเลคเชอร์แทบจะทันที แม้ว่าอาจารย์จะเพิ่งเข้ามาแล้วยังไม่ได้พูดอะไรก็ตาม ท่าทางพยายามกลบเกลื่อนเต็มที่แต่สองหนุ่มไม่ได้หลงกลง่าย ๆคิงและธาวินหันมามองหน้ากันยิ่งเห็นท่าทางเลิ่กลั่กก็พาให้คิดไปในทางเดียวกันว่าตุ๊กตาตัวนี้ยัยแว่นต้องได้มาจากหนุ่มคนไหนแน่ ๆ"ไม่มีใครให้ แล้วจะหน้าแดงทำไม?" คิงแซวต่อพร้อมยิ้มมุมปาก"ใช่ ๆ ไม่ม

หลายเดือนก่อนหน้านั้นเสียงแป้นคีย์บอร์ดดังก้องในมุมหนึ่งของห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาวแว่นตาหนาเตอะกำลังเคร่งเครียดอยู่กับหน้าจอโน๊ตบุ๊ค นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์อย่างเมามัน โดยที่สายตาไม่ละไปจากหน้าจอโน๊ตบุ๊ค ก่อนที่หญิงสาวใบหน้าสวยจะเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเธอถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วสะบัดข้อมือและหักนิ้วลดความเมื่อยล้าจากการนั่งพิมพ์เป็นเวลานาน กี่ครั้งแล้วนะที่เธอต้องมานั่งทำรายงานให้ไอ้เพื่อนสนิทตัวแสบของเธอ แต่ถึงจะบ่นไปแบบนั้น เธอก็ยังคงพิมพ์ต่อไปโดยไม่หยุด แต่เพียงครู่เดียวเสียงก่อกวนก็ดังขึ้น"ทำรายงานให้เพื่อนรักอีกแล้วเหรอ" เสียงแซวของธาวินดังขึ้น ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งข้างเธออย่างสบาย ๆ ก่อนจะชะโงกหน้ามองหน้าจอด้วยความใส่ใจ หรือเรียกอีกอย่างก็คืออยากเผือกนั่นเองส่วนอีกคนที่เดินมาด้วยกันก็เดินมานั่งทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม ซึ่งทั้งสองคนเป็นเพื่อนในกลุ่มของเธอเอง"แล้วไอ้เจ้าของรายงานมันหายหัวไปไหนอีกล่ะ" คิงถามพลางเอียงคอมองหน้าจอแล็ปท็อปของเธออีกคน พอเห็นว่าเป็นใครเธอก็ยังพิมพ์ต่อปากก็พูดไปด้วย"ปลื้มมีนัดกินข้าวกับน้องเดหลี ดาวคณะบริหาร เห็นว่าเป็นลูกสาวเพื่อนสนิทแม่มัน เลยไม่ว

เปรมชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นน้องชายตัวดีของตนเองกำลังนั่งกินข้าวกับผู้หญิงคนหนึ่งผู้หญิงในชุดนักศึกษาเสื้อพอดีตัวกระโปรงยาวจนเกือบข้อเข่า ผมฟู ๆ ที่ถูกมัดลวก ๆ ยิ่งดูระคายสายตาและที่สำคัญ ผู้หญิงคนนั้นเป็นสาวใส่แว่นดูโคตรเชย ซึ่งเป็นอะไรที่ไม่น่าเข้ากับน้องชายเขาได้เลยเปรมเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ปกติน้องชายของเขาขึ้นชื่อเรื่องการควงสาวสวยระดับนางแบบหรือดาราตัวท็อปมาตลอด ไม่เคยมีครั้งไหนที่มันจะพาผู้หญิงธรรมดาแบบนี้มานั่งกินข้าวด้วยกันสองต่อสอง นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นน้องชายควงสาวเฉิ่มหน้าตาธรรมดามานั่งกินข้าวในร้านหรูแบบนี้แปลกจริง ผิดปกติชะมัด!เปรมเอนตัวพิงเก้าอี้ ฟังลูกค้าพูดต่อไป ส่วนตัวเองก็แสร้งทำเป็นหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ ทว่าสายตากลับยังคงจับจ้องไปที่โต๊ะของปลื้มและผู้หญิงคนนั้นเงียบ ๆ เขาไม่ได้แสดงตัว ไม่ได้เข้าไปทัก แต่กลับเลือกที่จะสังเกตจากตรงนี้แทนถึงขนาดยอมพาผู้หญิงคนนี้มาแบบนี้ คงไม่ใช่แค่เรื่องเล่น ๆ แน่ แสดงว่าเธอน่าจะมีความสำคัญกับมันพอตัวมุมปากของเปรมยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกระดกเครื่องดื่มในมืออย่างใจเย็น แล้วคิดในใจว่า'น่าสนใจจังวะ!'หลังจากกินข้าวเสร็จ เขาก็ไม่ไ

เย็นวันหนึ่งขณะที่ผักกาดกำลังเดินออกจากคณะเพื่อจะข้ามถนนไปขึ้นรถ เธอยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ระหว่างที่รอจังหวะข้ามถนน ในตอนที่เธอกำลังจะก้าวออกไป แต่ทันใดนั้น!รถคันหนึ่งที่ไม่รู้มาจากไหนก็พุ่งเข้ามาจอดดักหน้าเธออย่างกะทันหัน! เฉียดชนเธอไปนิดเดียว"กรี๊ดด!" ผักกาดสะดุ้งสุดตัว หยุดเท้าแทบไม่ทัน หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นแตะหน้าอกของตัวเอง สติยังคงประมวลผลไม่ทันว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ที่รู้ ๆ คือเกือบโดนชนแล้วไหมล่ะ!!แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากโวยอะไร ประตูรถฝั่งคนขับก็ถูกผลักออกเธอเห็นหญิงสาวหน้าตาสวยแต่งตัวดูแพงเดินตรงมาที่เธอ ดวงตาที่แต่งแต้มสีสันมาอย่างดี มองมาที่เธอตั้งแต่หัวจรดเท้าผักกาดเผลอกลืนน้ำลาย เมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับใบหน้าสวยเฉี่ยวของอีกฝ่าย ดูจากหน้าตาผิวพรรณการแต่งกาย ผู้หญิงคนนี้น่าจะระดับเดียวกับเพื่อนผู้ชายของเธอ ก็คือ...รวยมากเธอดูดีมีออร่า หรูหราจนเธอรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นมนุษย์โลกธรรมดาไปเลย เมื่อผู้หญิงคนนั้นเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ใบหน้าไร้รอยยิ้มสายตามองมาอย่างไม่เป็นมิตรและติดจะเหยียดกันด้วยซ้ำ จากนั้นเธอก็พูดขึ้นมาว่า“เธอใช่ไหมที่ชื