Share

ตอนที่ 40 อย่าเป็นอะไรนะ

last update publish date: 2026-09-09 19:17:17

เธอคิดว่าตัวเองคงตาฝาด คิดถึงปลื้มแม้กระทั่งในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต มือบางพยายามยื่นไปตรงหน้า แต่มันยากลำบากเหลือเกิน สติของเธอค่อย ๆ ดับวูบลง ทุกสิ่งรอบตัวจมหายไปในความมืดสนิทและสายน้ำที่เย็นเฉียบ

ในตอนที่คิดว่าเธอไม่รอดแน่ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนมีคนเรียกชื่อเธอดังแว่วอยู่ข้างหู

"ผัก...ผักกาด!"

อึก! แค่ก! แค่ก!

ทันทีที่รู้สึกตัวเธอก็สำลักน้ำออกมาอย่างแรง ลมหายใจขาดห้วง ร่างกายเหมือนถูกฉุดกลับมาจากความตาย

เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ลืมขึ้นทีละน้อย ภาพพร่ามัวตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น และสิ่งแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าของปลื้ม

ดวงตาของเขาแดงก่ำสั่นระริกดูหวาดกลัว เสียงที่เอ่ยเรียกชื่อเธอยังคงสั่นเครือ

"ผัก! เธอฟื้นแล้ว เป็นยังไงบ้าง ฉันตกใจแทบแย่!"

ก่อนที่เธอจะตั้งสติได้ดี ปลื้มก็ดึงร่างเธอเข้ามากอดแน่น ร่างแกร่งสั่นสะท้านราวกับคนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์เลวร้ายที่สุดในชีวิตมา

เธอเบิกตากว้าง รู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นของเขาที่โอบรัดเธอไว้แนบแน่น

"ขอบคุณ...ขอบคุณที่กลับมา...ฉันนึกว่าเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมาซะแล้ว ฉันเป็นห่วงแทบบ้า!" เขาพึมพำเสียงเครือข้างหู

เธอยังคงงุนงง รู้สึกเหมือนยังไม่ตื่นจากฝันร้าย ดวงตากะพริบถี่ ๆ มองเขาด้วยความสับสน

นี่เธอรอดแล้วจริง ๆ ใช่ไหม? เธอคิดด้วยความดีใจ สองมือที่สั่นเทายกขึ้นกอดตอบคนตัวโตแน่น ก่อนที่เธอจะร้องไห้ออกมา

ดีใจที่ยังไม่ตาย

ในขณะที่เธอร้องไห้ออกมานั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปสะดุดเข้ากับภาพของควีนที่กำลังถูกตำรวจควบคุมตัวขึ้นรถ

ร่างบางของอีกฝ่ายดิ้นรนสุดกำลัง ตะโกนกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ ดวงตาของควีนแดงก่ำ เต็มไปด้วยความคุ้มคลั่ง เธอจ้องมองมาทางผักกาดกับปลื้มด้วยแววตาเดือดดาล

"มันต้องตาย! มันต้องตาย!!" เสียงกรีดร้องของควีนดังสะท้อนทั่วบริเวณ 

จากนั้นควีนก็ถูกดันเข้าไปในรถ แล้วรถก็ขับออกไป ผักกาดมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตกใจ สับสนและหดหู่

เธอเงยหน้ามามองปลื้มแล้วถามเขาเสียงแผ่ว "นายมาได้ยังไงเหรอ?" ปลื้มที่ยังคงกอดเธอไว้ ถอนหายใจออกมาแรง ก่อนจะเล่าให้ฟังถึงเหตุการณ์ทั้งหมด

"ตอนที่พี่เปรมโทรมาบอกฉันเรื่องควีน เขาก็ให้คนตามรอยสัญญาณโทรศัพท์ของควีนไป จนรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน"

ปลื้มก้มลงสบตาเธอ แววตาที่สะท้อนออกมาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

"พอรู้ว่าเธอถูกจับตัวไป ฉันรีบติดต่อไอ้วินกับตำรวจตามมาที่นี่ทันที ฉันโคตรเป็นห่วงเธอเลยรู้มั้ย!!" 

เขาสบตาเธอแน่วแน่ ตายังคงแดดก่ำและเธอเห็นถึงความจริงใจของเขา

"และฉันก็มาทัน...โชคดีที่เธอยังอยู่ตรงนี้" 

ในตอนที่เขามาถึง ภาพที่เขาเห็นตรงหน้าคือร่างของผักกาดที่ถูกผลักลงไปในทะเล วินาทีนั้นเขาตัวแข็งทื่อ หัวใจราวกับหยุดเต้น แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น ไม่มีความลังเลใด ๆ อีกแล้ว

เขากระโจนลงน้ำโดยไม่คิดชีวิต!

เสียงน้ำแตกกระจาย ทำให้พวกควีนยืนอึ้ง ทุกคนตั้งท่าจะวิ่งหนีแต่ก็ไม่ทัน เพราะกลุ่มเพื่อนของปลื้มนำตำรวจเข้ามาล้อมจับพวกมันได้เสียก่อน

แต่ปลื้มไม่มีเวลาสนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากร่างเล็กที่จมดิ่งลงไป

เขาดำดิ่งลงไปในน้ำ สายตากวาดมองหาร่างของผักกาดด้วยหัวใจที่เต้นแรงอย่างร้อนรน ลึกลงไปใต้ผืนน้ำ เขาเห็นเธอกำลังจมลงไปเรื่อย ๆ ผมยาวสยายล่องลอย ร่างบางไร้เรี่ยวแรง

ปลื้มรีบพุ่งตัวไปคว้าเธอไว้ทันที แขนแกร่งกระชับร่างเธอแน่นแล้วออกแรงดึงขึ้นสู่ผิวน้ำ

ทันทีที่ขึ้นมาถึงฝั่ง ปลื้มไม่รอช้า รีบวางเธอลงกับพื้นก่อนจะก้มตัวลงปั๊มหัวใจให้ เขาร้องเรียกเธอไม่หยุด หัวใจบีบรัดแน่นจากสิ่งที่มองไม่เห็น เขากลัว กลัวไปหมด ยิ่งเห็นเธอนอนแน่นิ่ง หัวใจของเขายิ่งเหมือนถูกบีบจนแทบหายใจไม่ออก

เสียงทุ้มตะโกนเรียกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือหนาสั่นเล็กน้อยขณะออกแรงปั๊มหัวใจให้เธอ ริมฝีปากเม้มแน่น สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจ ตอนนี้สั่นไหวด้วยความหวาดกลัว

"อย่าเป็นอะไรนะ! ตื่นขึ้นมาเถอะ ได้โปรด!"

เขาโน้มตัวลงไป เป่าปากช่วยเธออย่างรีบร้อน ก่อนจะยกมือขึ้นกดที่หน้าอกเธอเพื่อกระตุ้นให้หัวใจกลับมาเต้นอีกครั้ง

แต่เธอยังแน่นิ่ง

ปลื้มกัดฟันแน่น ขบกรามจนขึ้นสันนูน รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า เขาตะโกนลั่น

"ผักกาด! ตื่นสิ!"

ไม่มีเสียงตอบกลับ ไม่มีการเคลื่อนไหว

หัวใจของเขาเหมือนจะหยุดเต้นตามเธอไปอยู่แล้ว

"ได้โปรด… ลืมตาขึ้นมาสิ!"

เขาโน้มตัวลงไปเป่าปากให้เธอ ผายปอดให้เธอไม่หยุด มือหนายกขึ้นกดหน้าอกเล็ก ๆ ของเธอเพื่อกระตุ้นการเต้นของหัวใจของเธออีกครั้ง

"..!!"

ไม่มีสัญญาณตอบรับ

"ผัก! ตื่นขึ้นมา ฟื้นขึ้นมาสิ!" เสียงของเขาสั่นเครือ น้ำตาที่ไม่เคยคิดว่าจะมีเริ่มเอ่อคลอ

"อยู่กับฉันก่อนนะ…" เสียงครางแผ่วเบาหวิวอย่างคนสิ้นหวัง

"ฉันรักเธอนะ!…โคตรรักเธอเลย"

คำสารภาพดังออกมาอย่างสิ้นหวัง ปลื้มไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพูดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่ในวินาทีนั้น…

ร่างบางกระตุกเบา ๆ ก่อนที่เธอจะสำลักน้ำออกมายกใหญ่!

ปลื้มตาเบิกกว้างทันที ก่อนจะรีบประคองเธอไว้แน่น ดวงตาของเขาฉายแววโล่งใจสุดชีวิต

"ผักกาด! เธอฟื้นแล้ว!" เขากระชับอ้อมแขนกอดเธอเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีกครั้ง

ส่วนเธอที่ยังงุนงง สับสน และหายใจติดขัดจากการสำลักน้ำ ก็ได้แต่มองเขาอย่างไม่เข้าใจ

แต่น้ำเสียงที่สั่นเครือเต็มไปด้วยความห่วงใยของเขา ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวไปด้วยเช่นกัน

...

เมื่อทุกอย่างคลี่คลายลง ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า ผักกาดก็ไม่คิดโกรธเคืองปลื้มอีก ทั้งยังรู้สึกขอบคุณที่เขาเข้ามาช่วยชีวิตเธอได้ทันเวลา

เธอไม่รู้เลยว่าถ้าเขาไม่สนใจ ไม่ตามหาเธอ ไม่เอะใจอะไรเลย… ตอนนี้เธอจะยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า

ยิ่งคิดถึงวินาทีนั้น ตอนที่เธอจมดิ่งลงไปในทะเล ตอนที่เธอสิ้นหวังและใกล้หมดลมหายใจ ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นก็คือ ใบหน้าของปลื้ม

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหัวใจของเธอมีเขาอยู่เต็มหัวใจแล้ว

หลังจากที่ปลื้มพาเธอมารักษาตัวที่โรงพยาบาล เขาก็ดูแลเธออย่างดี ไม่ห่างไปไหนเลย คอยเช็ดตัว คอยจัดยา และป้อนข้าวให้เธอแม้แต่คำเดียวก็ไม่ยอมให้เธอปฏิเสธ

พ่อกับแม่ของเธอ เมื่อได้ยินข่าวก็รีบรุดมาที่โรงพยาบาลทันที ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

และสิ่งที่พวกเขาได้รับรู้ก็คือความจริงทุกอย่าง

ปลื้มไม่ปิดบังอะไรเลย เขาสารภาพอย่างตรงไปตรงมาว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้ผักกาดต้องมาเจอเรื่องร้ายแบบนี้

พ่อของผักกาดโกรธมากโกรธที่ลูกสาวของเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะผู้ชายคนนี้ แต่เพราะเห็นว่าผักกาดเองก็มีใจให้ปลื้ม พวกเขาก็ทำได้แค่ถอนหายใจ

ถึงอย่างนั้น…เรื่องที่ควีนพยายามฆ่าผักกาดพ่อของเธอไม่มีวันปล่อยผ่าน!

เขาเดินเรื่องให้ตำรวจดำเนินคดีอย่างถึงที่สุด ไม่มีการยอมความ ไม่มีการไกล่เกลี่ย คนที่ทำร้ายลูกสาวของเขาต้องได้รับผลกรรม

และไม่นานนัก ข่าวเรื่องควีนที่จ้างวานคนมาอุ้มผักกาดก็กลายเป็นกระแสไปทั่ว ถูกสื่อประโคมข่าวอย่างหนัก ทุกคนพากันสาปแช่งควีนที่ใจคอโหดเหี้ยม แม้ว่าครอบครัวของเธอจะพยายามดิ้นรนช่วยเหลือเท่าไหร่ก็เป็นเรื่องยาก

ตอนนี้ควีนไม่มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไป

ในที่สุดเธอถูกดำเนินคดีในข้อหาพยายามฆ่า ศาลตัดสินให้จำคุกเป็นเวลาหลายปี อนาคตที่เธอเคยฝันถึงพังทลายลงในพริบตา

ทางด้านพ่อของปลื้ม

ทันทีที่เขาเห็นข่าวใหญ่โตที่มีลูกชายไปพัวพันก็อยู่ไม่นิ่ง รีบโทรหาลูกชายเพื่อสอบถามเรื่องราวด้วยความเคร่งเครียด

แต่สิ่งที่ปลื้มตอบกลับมา…ทำเอาเขาถึงกับชะงัก

"ผมจะเข้าไปคุยที่บ้าน แล้วก็จะพาแฟนไปด้วย"

แล้วเขาก็วางสายไปทันที ทิ้งให้พ่อของเขายังอึ้งอยู่ สีหน้าของผู้เป็นพ่อแปรเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น จนเริ่มขึ้นสีเขียวคล้ำ คิ้วขมวดแน่นในความไม่พอใจ

ไอ้ลูกคนนี้…มันยังหาเรื่องใส่ตัวไม่จบสินะ! ทำอะไรไม่เคยนึกถึงชื่อเสียงวงศ์ตระกูล

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้อาละวาดออกมา แม่ของปลื้ม ผู้หญิงที่มักจะเงียบเสมอในเรื่องของพ่อลูกกลับเอ่ยขึ้นมาเป็นครั้งแรก

เสียงของเธอสงบเย็น แต่แฝงไปด้วยน้ำหนักที่ทำให้สามีต้องเงียบฟัง

"คุณลองปล่อยลูกดีไหมคะ?"

"อะไรนะ?" ผู้เป็นพ่อขมวดคิ้วหันไปมองภรรยาของตัวเองด้วยความสงสัย

"ตาปลื้มเองก็โตแล้ว" เธอเอ่ยอย่างใจเย็น "เขาควรมีโอกาสได้เรียนรู้เอง"

พ่อของปลื้มยังคงมีสีหน้าขัดเคือง "แต่ดูสิว่ามันก่อเรื่องขนาดไหน! เด็กคนนี้จะไม่มีวันโตเป็นผู้ใหญ่ได้เลยถ้า..."

"ถ้าคุณบังคับเขามากเกินไป…" เสียงของภรรยาขัดขึ้นมา นิ่งสงบแต่กลับทิ่มแทงหัวใจของสามี

"คุณจำได้ไหมว่าก่อนหน้านี้ คุณก็เคยขัดคำสั่งของคุณพ่อคุณ ดื้อรั้นที่จะมาแต่งงานกับฉัน"

เขาชะงักไปทันที ดวงตาสั่นไหวเมื่อนึกย้อนกลับไปถึงอดีต

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • BadFriend Engineer เพื่อนที่ร้าย สุดท้ายที่รัก   ตอนพิเศษ ว่าที่ลูกเขยจากเมืองกรุง

    รถสปอร์ตคันหรูแล่นไปตามถนนสายเล็กที่ทอดตัวผ่านทุ่งนาและสวนผลไม้สองข้างทาง เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำดังแทรกผ่านความเงียบสงบของหมู่บ้าน จนชาวบ้านหลายคนที่กำลังนั่งจับกลุ่มอยู่ใต้ถุนบ้านต้องชะเง้อคอมองตามด้วยความสนใจ บางคนถึงกับวางมือจากงานที่กำลังทำ ก่อนจะหันไปสะกิดคนข้างตัวให้มองรถสีดำเงาวับคันนั้น“รถใครล่ะนั่น ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”“มาจากกรุงเทพฯ หรือเปล่า ดูแพงเชียว”“จะมาหาบ้านใครกันนะ”เสียงพูดคุยดังไล่หลังมาตลอดทาง ขณะที่ผักกาดนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะข้างคนขับ เธอเหลือบมองกระจกด้านข้าง เห็นสายตาของชาวบ้านแทบทุกหลังคาเรือนกำลังมองตามรถของปลื้มมาอย่างไม่ปิดบัง หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหน้าอย่างอับอายเล็กน้อย“เค้าบอกแล้วว่าให้เช่ารถธรรมดามาก็ได้ ตัวเองดันเอาคันนี้มา ดูสิ คนมองกันทั้งหมู่บ้านแล้ว”ปลื้มเหลือบมองแฟนสาวที่แทบจะย่อตัวลงไปหลบใต้คอนโซล ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ“ก็มันเป็นรถเค้า จะให้เค้าไปเช่ารถคันอื่นทำไมล่ะ”“แต่รถตัวเองมันเด่นเกินไป”“เด่นตรงไหน ธรรมดาจะตาย”ผักกาดหันขวับไปมองคนที่พูดคำว่า ‘ธรรมดา’ ได้อย่างหน้าตาเฉย รถคันนี้ราคาสูงกว่าบ้านทั้งหลังของเธอเสียอีก หากนี่เรียกว่าธรรมดา

  • BadFriend Engineer เพื่อนที่ร้าย สุดท้ายที่รัก   ตอนที่ 43 เป็นแฟนกัน

    ในห้องทำงานผักกาดนั่งตัวแข็งเมื่อเจอเข้ากับสายตาของพ่อปลื้มที่จ้องกันอยู่ ยิ่งไม่มีใครอยู่ด้วยแล้ว ห้องนี้กลายเป็นห้องเย็นไปเลย เธอไม่กล้าแม้แต่จะละสายตาไปจากท่านเลย และดูเหมือนว่าท่านก็รู้ว่าเกร็งมากพ่อปลื้มส่ายหัวเบา ๆ พร้อมหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทางของเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงแววเอ็นดู"หึ! ทำตัวตามสบายเถอะ นั่งแข็งเป็นท่อนไม้แบบนั้น เดี๋ยวก็เป็นตะคริวกันพอดี"ได้ยินแบบนั้น ผักกาดที่กำลังนั่งตัวเกร็งอยู่เผลอถอนหายใจออกมายาวพรืดอย่างโล่งอกพ่อของปลื้มเหลือบตามอง ก่อนจะหัวเราะอีกครั้ง"คิดว่าฉันจะกินเธอหรือไง ถึงได้นั่งหน้าซีดหน้าเซียวขนาดนั้น?"ผักกาดยิ้มแห้ง ไม่รู้เลยว่าสีหน้าออกขนาดนั้น ก่อนรีบปรับท่านั่งให้ดูผ่อนคลายขึ้นแม้ในใจจะยังเต้นรัว ทำใจสบาย ๆ ตามที่ท่านบอก"เอาล่ะ..." พ่อปลื้มเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ จ้องเธอด้วยสายตาพิจารณา "ฉันมีเรื่องอยากถามเธอสักหน่อย""ค่ะ..." ผักกาดขานรับเสียงแผ่ว"ทำไมถึงรักลูกชายฉัน?"คำถามสั้น ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าเดิมเธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเรียบเรียงคำพูด ก่อนจะตอบไปตามความจริง"ตอนแรกหนูก็คิดว่า...ตัวเองแค่ชอ

  • BadFriend Engineer เพื่อนที่ร้าย สุดท้ายที่รัก   ตอนที่ 42 ครอบครัวของปลื้ม

    เรื่องของควีนจบลง แต่ยังมีอีกคนที่ผักกาดต้องเคลียร์ พี่ชายของปลื้ม...เธอตัดสินใจไปพบเปรมที่ผับเพื่อเคลียร์ใจกับเขาเป็นครั้งสุดท้าย เรื่องที่เขาร่วมมือกับควีน เธอรู้ความจริงหมดแล้วแต่เธอไม่ได้โกรธเขาเลยสักนิด เธอรู้ดีว่าลึก ๆ แล้ว เปรมเป็นคนดีผักกาดพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเรียบแต่จริงใจ "ฉันมาวันนี้เพื่อขอลาออกค่ะ และก็เพื่อจะบอกว่าฉันเองก็ให้อภัยพี่เปรมแล้วเหมือนกัน และก็ขอบคุณที่พี่ช่วยดูแลฉัน"เปรมชะงักไปชั่วขณะก่อนจะหัวเราะเบา ๆ มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนโยน"รู้เรื่องหมดแล้วสินะ?""อืม...ฉันรู้แล้วว่าพี่ร่วมมือกับควีนเพื่อแยกฉันกับปลื้มออกจากกัน"เปรมไม่ได้แสดงท่าทีตกใจอะไร เขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาวอย่างยอมรับ"ก็คงสมควรแล้วที่เธอจะเกลียดฉัน""ฉันไม่เกลียดพี่หรอกนะ" ผักกาดพูดด้วยรอยยิ้ม"ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาเราจะอยู่กันคนละฝั่ง แต่พี่เปรมก็ไม่เคยทำร้ายฉันจริง ๆ ซะหน่อย"เปรมเงียบไป ก่อนจะตัดสินใจพูดความรู้สึกในใจออกมา"รู้ไหม...พี่เองก็ชอบเธอจริง ๆ นะ"คำพูดนั้นทำให้ผักกาดชะงักไปทันที"พี่เองก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองเริ่มรู้สึกแบบนี้กับเธอตั้งแต่เมื

  • BadFriend Engineer เพื่อนที่ร้าย สุดท้ายที่รัก   ตอนที่ 41 แฟนใครนะ น่ารักจัง

    ใช่แล้ว…เขาเคยเป็นเด็กหนุ่มที่ถูกกีดกัน ถูกบังคับ ถูกตีกรอบจากครอบครัว แต่สุดท้ายเขาก็จับมือภรรยาคนนี้ ฝ่าฟันมาด้วยกันจนถึงวันนี้"ฉันรู้ว่าคุณห่วงตาปลื้ม แต่เขาควรได้มีโอกาสเรียนรู้เองบ้าง ไม่ว่าจะผิดหรือถูก ขอแค่เราคอยดูอยู่ห่าง ๆ ก็พอ" แม่ของปลื้มมองสามีด้วยสายตาอ่อนโยน จับมือสามีของเธอเอาไว้ นี่คงเป็นสิ่งที่คนเป็นแม่ต้องการขอร้องเพื่อลูกสักครั้ง เพราะก่อนหน้านั้น เธอไม่เคยขัดแย้งสามีเรื่องการเลี้ยงดูของเขาเลย"ให้โอกาสเด็ก ๆ ได้เรียนรู้กันและกันไปเถอะค่ะ"พ่อของปลื้มเงียบไปชั่วขณะ แต่ในหัวของเขาเริ่มคิดทบทวนตั้งแต่ลูกชายคนนี้เกิดมา เขาไม่เคยถามเลยว่า ปลื้มต้องการอะไรเขาตัดสินใจทุกอย่างแทนลูก วางเส้นทางให้ลูกกำหนดทิศทางของชีวิตตามที่เขาคิดว่าดี แต่เขาไม่เคยไตร่ตรองเลยว่า…ไอ้ความดื้อรั้น หัวแข็ง เอาแต่ใจของปลื้ม มันเป็นเพราะต้องการต่อต้านเขาหรือเปล่า?เขาลืมคิดไปเสียสนิทว่า ครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยเป็นเหมือนลูกชายคนนี้เคยเป็นวัยรุ่นที่หัวแข็ง เคยเป็นเด็กหนุ่มที่ต่อต้านกฎเกณฑ์ เคยเป็นคนที่คิดว่าตัวเองถูกที่สุด และยิ่งไปกว่านั้น…เขาก็เคยดื้อแพ่งกับครอบครัวตัวเองและตอนนี้เองที่เขาได

  • BadFriend Engineer เพื่อนที่ร้าย สุดท้ายที่รัก   ตอนที่ 40 อย่าเป็นอะไรนะ

    เธอคิดว่าตัวเองคงตาฝาด คิดถึงปลื้มแม้กระทั่งในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต มือบางพยายามยื่นไปตรงหน้า แต่มันยากลำบากเหลือเกิน สติของเธอค่อย ๆ ดับวูบลง ทุกสิ่งรอบตัวจมหายไปในความมืดสนิทและสายน้ำที่เย็นเฉียบในตอนที่คิดว่าเธอไม่รอดแน่ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนมีคนเรียกชื่อเธอดังแว่วอยู่ข้างหู"ผัก...ผักกาด!"อึก! แค่ก! แค่ก! ทันทีที่รู้สึกตัวเธอก็สำลักน้ำออกมาอย่างแรง ลมหายใจขาดห้วง ร่างกายเหมือนถูกฉุดกลับมาจากความตายเปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ลืมขึ้นทีละน้อย ภาพพร่ามัวตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น และสิ่งแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าของปลื้มดวงตาของเขาแดงก่ำสั่นระริกดูหวาดกลัว เสียงที่เอ่ยเรียกชื่อเธอยังคงสั่นเครือ"ผัก! เธอฟื้นแล้ว เป็นยังไงบ้าง ฉันตกใจแทบแย่!"ก่อนที่เธอจะตั้งสติได้ดี ปลื้มก็ดึงร่างเธอเข้ามากอดแน่น ร่างแกร่งสั่นสะท้านราวกับคนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์เลวร้ายที่สุดในชีวิตมาเธอเบิกตากว้าง รู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นของเขาที่โอบรัดเธอไว้แนบแน่น"ขอบคุณ...ขอบคุณที่กลับมา...ฉันนึกว่าเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมาซะแล้ว ฉันเป็นห่วงแทบบ้า!" เขาพึมพำเสียงเครือข้างหูเธอยังคงงุนงง รู้สึกเหมือนยังไม่ตื่นจากฝันร้าย ดวงตา

  • BadFriend Engineer เพื่อนที่ร้าย สุดท้ายที่รัก   ตอนที่ 39 ถ้าไม่มีเธอ ฉันก็คงไม่เจ็บ

    ควีนถึงกับหัวเราะออกมา สายตาที่มองผักกาดคล้ายสมเพช แต่ลึกลงไปกลับแฝงไปด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่จะพูดสิ่งที่เก็บเอาไว้ในใจ"เธอรู้อะไรมั้ย! ที่ผ่านมาน่ะ แม้ว่าฉันจะอิจฉาเธอมาตลอด แต่ฉันไม่เคยเกลียดเธอเลยนะ !" ควีนเอ่ยเสียงเรียบ ริมฝีปากเหยียดเป็นรอยยิ้มน้อย ๆ "มีหลายครั้งที่ฉันแอบคิดว่า ถ้าฉันได้เป็นเพื่อนกับเธอจริง ๆ คงเป็นเรื่องที่ดีมาก เพราะเธอเป็นคนเก่ง เธอทำอะไรก็ได้ดีไปหมด มีแต่คนชื่นชมเธอ"ดวงตาของควีนสะท้อนความรู้สึกมากมายที่อัดแน่นอยู่ภายใน อดีตที่ฝังลึก ความรู้สึกที่ค้างคา และไฟริษยาที่คุกรุ่นมาตลอด"แล้วทำไมต้องทำแบบนี้..." ผักกาดถามกลับ น้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันเคยทำอะไรให้เธอเหรอ? ฉันไม่เคยคิดร้ายกับเธอเลยนะควีน ฉันจริงใจกับเธอมาตลอด!"ควีนแค่นหัวเราะ มองผักกาดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป สายตาดุดันและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น"จริงใจ? หึ… เธอเรียกสิ่งที่เธอทำว่าความจริงใจงั้นเหรอ?""หมายความว่ายังไง ฉันทำอะไร?" ผักกาดยังคงไม่เข้าใจ ว่าไปทำอะไรให้ควีน ถึงได้เจ็บแค้นเธอขนาดนี้ ขนาดอยากจะฆ่าให้ตาย"ก็เพราะเธอ…" ควีนขบกรามแน่นก่อนจะกระแทกเสียงตวาดออกมา"เพราะเธอมาชอบผู้ชายคนเดียวกับฉันยั

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status