ตอนที่ 43 เป็นแฟนกัน

 ในห้องทำงาน

ผักกาดนั่งตัวแข็งเมื่อเจอเข้ากับสายตาของพ่อปลื้มที่จ้องกันอยู่ ยิ่งไม่มีใครอยู่ด้วยแล้ว ห้องนี้กลายเป็นห้องเย็นไปเลย เธอไม่กล้าแม้แต่จะละสายตาไปจากท่านเลย และดูเหมือนว่าท่านก็รู้ว่าเกร็งมาก

พ่อปลื้มส่ายหัวเบา ๆ พร้อมหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทางของเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงแววเอ็นดู

"หึ! ทำตัวตามสบายเถอะ นั่งแข็งเป็นท่อนไม้แบบนั้น เดี๋ยวก็เป็นตะคริวกันพอดี"

ได้ยินแบบนั้น ผักกาดที่กำลังนั่งตัวเกร็งอยู่เผลอถอนหายใจออกมายาวพรืดอย่างโล่งอก

พ่อของปลื้มเหลือบตามอง ก่อนจะหัวเราะอีกครั้ง

"คิดว่าฉันจะกินเธอหรือไง ถึงได้นั่งหน้าซีดหน้าเซียวขนาดนั้น?"

ผักกาดยิ้มแห้ง ไม่รู้เลยว่าสีหน้าออกขนาดนั้น ก่อนรีบปรับท่านั่งให้ดูผ่อนคลายขึ้นแม้ในใจจะยังเต้นรัว ทำใจสบาย ๆ ตามที่ท่านบอก

"เอาล่ะ..." พ่อปลื้มเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ จ้องเธอด้วยสายตาพิจารณา "ฉันมีเรื่องอยากถามเธอสักหน่อย"

"ค่ะ..." ผักกาดขานรับเสียงแผ่ว

"ทำไมถึงรักลูกชายฉัน?"

คำถามสั้น ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าเดิม

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเรียบเรียงคำพูด ก่อนจะตอบไปตามความจริง

"ตอนแรกหนูก็คิดว่า...ตัวเองแค่ชอบเขาที่หน้าตาค่ะ"

พ่อปลื้มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอฟังต่อ

"แต่พอได้รู้จักกันมากขึ้น หนูก็ได้เห็นด้านอื่น ๆ ของเขาที่คนอื่นอาจไม่เคยเห็น ปลื้มเป็นคนตรงไปตรงมา บางทีก็ปากเสียไปหน่อย แต่เขาไม่เคยเสแสร้ง" ยกเว้นเรื่องที่หลอกลวง เล่นกับใจของเธอ แต่เรื่องนั้น เคลียร์กันแล้ว...ไม่นับ

เธอหยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"เขาเป็นคนที่มุ่งมั่น เวลาทำอะไรเขาตั้งใจเต็มที่ และแม้ว่าเขาจะดูเป็นคนเจ้าชู้ กวนประสาท ขี้แกล้ง แต่หนูรู้ว่าเขาเป็นคนดี และหนูก็เชื่อว่าเขาจะเป็นคนที่เก่งและเติบโตไปได้ไกลแน่ ๆ"

พ่อของปลื้มยังคงมองเธอเงียบ ๆ

จากสายตาที่ดูเหมือนกำลังประเมิน... ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสายตาของคนที่เริ่มยอมรับ

"หึ" เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้

"พูดอะไรดูเป็นเรื่องเป็นราวดีนี่" ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าลูกชายเขาเป็นยังไง ขี้เกียจ ไม่ตั้งใจเรียน เถียงเก่ง แต่ดูเอาเถอะเด็กคนนี้ยังพูดให้ลูกชายเขาดูเป็นคนดีขึ้นมา...หึ!

ผักกาดยิ้มแห้ง ไม่แน่ใจว่าควรตอบอะไรดี

พ่อของปลื้มมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ

"งั้นก็ลองพิสูจน์ให้ฉันเห็นละกัน ว่าเธอจะดูแลมันได้จริง"

เธอเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบพยักหน้ารับทันที

"ค่ะ หนูจะทำให้ดีที่สุด!"

"ดี"

และนั่น...คือคำอนุญาตที่ทำให้เธอโล่งใจที่สุดในชีวิต

จากนั้นก็เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัว ผักกาดก็ไม่อายที่เธอเป็นแค่ลูกชาวสวน เสียงเจื้อยแจ้วของเธอทำให้ห้องดูมีชีวิตชีวามากขึ้น พ่อปลื้มมองเด็กสาวด้วยสายตาอ่อนลง อันที่จริงเขาไม่ได้มีอคติกับเด็กสาวตรงหน้า ที่อยากมาพูดคุยด้วยกันตัวต่อตัวก็เพราะอยากเห็นทัศนคติของเธอ

แน่นอนว่าเป็นที่น่าพอใจ

ก่อนหน้านี้ เปรมได้เข้ามาคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว หลังจากรู้ว่าปลื้มจะพาผักกาดมาพบครอบครัว

และยังชื่นชมเด็กสาวให้เขาฟัง ถึงจะแปลกใจกับลูกชายคนโตที่ดูเหมือนรู้จักผู้หญิงคนนั้นดี แถมยังช่วยพูดให้น้องชายเรื่องให้เขายอมเปิดใจ

หลังจากได้พูดคุยกันเห็นได้ชัดว่าเธอเป็นเด็กที่เติบโตมาในครอบครัวที่เต็มไปด้วยความรักและการเลี้ยงดูที่ดี

เมื่อเธอเดินออกมาจากห้องทำงาน ก็พบว่าปลื้มยืนรออยู่ตรงหน้าประตู สีหน้าของเขาดูกังวลไม่น้อย

"พ่อว่าไงบ้าง?"

ผักกาดหันไปมองเขา ก่อนจะยิ้มออกมา

"ก็...รอดตัวไป"

ปลื้มถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนจะคว้ามือเธอไปกุมไว้แน่น

"ตัวเองนี่มันสุดยอดจริง ๆ แฟนใครเนี่ย!!" ปลื้มที่เดินวนไปวนมาหน้าห้องทำงาน กังวลแทบตาย แต่พอเห็นเธอไม่มีความเครียดเหมือนตอนขาไปก็ดีใจ

"แน่นอนอยู่แล้ว"

เธอแกล้งยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินกลับไปที่โต๊ะอาหาร โดยที่แม่ของปลื้มมองดูพวกเขาด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

และในตอนนั้นเอง พ่อของปลื้มที่เดินตามมาทีหลัวก็เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"อย่ายิ้มมากเกินไปสิแม่ เดี๋ยวเด็กมันได้ใจ"

แม่ของปลื้มหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบกลับไป

"ปล่อยเด็ก ๆ เขาเถอะค่ะคุณ ก็เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเจ้าลูกชายของคุณน่ะ หลงเขาขนาดไหน"

พ่อของปลื้มไม่ได้ตอบอะไรต่อ เพียงแค่ปรายตามองลูกชายตัวเอง ที่กำลังจับมือผักกาดแน่นราวกับกลัวเธอจะหนีไป

เขาถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำเบา ๆ

"ไอ้เด็กบ้านี่..."

ก่อนจะกลับ พ่อกับแม่เดินมาส่งทั้งสองคนที่รถ สาว ๆ เดินนำไปก่อน โดยเฉพาะแม่ของปลื้มที่ดูเหมือนไม่อยากให้ผักกาดกลับ ต้องการให้ค้างที่บ้านด้วยซ้ำ แต่เป็นปลื้มเองที่ดื้อแพ่งจะกลับไปนอนคอนโดให้ได้

"นอนที่นี่สักคืนก็ได้นะลูก" แม่ปลื้มพูดพลางจับมือผักกาดแน่น ราวกับอยากจะเก็บเธอไว้

"ใช่สิแม่ ลูกชายแม่อยู่กับเราทีไร ก็รีบกลับทุกที" พ่อปลื้มแค่นเสียง หรี่ตามองลูกชายตัวเอง

ปลื้มหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะโอบไหล่ผักกาดเข้ามาใกล้ตัว "แม่ครับ ถ้าผักกาดค้างที่นี่ ผมก็ต้องค้างด้วย งั้นกลับคอนโดกันดีกว่าเนอะ"

เขาหันไปสบตาผักกาด พลางขยิบตาให้เหมือนกำลังหาพวก

แม่ปลื้มส่ายหัว ก่อนจะถอนหายใจยาว "ตามใจ ๆ จะไปไหนก็ไป แต่พาผักกาดกลับมาบ่อย ๆ ก็แล้วกัน"

"แน่นอนครับแม่!" ปลื้มรับคำหนักแน่น

ในตอนที่สองหนุ่มต่างเดินข้างกันไป จู่ ๆ คนเป็นพ่อก็พูดขึ้น

"ปลื้ม แกรู้มั้ย...พี่ชายแกเข้ามาหาฉัน พูดเรื่องแกกับผักกาดให้ฉันฟัง"

"ห๊ะ!!" ปลื้มชะงักฝีเท้า หันขวับไปมองพ่ออย่างไม่อยากเชื่อหู

"พี่เปรมพูดถึงผมกับผักกาดกับพ่อเหรอ?" เขาถามย้ำ

พ่อพยักหน้าช้า ๆ "ใช่ พี่ชายแกเป็นคนบอกให้ฉันลองเปิดใจดู บอกว่าพวกแกรักกันมาก"

ปลื้มเงียบไปครู่หนึ่ง ถอนหายใจยาว รู้สึกซาบซึ้งปนประหลาดใจ

"พี่เปรมเนี่ยนะ..." ไม่อยากเชื่อเลยว่า พี่ชายที่เคยเป็นคู่แข่งของเขาในเรื่องความรัก จะเป็นคนที่ช่วยให้พ่อเปิดใจรับผักกาด

พ่อของเขามองหน้าลูกชาย แล้วยิ้มบาง ๆ "พี่ชายแกรักแกมากนะ ถึงจะไม่ค่อยแสดงออก แต่เขาห่วงแกจริง ๆ"

ปลื้มฟังแล้วรู้สึกอุ่นในใจ แม้ว่าเปรมกับเขาจะมีเรื่องขัดแย้งกันมาก่อน แต่สุดท้ายพี่ชายก็เลือกสนับสนุนความรักของเขากับผักกาด

"เอาล่ะ เลิกยืนยิ้มซื่อบื้อได้แล้ว ไป ๆ ขับรถดี ๆ " พ่อพูดเสียงเรียบยกมือตบไหล่ลูกชายเบา ๆ

ปลื้มยิ้มกว้างก่อนจะพยักหน้ารับ "ครับพ่อ!" เขาตอบรับด้วยรอยยิ้ม 

เขารีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาผักกาดที่ยืนรออยู่ที่รถแล้ว ก่อนจะหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่ ผักกาดยิ้มให้กับท่าทางของแฟนตัวเอง ก็เพิ่งเคยเห็นเขาเป็นแบบนี้ ดูท่าทางจะรักแม่มาก

น่ารักง่ะ! แฟนใคร อ่อ...แฟนเค้าเอง พูดเองตอบเองในใจ

ก่อนขึ้นรถ ปลื้มหันกลับมามองพ่อตัวเอง แล้วทำท่าตะเบ๊ะให้ด้วยท่าทางทะเล้น เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองพ่อลูกรู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

พ่อของปลื้มมองตามลูกชายที่ขับรถออกไป ก่อนจะส่ายหัวเบา ๆ

"หึ...เห็นแล้วคิดถึงตอนเป็นวัยรุ่นเลยแฮะ"

แม่ของปลื้มที่ได้ยินก็หัวเราะ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ก็คงไม่ต่างกันหรอกค่ะ เพราะสมัยก่อน คุณเองก็เคยเป็นแบบนั้น...กับฉันเหมือนกัน"

พ่อปลื้มยิ้มบาง ๆ ขณะมองลูกชายกับว่าที่ลูกสะใภ้ขับรถออกไป

 …

หลังจากกลับมาถึงคอนโดระหว่างที่ผักกาดไปเข้าห้องน้ำ ปลื้มก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชทแล้วพิมพ์ข้อความส่งให้เปรมทันที ดวยสรรพนามที่เปลี่ยนไปจากเดิม

ปลื้ม: ขอบคุณนะพี่เปรม

ไม่นานนัก เปรมก็ตอบกลับมา

เปรม: หึ มาขอบคุณอะไรกู

ปลื้ม: ก็เรื่องที่พี่ไปคุยกับพ่อให้ผมไง?

เปรม: ฉันแค่บอกความจริง พ่อจะเปิดใจหรือไม่ มันก็อยู่ที่พ่อ

ปลื้ม: แต่ถ้าพี่ไม่พูด พ่อคงไม่ยอมง่าย ๆ หรอก

เปรม: เออ ๆ ตามใจมึงเถอะ

ปลื้มยิ้มขำกับคำตอบของพี่ชาย ก่อนจะพิมพ์ต่อ

ปลื้ม: ขอบคุณที่ยอมปล่อยให้ผักกาดเป็นของผมนะพี่ 😏

เปรม: ไอ้เวร! กูไม่ได้ปล่อยเว้ย แค่ยอมรับความจริง 😑

ปลื้ม: เหรอออ? พี่หึงผมไหมเนี่ย? 😆

เปรม: กวนตีนละนะ! 🤬

ปลื้มหลุดหัวเราะออกมา นี่แหละพี่ชายเขา ถึงจะดูเย็นชา แต่ก็ยังมีความเป็นพี่ชายที่รักน้องอยู่ลึก ๆ 

ปลื้ม: โอเค ๆ ไม่แซวแล้ว ผมดีใจนะที่พี่เข้าใจและยอมรับ

เปรมอ่านข้อความนั้นแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมา สั้น ๆ

เปรม: ดูแลผักกาดดี ๆ ล่ะ

ปลื้มยิ้มกว้าง ยกโทรศัพท์ขึ้นพิมพ์ตอบทันที

ปลื้ม: แน่นอน! ผมรักเธอทั้งใจอยู่แล้ว ❤️

แม้เปรมจะไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก แต่ปลื้มรู้ดีว่า พี่ชายของเขายอมรับและสนับสนุนความรักของเขากับผักกาดแล้วจริง ๆ

สุดท้าย...สองพี่น้องก็กลับมาคืนดีกันอีกครั้ง หลังจากที่เคยมีเรื่องราวมากมายระหว่างพวกเขา

และครั้งนี้...มันเป็นความเข้าใจกันจากหัวใจจริง ๆ

คืนนั้นปลื้มพาผักกาดมาที่คอนโดของเขา โดยให้เหตุผลง่าย ๆ ว่าอยากนอนกอดแฟน

"ไม่เอาอ่ะ!" ผักกาดขมวดคิ้ว มองเขาด้วยสายตาระแวงเต็มที่

ปลื้มกลั้นขำ มองเธออย่างรู้ทัน "ตัวเองคิดอะไรไม่ดีอยู่ใช่ไหม?"

"เปล่าสักหน่อย!" เธอรีบปฏิเสธทันที แต่สายตาเลิ่กลั่กจนดูออก

"เค้าแค่อยากคุยกับตัวเองดี ๆ สองต่อสองนะ ตั้งแต่เกิดเรื่อง เรายังไม่ได้ใช้เวลาสองคนเลยนะ" น้ำเสียงอ้อน ๆ ของเขาทำให้เธอใจอ่อนยวบ

"ก็ได้ ๆ"

เมื่อมาถึงห้องของปลื้ม ผักกาดก้าวเข้ามาแล้วก็ต้องชะงัก เพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้าช่อดอกไม้ขนาดใหญ่วางอยู่บนโซฟาอย่างโดดเด่น พร้อมกับสร้อยเกียร์ที่แขวนอยู่ตรงกลาง

"นี่มัน..." เธอหันไปมองปลื้มที่ยืนอมยิ้มอยู่ข้าง ๆ

"สำหรับตัวเองไง" เขาพูดพลางหยิบดอกไม้ขึ้นมายื่นให้เธอ

"ทำไมต้องให้ดอกไม้ด้วย?"

"ก็เป็นโมเมนต์ขอแฟนไง"

ปลื้มไม่รอให้เธอพูดอะไรต่อ เขาหยิบสร้อยเกียร์ขึ้นมาแล้วค่อย ๆ คล้องมันกับคอเธอ

มืออุ่น ๆ ของเขาแตะต้นคอของเธอเบา ๆ ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นจะโน้มมากระซิบที่ข้างหู

"เป็นแฟนกับเค้านะผัก"

หัวใจของผักกาดเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา เธอกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

แต่ปลื้มไม่ยอม "ตัวเองต้องพูดสิ!"

"ก็ได้..." ผักกาดสูดหายใจลึกก่อนจะพูดออกมา "เค้าตกลงเป็นแฟนตัวเอง...แต่มีข้อแม้"

"ว่ามาเลยครับ"

"ห้ามร้ายกับเค้าอีก!"

ปลื้มยิ้มกว้าง ก่อนจะตอบอย่างหนักแน่น "รับทราบครับ!"

เขากอดเธอแน่น ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา และสัญญาว่าจะเป็นแฟนที่ดี ผักกาดเองก็สัญญากับเขาเช่นกัน

บรรยากาศอบอวลไปด้วยความรัก กลายเป็นว่าการขอกอดของปลื้มนั้นไม่มีอยู่จริง หลังจากขอจูบทุกอย่างก็เกินเลย กลายเป็นความเร่าร้อนที่โซฟากลางห้อง ท่ามกลางวิวกลางคืนของกรุงเทพมหานคร

หลังจากทุกอย่างจบลง ทั้งคู่ยืนซบกัน มองออกไปยังเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟ

"หลังเรียนจบเราแต่งงานกันเลยไหม?"

"ฮะ? ใครตกลงกับตัวเองเหรอ?" ผักกาดแกล้งพูดออกมา

"เฮ้! ตัวเองได้เค้าไปแล้วนะ จะทิ้งกันไม่ได้แล้วนะ!"

"โอ๊ย ไร้สาระ!" เธอหลุดขำออกมา

ปลื้มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดแน่น

เสียงหัวเราะของพวกเขาดังขึ้นในห้อง มันเป็นคืนที่อบอุ่น เต็มไปด้วยความรักและคำมั่นสัญญา

พร้อมที่จะจับมือก้าวเดินไปด้วยกัน...

"จบบริบูรณ์" 💕✨