ตอนพิเศษ ว่าที่ลูกเขยจากเมืองกรุง

รถสปอร์ตคันหรูแล่นไปตามถนนสายเล็กที่ทอดตัวผ่านทุ่งนาและสวนผลไม้สองข้างทาง เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำดังแทรกผ่านความเงียบสงบของหมู่บ้าน จนชาวบ้านหลายคนที่กำลังนั่งจับกลุ่มอยู่ใต้ถุนบ้านต้องชะเง้อคอมองตามด้วยความสนใจ บางคนถึงกับวางมือจากงานที่กำลังทำ ก่อนจะหันไปสะกิดคนข้างตัวให้มองรถสีดำเงาวับคันนั้น

“รถใครล่ะนั่น ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

“มาจากกรุงเทพฯ หรือเปล่า ดูแพงเชียว”

“จะมาหาบ้านใครกันนะ”

เสียงพูดคุยดังไล่หลังมาตลอดทาง ขณะที่ผักกาดนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะข้างคนขับ เธอเหลือบมองกระจกด้านข้าง เห็นสายตาของชาวบ้านแทบทุกหลังคาเรือนกำลังมองตามรถของปลื้มมาอย่างไม่ปิดบัง หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหน้าอย่างอับอายเล็กน้อย

“เค้าบอกแล้วว่าให้เช่ารถธรรมดามาก็ได้ ตัวเองดันเอาคันนี้มา ดูสิ คนมองกันทั้งหมู่บ้านแล้ว”

ปลื้มเหลือบมองแฟนสาวที่แทบจะย่อตัวลงไปหลบใต้คอนโซล ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ

“ก็มันเป็นรถเค้า จะให้เค้าไปเช่ารถคันอื่นทำไมล่ะ”

“แต่รถตัวเองมันเด่นเกินไป”

“เด่นตรงไหน ธรรมดาจะตาย”

ผักกาดหันขวับไปมองคนที่พูดคำว่า ‘ธรรมดา’ ได้อย่างหน้าตาเฉย รถคันนี้ราคาสูงกว่าบ้านทั้งหลังของเธอเสียอีก หากนี่เรียกว่าธรรมดา เธอก็ไม่รู้แล้วว่าของแพงในความหมายของปลื้มต้องมีราคาเท่าไรกันแน่

“สำหรับตัวเองมันธรรมดา แต่สำหรับคนแถวนี้มันไม่ธรรมดาไง”

ปลื้มหัวเราะอย่างไม่เดือดร้อน ก่อนจะยื่นมือมาบีบมือเธอเบา ๆ

“ไม่ต้องเครียดน่า เค้ามาหาพ่อแม่แฟน ไม่ได้มาประกวดรถสักหน่อย”

คำว่า ‘พ่อแม่แฟน’ ทำให้ผักกาดเม้มริมฝีปากแน่นขึ้นกว่าเดิม

เธอเป็นคนชวนเขามาที่เชียงรายเองก็จริง แต่พอใกล้ถึงบ้านเข้าจริง ๆ ความกังวลกลับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งที่พ่อกับแม่ของเธอเป็นคนใจดี ไม่เคยดุหรือบังคับลูกสาวเลยสักครั้ง ทว่าเรื่องพาแฟนหนุ่มมาพบครอบครัวอย่างเป็นทางการ นับเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดเรื่องหนึ่งในชีวิตของเธอ

ยิ่งแฟนของเธอมีฐานะแตกต่างจากครอบครัวมากถึงเพียงนี้ ผักกาดก็ยิ่งอดคิดไม่ได้ว่าพ่อกับแม่จะรู้สึกอย่างไร

“ตัวเอง”

เสียงของปลื้มเรียกให้หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์

“หืม?”

“บ้านหลังไหน?”

ผักกาดมองไปด้านหน้า ก่อนจะชี้ไปยังบ้านไม้สองชั้นหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ห่างจากถนนเข้าไปเล็กน้อย รอบบ้านรายล้อมด้วยต้นไม้และแปลงผัก มีรั้วไม้เตี้ย ๆ กั้นเขตอย่างเรียบง่าย ด้านข้างมีโรงเก็บเครื่องมือทำสวนขนาดเล็ก ส่วนหน้าบ้านมีแคร่ไม้ไผ่วางอยู่ใต้ร่มต้นลำไยใหญ่

“หลังนั้นแหละ”

ปลื้มชะลอรถ ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปจอดบริเวณลานดินหน้าบ้านอย่างระมัดระวัง ทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง ความเงียบของบริเวณรอบข้างก็กลับมาอีกครั้ง แต่กลับมีสายตาของชาวบ้านหลายคู่ยังคงชะเง้อมองอยู่ห่าง ๆ บางคนทำทีเดินผ่าน บางคนยืนอยู่ริมรั้วเหมือนกำลังรอชมเรื่องน่าสนใจ ผักกาดถอนหายใจยาว

“พรุ่งนี้คงรู้กันทั้งหมู่บ้านแน่ ว่าผักกาดพาผู้ชายกลับบ้าน”

“ก็ดีสิ”

ปลื้มปลดเข็มขัดนิรภัย พลางหันมายิ้มให้เธอ

“จะได้รู้ว่าแฟนผักกาดหล่อแค่ไหน”

“ยังจะหลงตัวเองอีก”

หญิงสาวยกมือขึ้นตีต้นแขนเขาเบา ๆ ทว่าคนถูกตีเพียงหัวเราะ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถอย่างอารมณ์ดี

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ชายหญิงวัยกลางคนสองคนกำลังเดินกลับมาจากสวนด้านหลังบ้าน ทั้งคู่สวมเสื้อแขนยาวสีซีด หมวกปีกกว้าง และรองเท้าบูตเปื้อนดิน ในมือของผู้เป็นพ่อถือตะกร้าผลไม้ ส่วนคนเป็นแม่ถือถุงผักสดที่เพิ่งเก็บมา

ทั้งสองชะงักไปทันทีเมื่อเห็นรถคันหรูจอดอยู่หน้าบ้าน พ่อของผักกาดหรี่ตามองรถด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปมองภรรยาที่มีสีหน้าไม่ต่างกัน

“รถใครน่ะแม่ มาจอดหน้าบ้านเรา”

“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันพ่อ”

ขณะที่ทั้งคู่กำลังมองอย่างงุนงง ประตูรถฝั่งข้างคนขับก็เปิดออก และร่างของลูกสาวที่ไม่ได้กลับบ้านมาหลายเดือนก็ก้าวลงมา

“พ่อ! แม่!”

เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำให้ผู้เป็นพ่อกับแม่เบิกตากว้าง ก่อนสีหน้าประหลาดใจจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มยินดีในทันที

“ผักกาด!”

แม่ของเธอรีบวางถุงผักลงบนพื้น แล้วเดินเร็ว ๆ เข้ามาหาลูกสาว ผักกาดเองก็แทบจะวิ่งเข้าไปกอดแม่ไว้แน่น ก่อนจะผละไปกอดพ่ออีกคน

“คิดถึงพ่อกับแม่จังเลย”

“แล้วทำไมไม่บอกว่าจะกลับมา แม่จะได้เตรียมกับข้าวของโปรดไว้ให้”

น้ำเสียงของแม่ยังคงนุ่มนิ่มอ่อนหวานอย่างที่ผักกาดคุ้นเคย มือที่หยาบขึ้นจากการทำสวนลูบเส้นผมของลูกสาวเบา ๆ ด้วยความคิดถึง ส่วนพ่อก็ยิ้มกว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความดีใจ ก่อนจะยกมือลูบศีรษะลูกสาวอย่างเอ็นดู

“กลับมาก็ดีแล้วลูก พ่อกับแม่ก็บ่นคิดถึงอยู่ทุกวัน”

ผักกาดยิ้มกว้างอยู่ในอ้อมกอดของครอบครัว กระทั่งผู้เป็นพ่อเหลือบไปเห็นชายหนุ่มตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างรถห่างออกไปไม่กี่ก้าว

ปลื้มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับกางเกงขายาวเรียบหรู แม้การแต่งตัวจะไม่ได้เป็นทางการนัก แต่บุคลิกและท่าทางของเขาก็ดูแตกต่างจากผู้คนในหมู่บ้านอย่างเห็นได้ชัด

ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย รูปร่างสูงใหญ่ บวกกับรถราคาแพงที่จอดอยู่ด้านหลัง ยิ่งทำให้เขาดูเหมือนลูกหลานจากตระกูลมั่งคั่งที่หลุดเข้ามาอยู่ผิดที่ผิดทาง

พ่อของผักกาดมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาถามลูกสาวอย่างสงสัย

“แล้วไอ้หนุ่มนั่นใครล่ะลูก?”

คำถามตรงไปตรงมาทำให้ผักกาดชะงักไปเล็กน้อย ปลื้มที่ได้ยินเองก็ยืดตัวตรงขึ้นทันที ท่าทางผ่อนคลายก่อนหน้านี้หายไปแทบหมด เหลือเพียงความสำรวมอย่างที่ผักกาดแทบไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะขยับไปยืนข้างปลื้มแล้วแนะนำด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด

“พ่อ แม่ นี่ปลื้มค่ะ”

เธอเว้นไปเล็กน้อย ขณะที่หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

“ปลื้มเป็นแฟนของผักกาดเอง”

“แฟน?”

พ่อกับแม่อุทานออกมาพร้อมกัน

ทั้งคู่ยืนนิ่งไปหลายวินาทีอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่ทันตั้งตัว

แม่ของผักกาดมองหน้าลูกสาวสลับกับชายหนุ่ม

ส่วนพ่อก็เลื่อนสายตาไปมองรถคันหรูอีกครั้ง ก่อนจะกลับมาพิจารณาปลื้มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

ไม่ใช่สายตารังเกียจหรือไม่พอใจ หากเป็นความตกใจและประหลาดใจมากกว่า

ผักกาดไม่เคยเล่าให้ฟังมาก่อนว่าเธอมีแฟน และยิ่งไม่เคยบอกว่าแฟนของเธอดูท่าทางเหมือนลูกผู้ดีมีชาติตระกูลถึงเพียงนี้

ปลื้มเห็นพ่อกับแม่ของคนรักยังคงนิ่งอยู่ จึงเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปหา ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม

“สวัสดีครับคุณพ่อ คุณแม่”

น้ำเสียงของเขาสุภาพอ่อนลงกว่าปกติอย่างชัดเจน

“ผมชื่อปลื้มครับ เป็นแฟนของผักกาด วันนี้ต้องขอโทษด้วยนะครับที่มาโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า”

พ่อของผักกาดรีบยกมือรับไหว้แทบไม่ทัน ขณะที่แม่เองก็ทำเช่นเดียวกัน

“ไหว้พระเถอะลูก”

คนเป็นแม่ได้สติก่อนใคร จึงรีบยิ้มให้ชายหนุ่ม แม้ท่าทางจะยังดูเกรงอกเกรงใจอยู่ไม่น้อย

“เข้าบ้านก่อนเถอะลูก เดินทางมาตั้งไกล คงเหนื่อยแย่เลย”

“ขอบคุณครับ”

ปลื้มตอบรับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปเปิดท้ายรถเพื่อหยิบของฝากที่เตรียมมา ทันทีที่เห็นกล่องของฝากและถุงขนาดใหญ่หลายใบ แม่ของผักกาดก็รีบร้องห้าม

“ไม่ต้องเอามาเยอะขนาดนั้นหรอกลูก ลำบากเปล่า ๆ แค่มาเยี่ยมก็ดีใจแล้ว”

“ไม่ลำบากเลยครับ ผมกับผักกาดช่วยกันเลือกมา คุณพ่อคุณแม่รับไว้นะครับ”

เขาพูดอย่างสุภาพ ก่อนจะยกของทั้งหมดลงจากรถด้วยตัวเอง ไม่ได้ทำท่ารังเกียจลานดินหรือพื้นเปื้อนฝุ่นแม้แต่น้อย พ่อของผักกาดมองชายหนุ่มอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยถือของบางส่วน

“เอามา พ่อช่วยถือ”

“ไม่เป็นไรครับคุณพ่อ ผมถือได้”

“มาเถอะลูก ตั้งหลายถุง”

คำเรียกแทนตัวว่า ‘พ่อ’ ที่หลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้ปลื้มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้นบนใบหน้า

“ครับ งั้นรบกวนด้วยนะครับ”

ทั้งสี่คนเดินมานั่งยังแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นลำไยหน้าบ้าน แม่ของผักกาดปัดเศษใบไม้ออกอย่างลนลาน ก่อนจะเชื้อเชิญให้แขกนั่งตรงมุมที่คิดว่าสะอาดที่สุด

“นั่งตรงนี้นะลูก เดี๋ยวแม่ไปเอาน้ำมาให้”

“คุณแม่ไม่ต้องรีบก็ได้ครับ”

“ไม่เป็นไรลูก นั่งพักก่อนนะ”

แม่ของผักกาดพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะรีบเดินไปด้านหลังบ้าน

ปลื้มนั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่อย่างไม่ถือตัว เขาวางมือไว้บนหน้าขา หลังตั้งตรงอย่างสำรวม ต่างจากเวลาที่อยู่กับผักกาดตามลำพังซึ่งมักจะนั่งเอนกายอย่างสบายอารมณ์

ผักกาดเหลือบมองแฟนหนุ่มอย่างอดขำไม่ได้

คนที่ปกติพูดมาก กวนประสาท และแทบไม่เกรงกลัวใคร บัดนี้กลับนั่งเรียบร้อยราวกับนักเรียนดีเด่นที่กำลังรอพบครูใหญ่

พ่อของเธอนั่งลงฝั่งตรงข้าม วางหมวกไว้ข้างตัว ก่อนจะส่งยิ้มบาง ๆ ให้ชายหนุ่ม

“เดินทางไกลไหมลูก”

“ประมาณหลายชั่วโมงครับ แต่ไม่เหนื่อยเท่าไร ผมสลับกับผักกาดขับมาครับ”

ผักกาดรีบหันไปมองทันที

“สลับตรงไหน ตัวเองขับมาตลอดทาง”

“ก็เค้าเสนอให้ตัวเองขับแล้ว แต่ตัวเองไม่ยอมเองนี่”

“ใครจะกล้าขับรถตัวเองล่ะ”

บทสนทนาของทั้งคู่ทำให้พ่อของผักกาดหัวเราะเบา ๆ สีหน้าที่เคยเกร็งผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“ผักกาดเขาขับรถไม่ค่อยเก่งหรอกลูก ตอนเด็ก ๆ ปั่นจักรยานยังตกคันนามาแล้ว”

“พ่อ!”

หญิงสาวร้องเสียงหลงทันที ขณะที่ปลื้มหันมามองแฟนสาวด้วยแววตาสนใจ

“จริงเหรอตัวเอง เรื่องนี้เค้าไม่เคยรู้เลยนะ”

“ไม่ต้องรู้ก็ได้”

“ไว้คุณพ่อเล่าให้ผมฟังอีกนะครับ”

“ได้สิลูก เรื่องเปิ่น ๆ ของผักกาดมีเยอะ”

“พ่อคะ!”

เสียงโวยวายของผักกาดเรียกเสียงหัวเราะจากคนทั้งสาม บรรยากาศที่เคยตึงเครียดจึงค่อย ๆ เบาบางลง ไม่นานนัก แม่ของผักกาดก็เดินกลับมาพร้อมขันน้ำอะลูมิเนียมหนึ่งใบ น้ำใสเย็นจัดอยู่ด้านใน มีหยดน้ำเกาะพราวรอบขัน

“น้ำจ้ะลูก ดื่มให้หายเหนื่อยก่อน”

“ขอบคุณครับคุณแม่”

ปลื้มยกมือไหว้เล็กน้อย ก่อนจะรับขันน้ำมาถือไว้

เขากระหายน้ำจากการเดินทางอยู่พอดี จึงยกขึ้นดื่มทันทีโดยไม่ลังเล น้ำเย็นชื่นใจไหลผ่านลำคอ ช่วยคลายความร้อนจากอากาศยามบ่ายได้อย่างดี

ผักกาดที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้างเล็กน้อย

เธอจำได้ดีว่าน้ำในโอ่งหลังบ้านเป็นน้ำฝนที่พ่อกับแม่รองเก็บไว้ใช้ดื่มตามวิถีชีวิตดั้งเดิม แม้จะผ่านการกรองอย่างสะอาดและครอบครัวเธอดื่มกันมาตลอด แต่เธอไม่คิดว่าคนอย่างปลื้มจะยกดื่มโดยไม่ถามหรือแสดงท่าทีรังเกียจเลยสักนิด

ชายหนุ่มดื่มจนหมดขัน ก่อนจะส่งคืนให้แม่ของเธอพร้อมรอยยิ้ม

“น้ำเย็นชื่นใจมากเลยครับ”

แม่ผักกาดยิ้มออกมาทันที

“เป็นน้ำฝนน่ะลูก บ้านเรารองเก็บไว้ดื่มกันมาตลอด ถ้าลูกไม่ชิน เดี๋ยวแม่ไปหาน้ำขวดมาให้ก็ได้นะ”

“ไม่ต้องเลยครับ แบบนี้อร่อยดี ผมชอบ”

คำตอบเรียบง่ายทำให้ผักกาดหันไปมองเขานิ่ง ๆ

ปลื้มไม่ได้ฝืนหรือพูดเอาใจ เพราะหลังจากพูดจบ เขายังขอน้ำเพิ่มอีกหนึ่งขันอย่างเป็นธรรมชาติ จนแม่ของเธอยิ้มกว้างด้วยความเอ็นดู

ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของผักกาดอุ่นวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เธอเคยกังวลว่าปลื้มจะปรับตัวไม่ได้ เคยกลัวว่าเขาจะรู้สึกไม่คุ้นเคยกับบ้านไม้เก่า ๆ ลานดินหน้าบ้าน หรือข้าวของธรรมดาที่ไม่ได้สะดวกสบายเหมือนชีวิตของเขาในกรุงเทพฯ

แต่เขากลับไม่แสดงท่าทีรังเกียจเลยแม้แต่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นแคร่ไม้ไผ่เก่า ๆ รองเท้าบูตเปื้อนดินของพ่อ หรือขันน้ำฝนที่แม่ตักจากโอ่งมาให้ เขารับทุกอย่างด้วยรอยยิ้มและความนอบน้อม ราวกับไม่ได้มองเห็นความแตกต่างระหว่างฐานะของทั้งสองครอบครัวเลยสักนิด

หลังจากนั่งพูดคุยเรื่องทั่วไปอยู่พักใหญ่ ปลื้มก็ขยับตัวนั่งหลังตรงขึ้น สีหน้าของเขาดูจริงจังกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

ผักกาดที่รู้ดีว่าเขากำลังจะพูดเรื่องอะไรเริ่มเกร็งตามไปด้วย

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะหันไปมองพ่อกับแม่ของคนรักตรง ๆ

“คุณพ่อ คุณแม่ครับ”

น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แต่ยังคงสุภาพ

“ที่ผมตั้งใจมาวันนี้ นอกจากอยากมาทำความรู้จักกับครอบครัวของผักกาดแล้ว ผมยังมีอีกเรื่องที่อยากขออนุญาตจากคุณพ่อคุณแม่ด้วยครับ”

พ่อกับแม่ของผักกาดนิ่งฟัง ขณะที่หญิงสาวนั่งเม้มริมฝีปากอยู่ข้างเขา ปลื้มวางมือทั้งสองข้างไว้บนหน้าขา ก่อนจะพูดออกไปตามตรง

“ผมอยากขออนุญาตคบกับผักกาดอย่างเป็นทางการครับ”

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ แม้แต่ผักกาดเองก็อดรู้สึกประหม่าไม่ได้ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเขาตั้งใจจะพูดเรื่องนี้ ปลื้มหันมามองเธอเพียงแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ

“ผมรู้ว่าตอนนี้พวกเรายังเรียนไม่จบ และอาจยังเร็วเกินไปที่จะพูดถึงเรื่องอนาคตไกล ๆ แต่ผมจริงจังกับผักกาดครับ ไม่ได้คบเล่น ๆ และไม่ได้คิดว่าจะคบกันแค่ช่วงเรียนมหาวิทยาลัย”

น้ำเสียงของชายหนุ่มมั่นคงขึ้นทุกคำ

“ผมรักผักกาด และผมตั้งใจจะดูแลเขาให้ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้”

ผักกาดรู้สึกถึงความร้อนที่แล่นขึ้นมาบริเวณขอบตา เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้ม แต่ปลายหูที่แดงจัดกลับเปิดเผยความรู้สึกทั้งหมด ปลื้มยังคงมองพ่อกับแม่ของเธอด้วยสายตาจริงใจ

“หลังจากเรียนจบ ถ้าเราสองคนยังรักกันและพร้อมมากพอ ผมจะพาคุณพ่อกับคุณแม่ของผมมาที่นี่ เพื่อสู่ขอผักกาดให้เป็นเรื่องเป็นราวครับ”

คำพูดนั้นทำให้พ่อกับแม่ของผักกาดหันมองหน้ากัน สีหน้าของคนทั้งคู่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เพราะไม่คิดว่าชายหนุ่มซึ่งเพิ่งพบหน้ากันครั้งแรกจะพูดถึงอนาคตอย่างจริงจังถึงเพียงนี้ แม่ของผักกาดมองลูกสาวที่นั่งเขินจนแทบไม่กล้าเงยหน้า ก่อนจะหันกลับมามองปลื้มด้วยแววตาอ่อนโยน

“แม่ไม่ขออะไรมากหรอกลูก”

น้ำเสียงของเธอยังคงนุ่มนิ่มน่าฟังเช่นเดิม

“ผักกาดเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อกับแม่ สิ่งที่พ่อกับแม่อยากเห็นที่สุด ก็แค่อยากให้ลูกมีความสุข”

ปลื้มพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ

“ครับ”

ผู้เป็นแม่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดต่อ

“ฐานะหรือเงินทอง พ่อกับแม่ไม่ได้มองว่าสำคัญเท่ากับนิสัยใจคอ ขอแค่รักกันจริง ไม่ทำให้ลูกสาวแม่เสียใจ แม่ก็สบายใจแล้ว”

ปลื้มยกมือไหว้ทันที

“ผมสัญญาครับว่าผมจะไม่ทำให้ผักกาดเสียใจ”

ผักกาดเหลือบมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำเบา ๆ

“เคยทำไปแล้วตั้งหลายรอบ”

ปลื้มชะงัก ก่อนจะหันมามองคนข้างตัวด้วยสีหน้าเหลอหลา

“ตัวเอง อย่าเพิ่งแฉเค้าตอนนี้สิ”

พ่อกับแม่ของเธอหัวเราะออกมาพร้อมกัน เมื่อเห็นท่าทางลนลานของชายหนุ่ม พ่อของผักกาดยกมือขึ้นลูบคาง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงใจดี

“คนรักกันก็ต้องมีทั้งวันที่เข้าใจและไม่เข้าใจกันบ้างเป็นธรรมดา พ่อไม่ห้ามหรอกลูก”

ปลื้มหันกลับไปมองทันที

“จริงเหรอครับคุณพ่อ”

“จริงสิ”

ผู้เป็นพ่อยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“ผักกาดโตแล้ว เขาเลือกใคร พ่อกับแม่ก็เชื่อในการตัดสินใจของลูกสาว เพียงแต่พ่ออยากฝากไว้อย่างหนึ่ง”

“ครับ”

“ถ้ามีปัญหากัน อย่าใช้อารมณ์ทำร้ายกัน อย่าพูดคำที่ทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บเพียงเพราะอยากเอาชนะกัน ความรักไม่ใช่การแข่งขันว่าใครแพ้ใครชนะ แต่เป็นการประคองกันไปให้ได้นานที่สุด”

ปลื้มนิ่งฟังทุกคำด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะพยักหน้ารับ

“ผมจะจำไว้ครับ”

พ่อของผักกาดมองชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้น

“งั้นพ่อก็อนุญาต”

เพียงคำพูดนั้น ผักกาดก็หันไปมองพ่อด้วยแววตาเป็นประกาย ส่วนปลื้มยกมือไหว้อีกครั้งด้วยความดีใจ

“ขอบคุณมากครับคุณพ่อ คุณแม่”

แม่ของผักกาดหัวเราะเบา ๆ

“ไม่ต้องไหว้บ่อยขนาดนั้นก็ได้ลูก เดี๋ยวแม่ทำตัวไม่ถูก”

“ผมดีใจนี่ครับ”

พ่อของผักกาดมองท่าทางของว่าที่ลูกเขย ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู

“ถ้าอย่างนั้นเย็นนี้อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนนะ พ่อจะทำกับข้าวให้กิน”

“ได้เลยครับ”

ปลื้มตอบรับทันทีโดยไม่ต้องคิด

“มีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้เลยนะครับ ผมช่วยทำสวนก็ได้”

ผักกาดหันขวับมามองคนพูด

“ตัวเองทำสวนเป็นเหรอ”

“ไม่เป็นก็เรียนได้”

“ใส่รองเท้าแบบนั้นเนี่ยนะ”

ปลื้มก้มมองรองเท้าราคาแพงของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบอย่างไม่เดือดร้อน

“เปื้อนก็ล้างสิ”

คำตอบของเขาทำให้พ่อของผักกาดยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม

“ดี งั้นตามพ่อไปสวน เดี๋ยวพ่อจะพาไปเก็บส้ม”

ผักกาดเบิกตากว้าง

“พ่อจะให้ปลื้มไปสวนจริง ๆ เหรอ”

“ก็เขาบอกเองว่าอยากช่วย”

ปลื้มลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะพับแขนเสื้อขึ้นอย่างกระตือรือร้น

“ไปครับคุณพ่อ”

ผักกาดมองแฟนหนุ่มที่เดินตามพ่อของเธอไปทางสวนด้านหลังบ้านด้วยท่าทางมุ่งมั่น ทั้งที่รองเท้าคู่หรูเริ่มเหยียบลงบนดินเปียกโดยไม่ลังเล แม่ของเธอขยับเข้ามายืนข้างลูกสาว ก่อนจะมองตามชายหนุ่มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“แฟนลูกดูเป็นคนดีนะ”

ผักกาดหันมามองแม่ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ค่ะ ถึงบางทีจะกวนประสาทไปหน่อย แต่เขาดีกับผักกาดมาก”

แม่ลูบศีรษะเธอเบา ๆ

“ถ้าเขารักลูกจริงและลูกอยู่กับเขาแล้วมีความสุข พ่อกับแม่ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว”

ผักกาดพยักหน้ารับ ก่อนจะหันกลับไปมองคนรักอีกครั้ง ปลื้มที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังดูเหมือนคุณชายจากเมืองกรุง บัดนี้กำลังยืนรับรองเท้าบูตคู่เก่าจากพ่อของเธออย่างไม่ถือตัว ทั้งยังหัวเราะเมื่อใส่แล้วใหญ่กว่าขนาดเท้าจนเดินเกือบสะดุด

“ใส่ได้ไหมลูก”

พ่อถาม

“ได้ครับคุณพ่อ สบายมาก!”

“ตัวเองเดินให้รอดก่อนเถอะ!”

ผักกาดตะโกนแซวจากหน้าบ้าน ปลื้มหันกลับมามอง ก่อนจะยักคิ้วให้อย่างทะเล้น

“รอดอยู่แล้วน่า เดี๋ยวเค้าจะเก็บส้มมาให้แฟนกินเอง”

เสียงหัวเราะของพ่อกับแม่ดังขึ้นพร้อมกัน ขณะที่ผักกาดยกมือปิดหน้าอย่างเขินอาย

บรรยากาศหน้าบ้านที่เคยเต็มไปด้วยความเกรงใจ ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะอย่างเป็นกันเอง

ผักกาดมองภาพคนรักเดินเคียงข้างพ่อของเธอเข้าไปในสวน ก่อนความอบอุ่นจะค่อย ๆ แผ่ซ่านเต็มหัวใจ

ปลื้มอาจเติบโตมาในครอบครัวที่มั่งคั่ง ใช้ชีวิตท่ามกลางสิ่งอำนวยความสะดวกและของราคาแพง แต่เมื่อมายืนอยู่ตรงหน้าพ่อกับแม่ของเธอ เขากลับไม่เคยวางตัวสูงส่งกว่าใคร

เขาไม่รังเกียจบ้านไม้ธรรมดา ไม่รังเกียจขันน้ำฝนจากโอ่ง ไม่ห่วงแม้กระทั่งรองเท้าราคาแพงที่กำลังจะเปื้อนโคลน

สิ่งเดียวที่เขาให้ความสำคัญ คือการทำให้พ่อกับแม่ของคนรักเชื่อมั่นว่า เขาจะดูแลลูกสาวของพวกท่านให้ดี

และเพียงเท่านั้น ก็เพียงพอจะทำให้ผักกาดแน่ใจอีกครั้งว่า... ผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอเลือกไม่ผิดจริง ๆ