ตอนที่ 14 เตือนสติ

(จะโทรมาถามว่าไปเรียนไหวหรือเปล่า เมื่อคืนเห็นเมามากเลยนะ?)

"ไหวนะ ก็ปกติ"

ปลื้มที่นั่งอยู่ลุกขึ้นยืนก่อนจะพูดขึ้นมาลอย ๆ "ขอไปสูบบุหรี่แป๊บ"

ผักกาดพยักหน้ารับ ก่อนจะหันกลับมาสนใจปลายสายต่อ

ควีนที่ได้ยินเสียงปลื้มก็เงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะถามออกมา

(ปลื้มอยู่กับเธอเหรอ?)

"อืม ใช่"

สิ้นเสียงตอบของเธอ ควีนเงียบไปแวบหนึ่งก่อนจะตัดสายไปเลย ผักกาดขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

ไม่นานนัก ปลื้มก็เดินกลับเข้ามาในห้อง

"ฉันกลับละ" เขาพูดขึ้น

ผักกาดพยักหน้าแล้วเดินออกมาส่งเขาที่หน้าประตู แต่ก่อนที่เขาจะเดินออกไปเธอก็พูดด้วยความเป็นห่วง

"ขับรถดี ๆ นะ"

ปลื้มพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไป

หลังจากปลื้มลงมาจากห้องของผักกาด เขาก็ขับรถไปที่ผับซึ่งเป็นที่สิงห์สถิตของพวกเขา

 เขาก้าวมานั่งลงที่โต๊ะประจำที่มีธาวินกับคิงนั่งอยู่ บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยเสียงเพลงและผู้คนหัวเราะพูดคุยvย่างสนุกสนาน แต่ในโต๊ะนี้กลับตึงเครียดอย่างบอกไม่ถูก

ธาวินเป็นคนแรกที่พูดขึ้น "มึงไปไหนวะ ทำไมวันนี้ไม่ไปส่งผักกาด?"

ปลื้มเลิกคิ้วมองเพื่อน "กูมีธุระ" เขาตอบสั้น ๆ พลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

แกร๊ก!!

เสียงกระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะดังขึ้นจากธาวิน

"ธุระ?" ธาวินหันมาจ้องปลื้มอย่างไม่พอใจ "ธุระของมึง คือไปหาควีนใช่ไหมวะ?"

ปลื้มชะงักดวงตาคมเข้มมองเพื่อนอย่างสงสัยว่ามันรู้ได้ไง

คิงเห็นอาการของปลื้มก็หัวเราะเสียงเย็นก่อนจะเฉลย "พวกกูตามมึงออกไปด้วยไง เลยเห็นหมดว่ามึงไปไหนมา"

ปลื้มขมวดคิ้วแน่น

"ตามกู?"

"เออ กูแค่สงสัยไงว่ามึงไปไหน เห็นตอนมึงจอดรถที่คอนโดควีนพอดี" ธาวินตอบเสียงเรียบ

"เมื่อคืนตอนนั่งดื่มกัน พวกกูก็ถามควีนว่าพักอยู่ไหน เธอเลยบอกชื่อคอนโดมา ทีนี้พอเห็นรถมึงจอดที่นั่น กูเลยมั่นใจเลยว่ามึงไปหาควีนมา"

ปลื้มเงียบไปสักพักและตัดสินใจเล่าให้พวกมันฟัง "เมื่อคืนกูไปส่งควีนที่คอนโด แล้วเธอลืมกระเป๋าไว้ในรถกู วันนี้ก็เลยต้องเอาไปคืน แต่กูแค่เอาไปฝากไว้ที่นิติ"

คิงฟังจนจบก็พยักหน้าแต่สีหน้ายังไม่คลายความเครียด

"มึงแน่ใจนะ ว่าเรื่องของมึงกับควีนมันจะมีแค่นั้น?"

ปลื้มเลิกคิ้ว "แล้วจะให้มีอะไรอีก?"

ธาวินพูดเตือนก่อนที่อะไร ๆ มันจะสาย

"ก่อนจะทำอะไรหัดคิดให้ดี ๆ หน่อยควีนกับผักกาดเป็นเพื่อนสนิทกัน ถ้าเกิดอะไรขึ้น จะมองหน้ากันติดเหรอ?"

ปลื้มที่ฟังก็เงียบไป

"อีกอย่าง มึงก็พูดเองไม่ใช่เหรอว่ากำลังจะจีบผักกาด แล้วมายุ่งกับเพื่อนเธอแบบนี้มันหมายความว่าไง?" คงเสริม

ปลื้มหัวเราะออกมาหลังจากที่เพื่อนพูดจบ ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มแล้วพูดอย่างไม่คิด

"กับผักกาดมันก็แค่ลองใจ" เขาพูดอย่างเฉยชา

"กูไม่ได้คิดจะเป็นแฟนกับเธอจริง ๆ สักหน่อย"

ธาวินหรี่ตามองเพื่อนสนิท “มึงแน่ใจเหรอว่าไม่ได้คิดอะไรกับผักเลย?”

ปลื้มชะงัก นั่นสิเขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอจริง ๆ เหรอ?

แต่ปากกลับพูดออกไปว่า "แน่ใจ คนอย่างกูไม่เอาเพื่อนมาทำแฟนเด็ดขาด แล้วผักกาดก็ไม่ใช่สเปกกู!"

ธาวินกับคิงหันมามองหน้ากัน สีหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความลำบากใจ

 เช้าวันต่อมา ผักกาดแต่งตัวและเดินลงมาจากห้องตามปกติ แต่พอเดินออกจากลิฟต์ เธอกลับต้องชะงักเมื่อเห็นร่างสูงของใครบางคนยืนอยู่แถวนั้นพอดี 

เปรม...เขามาที่นี่ทำไม อย่าบอกนะว่ามาหาเธอ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปถามให้หายข้องใจ

“นี่คุณมาทำอะไรที่นี่คะ” เปรมที่กำลังเช็กโทรศัพท์อยู่ พอได้ยินเสียงคนน้องก็เงยหน้าขึ้นและตอบเธอด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ ท่าทางสบาย ๆ เป็นธรรมชาติ

หล่อเลยทีเดียว ผักกาดอดคิดในใจไม่ได้

“ก็มารอเธอไง”

“มารอฉันเนี่ยนะ ทำไมคะ” เธอชี้นิ้วเข้าหาตนเองแล้วถามด้วยความไม่เข้าใจ

“ก็มารับเธอไปเรียนไง” เขาพูดหน้าตาเฉย “ถือเป็นการรับผิดชอบที่ทำเธอเจ็บตัว” 

ผักกาดที่ได้ฟังก็เผลอเบ้ปากทันที “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปเองได้” พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินหนี แต่เปรมก็เดินตามติดพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก

“งั้นฉันจะตามไปส่ง”

“ไม่ต้อง!”

“แต่ฉันตั้งใจมารับแล้วนะ” เปรมพูดพร้อมกับทำสีหน้าจริงจังจนเธอชักจะหมดความอดทน

เธอถอนหายใจพรืดใหญ่ ก่อนจะยอมเดินไปขึ้นรถ “ก็ได้ ๆ ! งั้นก็รีบละกันค่ะ รีบไปส่ง จะได้จบ ๆ”

เปรมยิ้มให้กับอารมณ์เด็กน้อย ที่ไม่ใกล้วัยทองแต่ดูหงุดหงิดง่ายจัง แต่แทนที่จะโกรธเขากลับมองว่าเธอน่ารักซะอย่างนั้น ไม่เสียแรงที่โทรไปถามวินมอเตอร์ไซด์ที่เขาชนเมื่อวาน ถึงได้รู้ที่อยู่เธอ

“เชิญครับคุณผู้โดยสาร”

ระหว่างทาง เขาเหลือบมองเธอแล้วเอ่ยขึ้นลอย ๆ “ความจริงเธอก็หน้าตาดีอยู่นะ”

ผักกาดหันมามองเขาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ “แล้ว?” 

“ก็แค่สงสัยว่าทำไมไม่ดูแลตัวเองให้มากกว่านี้ล่ะ?” ไม่เข้าใจทำไมเธอถึงปล่อยตัว ทั้งที่หน้าตา ผิวพรรณก็ถือว่าดีแท้ ๆ 

ผักกาดเบ้ปาก ในใจคิดว่าแล้วมายุ่งอะไรด้วยล่ะ!

“ฉันเรียนหนักจะตาย ไม่มีเวลามานั่งแต่งหน้าแต่งตัว มัวมานั่งเสริมสวยไร้สาระแบบนั้นหรอก”

เปรมหัวเราะเบา ๆ “คนเรามีเวลาทั้งนั้น ถ้ารู้จักรักตัวเองมากพอ”

นางเอกหรี่ตาลง “แล้วการที่ฉันขี้เหร่ไปทำให้ใครเดือดร้อนเหรอ?”

เปรมยักไหล่ “ก็ตัวเธอไงที่เดือดร้อน”

เธออ้าปากค้าง “อะไรนะ ทำไมฉันต้องเดือดร้อนด้วย ก็ไม่เห็นเดือดร้อน” ใช่ เธอไม่เห็นเดือดร้อนอะไรเลย งง นะ! 

เปรมมองท่าทางคนน้องที่ยังไม่ค่อยจะรู้ตัวก็เอ่ยอย่างจริงจัง

“จะบอกอะไรให้นะ การที่เธอปล่อยให้ตัวเองโทรม มันก็เหมือนเธอกำลังประจานตัวเองว่าเธอไม่รักตัวเองเลย”

"...."

ผักกาดอึ้ง เป็นครั้งแรกที่ถูกวิจารณ์ตรง ๆ 

"โทษทีที่พูดตรงไปหน่อย แต่ก็หวังดีนะ หึ!" เขาพูดต่ออย่างหน้าตาเฉยแล้วยังส่งเสียงหัวเราะในลำคอ

ผักกาดฟังแล้วถึงกับของขึ้น เธอหันขวับไปมองเขาตาเขียวปั้ด “คุณนี่มัน! จิ๊!! อย่ามายุ่งกับรูปร่างหน้าตาฉันได้ไหม!?” เธอไม่รู้จะด่าเขายังไง เพราะเขาเองก็ไม่ใช่เพื่อนแล้วยังดูแก่กว่าเธอ เลยพูดแค่นั้นแต่ก็ทำเสียงจิ๊จ๊ะออกมาให้รู้ว่าเธอไม่พอใจ

ผู้ชายบ้าอะไร วิจารณ์การแต่งตัวแต่งหน้าคนอื่นหน้าตาเฉย บ้าป่ะเนี่ย!!

เปรมเห็นคนน้องทำท่าทางไม่พอใจ แต่เขาก็ยังไม่คิดจะหยุด อย่างน้อยที่พูดออกไปก็หวังดีจริง ๆ นะ

 “ฉันก็แค่เสียดายคนเก่ง ๆ อย่างเธอ ถ้าเธอรู้จักรักตัวเองให้มากขึ้นอีกนิด จะมีคนเห็นคุณค่าในตัวเธออีกเยอะ”

ผักกาดเม้มปากพลางคิดตาม เธอรู้ว่าเขาพูดไม่ผิดเสียทีเดียว แต่มันก็ทำให้เธอหงุดหงิดอยู่ดี ก็ใครจะชอบฟังคำวิจารณ์กันล่ะ 

ถึงแม้ว่ามันจะถูกก็ตามที! ไม่ใช่อะไร?

อายโว๊ยย!!!

พอถึงหน้ามหา’ลัยผักกาดรีบปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูลงจากรถแทบจะทันที ก่อนจะพูดเสียงห้วนไม่มองหน้า

“ขอบคุณค่ะ”

ปัง! สนั่นรถสะเทือน

เปรมมองตามหลังเธอไปด้วยรอยยิ้มขบขัน พิงหลังกับเบาะสบาย ๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง

“หึ…เด็กน้อยเอ๊ย”

เขาไม่ได้พูดไปเรื่อยเปื่อย แต่เขาตั้งใจจุดประกายบางอย่างในตัวเธอ 

และที่สำคัญ…เขาอยากเห็นสีหน้าของน้องชายตัวดีเมื่อถึงวันที่ผักกาดเปลี่ยนแปลงตัวเอง เขาดูออกว่าน้องชายมันต้องมีปฏิกิริยากับเรื่องเธอแน่ ๆ แต่จะมากหรือน้อยก็ต้องรอดูกันไป

ที่จริงเปรมอยากปั่นหัวน้องชายนั่นเองโทษฐานที่มันเกลียดพี่ชายตัวเอง

ผักกาดเดินหน้ามุ่ยตรงมาที่โต๊ะประจำที่มีเพื่อนอย่างธาวินและคิงนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ติดที่ว่าทั้งสองคนนั้นกำลังนั่งคุยกันหน้าเครียดแต่พอเธอเข้ามา ทั้งคู่ก็เงียบลงทันที 

เธอขมวดคิ้วมองพวกเขาอย่างสงสัย "คุยอะไรกัน ทำไมดูเครียดจัง" เธอถามขึ้นพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงเก้าอี้ว่างข้าง ๆ

"เปล่า ไม่มีอะไร" ธาวินรีบกลบเกลื่อน

ความจริงแล้วพวกเขากำลังปรึกษากันเรื่องที่ท้าให้ปลื้มจีบผักกาด พวกเขากังวลว่าถ้าผักกาดรู้ความจริง เธอคงจะเสียใจไม่น้อยแล้วยิ่งมีเรื่องของควีนมาเอี่ยวด้วย เลยพยายามคิดหาทางออกก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปมากกว่านี้

ผักกาดก็ไม่ได้ติดใจ ในเมื่อเพื่อนไม่พูดเธอก็ไม่ได้คะยั้นคะยออยากรู้อยากเห็น และนั่นเป็นสิ่งที่เพื่อน ๆ คบกับเธอนานเพราะเธอรู้ว่าอะไรควรไม่ควร ไม่ทำให้ใครลำบากใจ แถมยังชอบช่วยเหลือคนอื่นอีก

เมื่อเธอนั่งลงแล้วก็ถามหาใครบางคนที่ไม่เห็น

"ปลื้มล่ะ ยังไม่มาเหรอ?"