ตอนที่ 4 วางแผน

 

'ใครใช้ให้มาชอบ'

"โคตรเหี้ยเลยว่ะ" ธาวินสบถ

ปลื้มหัวเราะออกมาก่อนจะยกแก้วเหล้าสาดเข้ามาในลำคอ จากนั้นก็วางลงดังกริ๊ก

"กูก็เป็นแบบนี้ของกูอยู่แล้ว" เขาย้ำกับเพื่อน

ธาวินจ้องหน้าปลื้มอย่างไม่พอใจ ถึงแม้จะรู้ว่ามันเป็นคนเย็นชา ไม่ค่อยใส่ใจอะไรเลย แต่นี่ความรู้สึกของคนคนนึงเลยนะ เขาคิดอย่างกลัดกลุ้มก่อนจะหันไปสบตากับคิง

เขากำลังจะอ้าปากพูดต่อ แต่แล้วความคิดหนึ่งก็แว๊ปเข้ามาในหัว

จริงสิ!!!

"งั้นลองทดสอบดูไหมล่ะ!"

ปลื้มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ทดสอบอะไร?"

ธาวินจุดยิ้มร้ายมุมปาก "กูว่านะบางทีผักกาดอาจจะแค่หวั่นไหวเพราะหน้ามึงหล่อก็ได้ จริง ๆ อาจจะไม่ได้ชอบมึงขนาดนั้น"

คิงหัวเราะออกมาทันทีก้อนจะพยักหน้าเห็นด้วย "เออว่ะ บางทีไอ้ปลื้มอาจจะแค่มั่นใจเกินไปว่าผักกาดต้องชอบมันจริง ๆ"

ปลื้มจ้องเพื่อนทั้งสองด้วยสายตานิ่ง ๆ "มึงคิดงั้นเหรอ?"

ธาวินยักไหล่ ก่อนจะเอ่ยท้าทาย "งั้นกูขอท้ามึงให้ลองจีบผักกาดสักเดือน ถ้าภายในหนึ่งเดือน ผักกาดบอกว่าชอบมึง กูจะยอมเป็นเบ๊ให้มึงเดือนนึงเลย"

ปลื้มหรี่ตาลงนิด ๆ ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นจิบอีกครั้ง สีหน้าเรียบนิ่งคล้ายกำลังพิจารณาข้อเสนอแต่ไม่นาน รอยยิ้มมุมปากคล้ายกับกำลังสนุกก็ปรากฏออกมา

"หึ! ดิว...มึงเตรียมตัวเป็นเบ๊ให้กูได้เลย"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ธาวินกับคิงก็หันมาสบตากันอย่างรู้กันว่า

‘ติดกับแล้ว!’

พวกเขายกแก้วขึ้นชนกัน ก่อนจะดื่มต่อ ในใจของธาวินและคิงต่างก็หวังว่าภายในหนึ่งเดือนนี้ ปลื้มจะเลิกทำตัวปากแข็ง และยอมรับหัวใจตัวเองสักที

แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าสิ่งที่วางแผนกันในตอนนี้มันจะพาพวกเขาไปเจอเข้ากับสถานการณ์ร้ายแรงแบบไหน

เช้าวันต่อมา

ผักกาดมานั่งรอเข้าคลาสเรียนอยู่ที่เก้าอี้ประจำ เธอหยิบสมุดเลคเชอร์ที่จดเมื่อวานขึ้นมาอ่านแต่จิตใจกลับลอยไปไกล นึกถึงเรื่องที่ควีนพูดเมื่อคืนแล้วก็รู้สึกวุ่นวายใจอย่างบอกไม่ถูก คิดว่าจะลุยตามที่เพื่อนแนะนำดีหรือเปล่า 

แต่ถ้ามันออกมาแย่ล่ะ ถ้าเขารู้แล้วเปลี่ยนไป ถ้าเขาเกลียดเธอขึ้นมาล่ะ? 

หรือบางที เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วอย่างน้อยตอนนี้เธอก็ยังได้อยู่ข้าง ๆ เขา ได้พูดคุย ได้ส่งยิ้มให้กัน

เฮ้อ!! ยังไงดีนะ เธอถอนหายใจออกมากับความคิดที่ยุ่งเหยิงในใจ

เธอคิดไปเรื่อยเปื่อยจนไม่ได้สังเกตว่า นักศึกษาคนอื่นเริ่มทยอยเข้ามาในห้องจนเกือบเต็มทุกที่นั่งเมื่อเวลาเรียนใกล้เข้ามา

สองหนุ่มหล่อรูปร่างสูงใหญ่เดินมาพร้อมกับออร่าความฮอตปรอทแตกที่ไม่ว่าใครก็ต้องเหลียวมอง สายตาของสาว ๆ หลายคนมองตามด้วยความหลงใหล และแน่นอนว่าไม่มีใครไม่อิจฉาสาวแว่นหนา หน้าตาธรรมดาอย่างผักกาด ที่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับสามหนุ่มสุดฮอตของคณะ

แต่ถึงจะอิจฉาก็ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งวุ่นวายหรือเข้ามาตีสนิทกับพวกเขา เพราะดูเหมือนว่าทั้งสามหนุ่มก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้ใครเข้าไปอยู่ในกลุ่มง่าย ๆ

สาว ๆ ที่อยากไปร่วมกลุ่มด้วยใจจะขาดก็ได้แต่นั่งมองความหล่อของหนุ่ม ๆ ให้ใจกระชุ่มกระชวยจะได้มีแรงเรียนตลอดวัน

ทันทีที่ทั้งสองคนเดินมาถึงพวกเขาก็นั่งลงข้าง ๆ ผักกาดหญิงสาวคนเดียวในกลุ่มเหมือนทุกวัน หญิงสาวเงยหน้ามองเพื่อนสนิทที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมความหล่อแพ็คคู่ ก่อนจะส่งยิ้มทักทาย แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร 

"ไง ช่วงนี้ดูอารมณ์ดีจังนะ มีเรื่องอะไรดี ๆ เปล่า? ไม่เห็นเล่าให้ฟังบ้างเลย" ธาวินเป็นฝ่ายเปิดประเด็นก่อน

ผักกาดยิ้มค้าง เธอมองสบสายตาที่เต็มไปด้วยอยากรู้อยากเห็นของธาวิน แต่กลับเลือกที่จะไม่ตอบอะไร ใบหน้าเรียวเชิดหน้าเล็กน้อยแล้วก้มลงสนใจสมุดเลคเชอร์ อันที่จริงเป็นเพราะเธอต้องการหลบสายตาอยากรู้อยากเห็นจากทั้งสองคนต่างหาก

แต่แน่นอนว่าธาวินกับคิงไม่มีทางปล่อยเธอหนีไปง่าย ๆ

นิ้วยาวของคิงช้อนคางเธอขึ้นมาบังคับให้สบตา

"อย่าหลบตาดิวะ" คิงพูดกลั้วหัวเราะ

ผักกาดเบิกตากว้าง รีบปัดมือของคิงออกแล้วตวัดเสียงใส่ทันที

"อะไรเล่า!" 

คิงหัวเราะร่วนก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ยกมือขึ้นกอดอกมองผักกาดด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

"อะไร แค่จะบอกว่าช่วงนี้อารมณ์ดีเหมือนไอ้ปลื้มเลยนะ หรือยังไง" คิงเว้นจังหวะก่อนจะสบดวงตาภายใต้กรอบแว่นแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงความนัยชัดเจน

"แต่รายนั้นน่ะน่าจะเป็นเพราะน้องเดหลี แต่เธออ่ะ เป็นเพราะใครเหรอ?"

คำพูดนั้นทำเอาเธอเจ็บจี๊ดในอก 

เธอชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะรีบพูดปฏิเสธออกมา

"ไม่มีใครทั้งนั้นแหละ! พูดอะไรตลกไปได้" พูดจบเธอก็ก้มหน้าลง ซ่อนสีหน้าที่เริ่มหม่นหมอง หัวใจเหมือนถูกบีบรัดจากสิ่งที่มองไม่เห็น เธอทั้งเจ็บแปลบและปวดหนึบ

คิงกับธาวินแอบสังเกตอาการของเธออยู่เงียบ ๆ พวกเขาตั้งใจพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะอยากให้ผักกาดมีสติ เผื่อไอ้ปลื้มมันลงมือจีบจริง เธอจะได้ไม่หลงกลไปกับการจีบของมันง่าย ๆ 

และที่สำคัญ พวกเขาอยากให้ไอ้ปลื้มรู้ใจตัวเองเสียที

ผักกาดที่เอาแต่ก้มหน้ามองตัวหนังสือในสมุด แต่สุดท้าย เธอก็วางปากกาลง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา 

"ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" พูดจบก็รีบลุกขึ้น ก้าวออกไปจากโต๊ะโดยไม่หันกลับมา

ธาวินกับคิงมองตามร่างบางที่เดินหายออกไป ก่อนที่คิงจะหันมาทำหน้าไม่มั่นใจแล้วถามเสียงเบา

"มึงชัวร์ไหมว่าแผนนี้แม่งจะเวิร์ค?"

ธาวินถอนหายใจ ใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"กูไม่ชัวร์หรอกว่าไอ้ปลื้มมันจะรู้ใจตัวเองก่อนที่ผักกาดจะบอกชอบมันรึเปล่า..." เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ 

"แต่มึงเชื่อไหมว่าเกมนี้มันมีผลลัพธ์แค่สองอย่าง"

คิงเลิกคิ้ว "ยังไง?"

"อย่างแรก ถ้าไอ้ปลื้มมันรู้ใจตัวเอง ผักกาดก็จะสมหวังไง" ธาวินพูดช้า ๆ 

"อย่างที่สอง ถ้าเกิดมันไม่ได้ชอบผักกาดจริง ๆ ผักกาดก็จะได้รู้ความจริงและมูฟออนจากมันได้ซะที"

คิงฟังแล้วก็เงียบไปพักนึง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ

ธาวินเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ มองไปทางที่ผักกาดเดินหายไป "ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นแบบไหน มันก็ดีกับผักกาดทั้งนั้นว่ะ" ธาวินพูดอย่างเห็นใจ ใจนึงก็สงสารเธอนั่นแหละ ที่เล่นกับไฟโดยไม่รู้ตัว

"ขืนปล่อยไปแบบนี้ เธอก็จะต้องเป็นแค่เบ๊ให้ไอ้ปลื้ม รับใช้มัน คอยช่วยมันจัดการเรื่องสาว ๆ แล้วก็ต้องทนเห็นมันอยู่กับคนอื่นไปตลอด ยังไงเธอก็เจ็บอยู่ดี"

"แบบนั้น มันโคตรไม่แฟร์เลยว่ะ"

คิงเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจ "อืม พูดอีกก็ถูกอีก"

พวกเขามองหน้ากันอย่างรู้กันดี

ครั้งนี้ พวกเขาจะทำให้ทั้งสองฝ่ายตา