ตอนที่ 5 เฟรชชี่

สองสัปดาห์ต่อมา

บริเวณลานกว้างใต้ถุนตึกคณะบริหาร เด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหน้าคณะ คะน้าหญิงสาวตัวเล็กสวมใส่แว่นตาบดบังใบหน้าสวยกำลังชะเง้อคอมองหาใครบางคนอยู่ กระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังวิ่งกรู่มาทางนี้ด้วยความเร็วพอเห็นดังนั้นคะน้าจึงเอ่ยเรียก

“อีเลี้ยว ไฟเลี้ยวทางนี้” ไฟเลี้ยวรีบวิ่งกรู่เข้ามาพร้อมกับเมญ่าหรือเมธีเพื่อนชายใจเป็นหญิงของเธอจากนั้นก็เอ่ยบอก

“มึงรีบไปลงทะเบียนเลย “

“เออ” ไฟเลี้ยวพยักหน้าสองสามครั้งแล้วเรียกเพื่อนสาว

“ป่ะ อีเมธี”

“อีเลี้ยว ตบปากมึงเดี๋ยวนี้ กูชื่อเมญ่าค่ะ มองปากกูนะเมญ่าค่ะ”

“5555” ไฟเลี้ยวกับคะน้าหัวเราะเสียงดัง

ทั้งสามคนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่อนุบาล ซึ่งสนิทกันมาก พอเรียนจบด้วยความที่สนิทกันมากเลยไม่แยกแยะหรือหาเพื่อนใหม่ เลยตกลงกันว่าไปไหนไปกันเข้ามหาลัยก็เข้าที่เดียวกันแล้วก็โชคดีที่ทั้งสามสอบติดคณะเดียวกันทั้งหมด ถึงได้มายื่นหัวเราะด้วยกันอยู่ด้านหน้าตึกคณะอย่างตอนนี้

พอคุยกันหัวเราะพอหอมปากหอมคอ ก็รีบพากันไปลงชื่อการเข้าร่วมกิจกรรมรับน้อง พอลงชื่อและรับป้ายชื่อเสร็จก็พากันออกมานั่งรวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ ที่นั่งต่อแถวกันอยู่ ซึ่งไม่นานก็มีพี่ ๆ สันทนาออกมาชี้แจงเรื่องการรับน้องตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนต่อจากนี้ โดนมีรุ่นพี่ปีสองคนหนึ่งเดินออกมาด้านหน้าแล้วเอ่ยบอกข้อปฏิบัติระหว่างรับน้องและระหว่างอยู่ในมหาลัย

สวัสดีค่ะน้องๆ ทุกคน พี่ชื่อน้ำตาลนะคะ วันนี้ไม่มีอะไรมากค่ะพี่จะมาบอกข้อบังคับช่วงเวลาในการรับน้องของคณะเราค่ะ กฎของเราคือมาก่อนเป็นพี่มาหลังเป็นน้องรุ่นน้องต้องเคารพรุ่นพี่ และจะมีกิจกรรมร้องเพลงเชียร์และเพลงมาร์ชประจำมหาวิทยาลัย และจะมีกับจับฉลากหาพี่รหัสลุงรหัส ปู่และย่า รหัสนะคะ

โดยในฉลากจะมีคำใบ้อยู่ค่ะและให้น้อง ๆ ไปตามหา แต่ต้องตามหาให้เจอก่อนที่เราจะจบการรับน้องนะคะ เอาละคะวันนี้พี่รบกวนรุ่นน้องแค่นี้ค่ะ เดินทางกลับบ้านไปพักผ่อนนะคะ เดี๋ยวอีก 2 วันเจอกันที่เดิมเวลาห้าโมงเย็นนะคะ สำหรับวันนี้ขอบคุณค่ะ อ่อ..อย่าทำป้ายชื่อหายนะคะถ้าไม่อยากโดนทำโทษพี่น้ำตาลบอกยิ้ม ๆ รุ่นพี่คนสวยพูดจบเหล่านักศึกษาปีหนึ่งก็ยิ้มออกมา เพราะได้เลิกสักทีหลังจากนั่งหน้าบึ้งกันอยู่นาน

“พวกมึงจะไปไหนต่อ” เมญ่าเอ่ยถามเพื่อนทั้งสอง

“กูว่าจะไปหาอะไรกินแล้วค่อยกลับ” และใช่เธอหิวจนไส้จะกิ่ว

“ร้านป้าข้างมอไหมไม่อยากไปไกล” คะน้าเอ่ยชักชวน

“ดีล”

“มึงอ่ะจะไปไหม”

“ไป”

พอตกลงกันเสร็จก็พากันเดินออกไปร้านข้างมหาลัย ไม่นานก็มาถึงจากนั้นไม่รอช้าพวกเธอพากันนั่งด้านหน้าร้าน จากนั้นก็เปิดเมนูทั้งสามเงยหน้าขึ้นมองกันดั่งรู้ใจแล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ส้มตำจะเยียวยาทุกสิ่ง ^^”

จากนั้นก็เริ่มสั่งไฟเลี้ยวเรียกพนักงานเสิร์ฟ

พี่ค่ะหนูเอาส้มตำปูปลาร้า ไก่ย่าง หมูน้ำตก คอหมูย่าง ตับหวาน ซุปหน่อไม้ ข้าวเหนียวสามกระติ๊บค่ะ >,<

“สั่ง อย่างกะแร้งลง”

“หรือมึงไม่หิว อีเมธี!” ไฟเลี้ยวถามเพื่อนสาวของเธอ

“หิว แต่แดกให้หมดแล้วกัน”

“หมดค่าาาาา”

ไฟเลี้ยวและคะน้าประสานเสียงกัน มีครั้งไหนบ้างที่พวกเธอกินกันไม่หมด เพราะทุกครั้งที่สั่งก็เยอะแบบนี้ แต่ครั้งนี้อาจจะเยอะกว่านิดหน่อย ก็คนมันหิวอ่ะจะให้ทำไง

อีกฝั่งด้านในของร้าน ชายหนุ่มทั้งสี่ที่นั่งกินข้าวกันอยู่เอ่ยขึ้น

“ผู้หญิงเดี๋ยวนี้กินเก่งจังวะ”

ชายหนุ่มพูดกันขณะยังไม่ได้มองมายังสาวๆ ที่นั่งอยู่ด้านหน้าเพราะสองสาวหันหลังให้ จะมีแค่เมธีคนเดียวที่หันหน้าไปทางพวกเขาจากนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไรตั้งหน้าตั้งตากินโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง จนกินเสร็จก็เตรียมตัวเดินออกจากร้านขณะเดินมาถึงด้านหน้าที่โต๊ะของพวกเธออยู่เมธีเอ่ยขึ้น

“ไฟเลี้ยวมึงจะกลับไปรีวิวสินค้าอีกเหรอ”

ใช่ก่อนหน้านี้เธอรับรีวิวสินค้าผ่านแอพตต.อยู่บ่อย ๆ ซึ่งรายได้ที่ได้รับก็เยอะพอสมควร แต่หยุดไปพักหนึ่งเพราะเธอตั้งสอบเข้ามหาลัย เลยไม่มีเวลาที่จะทำงานเลยคิดว่าจะกลับมาทำหลังจากเลิกเรียน

คำว่าไฟเลี้ยวทำให้ร่างสูงของแบดซ์จากที่เดินผ่านไปแล้วสักพักชวนให้หยุดยืนนิ่งจนเสือเอ่ยถาม

“มึงหยุดทำไม”

เขาไม่ตอบแต่กลับหันหลังไปมองเป็นเวลาเดียวกันกับที่เธอคนนั้นก้มเก็บของที่พื้น ทำให้ไม่ทันได้เห็นหน้าเลยหันกลับมา แล้วเอ่ยตอบเพื่อนของเขา

“ป่าว”

แล้วพากันเดินออกไป แยกย้ายกันขึ้นรถแล้วขับออกไป ในใจได้แต่คิดจะใช่เธอไหมหรือแค่ชื่อคล้ายกัน แต่ในใจก็ตบตีกันคิดว่าน่าจะไม่ใช่เพราะคงไม่บังเอิญขนาดนี้ เพราะไปหาถึงที่ยังไม่เจอเลย คิดได้ดังนั้นก็เลิกคิดตั้งหน้าตั้งตาขับรถกลับเพ้นท์เฮ้าส์

ทางด้านหญิงสาว หลังจากกินกันเสร็จก็พากันกลับหอพักซึ่งหอพักพวกเธอเป็นหอพักรวม มีขนาดกลางไม่เล็กและก็ไม่ใหญ่มาก เหตุผลที่มาอยู่อพาร์ทเม้นท์แทนที่จะอยู่หอใน เพราะจะได้อยู่กับเพื่อนซึ่งหอในเมธีไม่สามารถเข้าไปอยู่ด้วย เลยขออนุญาตพ่อแม่มาอยู่กับเพื่อน ๆ แทน ถึงแม้จะอยู่คนละห้องก็ตามแต่อย่างน้อยก็อยู่ใกล้กัน

หลังจากที่เดินทางมาถึงที่พักทั้งสามก็แยกย้ายห้องใครห้องมัน พอเธอเข้ามาถึงในห้องก็รีบเปิดเครื่องปรับอากาศ เนื่องจากข้างนอกร้อนมากกว่าจะเดินมาถึงที่พัก จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนั้นตรงโซฟายาวตัวเล็กที่สามารถนั่งได้เพียงสองคนเท่านั้น

จากนั้นก็ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า จากนั้นก็หลับตาลงค่อยๆ เคลื่อนตัวลงมานอนยังโซฟาสักพักก็เคลิ้มหลับไป เพราะเหนื่อยล้าจากการเรียนมาทั้งวัน หลังจากหลับไปได้สักพักก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเปิดโทรศัพท์ดูเวลา ก็ปรากฏว่าเป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าๆ แล้วแล้วพึมพำกับตัวเอง

“เผลอหลับไปตอนไหนนะ”

จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องนอน และตรงไปยังห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย ใช้เวลาไม่นานก็ออกมาด้วยชุดคลุมอาบน้ำแล้วตรงไปยังตู้เสื้อผ้า แล้วเลือกชุดนอนสายเดี่ยวเนื้อผ้าซาตินเนื้อพริ้วมาสวมใส่ จากนั้นก็มาเตรียมหนังสือรายวิชาที่ต้องเรียนในเช้าของวันรุ่งขึ้น

พอเตรียมเสร็จร่างเล็กก็เดินตรงมายังเตียงนอน พอถึงเตียงร่างเล็กก็เอนตัวลงนอนขยับมือเลื่อนไปจับโทรศัพท์ เข้าแอพสีชมพูตามแบบฉบับสาวโซเชียล เสร็จแล้วก็วางโทรศัพท์ไว้ด้านข้างหัวเตียงแล้วเดินไปปิดไฟมาล้มตัวลงนอน สักพักก็เข้าสู่ห้วงนิทราจวบจนรุ่งสาง...