ตอนที่ 4 มึงชอบเขา

เช้าวันต่อมาร่างสูงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าดูแอพพลิเคชั่นสีเขียวก็เจอกับข้อความกลุ่มเพื่อน ๆ ของเขาเป็นจำนวนมาก

กลุ่ม เซมาซั่ม

VAYO : Send a picture

VAYO : อย่างแจ่มอ่ะ ><”

มังกร60 : มึงพลาดแล้ว 5555

TIGER : มันกลับมายังเถอะ

VAYO : กลับแล้วกูเห็นรถมันจอดอยู่

TIGER : แล้วทำไมแม่งเงียบว่ะ

VAYO : ไอ้แบดซ์ ไอ้แบดซ์ ไอ้แบดซ์โว๊ย @แบดซ์คนคูล์

VAYO : ไอ้เหี้ยแบดซ์ตายห่าแล้วมั้ง

VAYO : กำลังโทรเข้ากลุ่ม....

ๆๅๅมังกร60 : รับสาย

TIGER : รับสาย

VAYO : พวกมึงอยู่ห้องกันป่ะ ไปดูแม่งดิตายห่าแล้วมั้ง

ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน วาโยรีบกดโทรหาเพื่อน ๆ ของเค้าซึ่งทุกคนรับหมดยกเว้นแต่มัน....

มังกร60 : ไปมาละไม่เปิด

เขาไปดูมาแล้วเคาะห้องแล้ว 2-3 รอบ แม่งไม่เปิดแต่สัมผัสได้จากไอความเย็นผ่านช่องประตู ก็คิดว่าเพื่อนตัวเองน่าจะพักผ่อนอยู่ในห้อง จากนั้นเลยเดินกลับห้องปล่อยให้เพื่อนพักผ่อน

TIGER : มันน่าจะหลับปล่อยมันเถอะ ตื่นมาเดี๋ยวแม่งก็ตอบเอง

ใช่ว่าเขาไม่ห่วงเพื่อน แต่รู้ว่าเพื่อนเดินทางไกลน่าจะพักผ่อนเลยเอ่ยตอบ

VAYO : เออ..ว่าแต่คืนนี้มึงไม่ออกเหรอ วาโยที่นั่งอยู่ในห้องVIPของโซนผับเฮียเวย์เอ่ยถาม

TIGER : ไม่

มังกร60 : เบื่อ

ทั้งสองตอบออกมาพร้อมเพรียงกัน

VAYO : .... พวกมันนี่นะเบื่อเขาคิดในใจ อย่างไอ้มังกรพอเข้าใจได้เพราะมันก็อินโทลเวิร์ตอยู่ แต่ก็จะชอบกินเงียบ ๆ ตามประสาคนนิ่งขรึมแต่จะมีบ้างที่มาร่วมกลุ่มปาร์ตี้ร่วมห้องกับเขา ส่วนไอ้เสือมันไม่ใช่หรือจะมีอะไรที่เขายังไม่รู้กันนะ

VAYO : เออ..แล้วแต่พวกมึงแล้วกัน

หลังจากนั้นทุกคนก็วางสายไป

VAYO/ TIGER/มังกร60 : สิ้นสุดการโทร

เขาไล่อ่านข้อความทั้งหมดจากนั้นก็ตอบกลับ

แบดซ์คนคูล์ : กูยังอยู่ดี เป็นห่าอะไรกัน

พวกมันเป็นห่าอะไรกัน ปกติไม่เคยจะเป็นห่วงพอมาวันนี้เป็นห่วงขนลุกฉิบหาย

ใช่ว่าพวกเขาจะไม่ห่วงกัน แต่ก็ไม่เคยแสดงออกมาแบบนี้เพียงแค่มองตาก็รู้ใจ

TIGER : ไอ้โยมันจะชวนมึงไปติ้วสาว

แบดซ์คนคูล์ : มึงพักบ้างเถอะ ล่อทุกวันจนไข่ดันถลอก

VAYO : พูดเหมือนมึงเคยพัก

แบดซ์คนคูล์ : .... เขาอ่านแต่ไม่ตอบ

จากนั้นเขาก็ลุกไปอาบน้ำชำระร่างกาย เพื่อเตรียมตัวไปมหาลัยซึ่งวันนี้เขามีเรียนช่วงเช้า

พอมาถึงมหาลัยเขาก็เดินไปยังกลุ่มเพื่อนเขาที่นั่งอยู่โต๊ะประจำของเขาหน้าตึกคณะบริหาร พอมาถึงไอ้คนพูดมากซึ่งก็ไม่ใช่ใครไอ้โยเจ้าเก่าเจ้าเดิมเอ่ยทักผม

“ไงทำหน้าเหมือนหมาป่วย”

“.....” เขาไม่ตอบ

วาโยได้แต่ทำหน้าทำตาทะเล้นใส่แบบที่ชอบทำประจำ จนเสือเอ่ยถามขึ้น

“สรุปมึงไปทำอะไรที่เหนือวะ”

“หาคน” เขาตอบเพียงแค่นั้น

“ใคร” ทั้งสามคนพูดออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

เขาหันมองพวกมันแล้วคิด ทำไมขี้เสือกจังวะ ปกติก็ไม่เสือกเรื่องของใครนะ ยกเว้นไอ้โยคนนึง

“อย่าทำเป็นเงียบ” วาโยเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

จากนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“เฮ้อ...พวกมึงนี่ขี้เสือกจังวะ”

“หึ เพราะเรื่องของมึง ไม่ได้มีมาให้เสือกบ่อย ๆ ไง”

เสือพูดแล้วยกยิ้มมุมปาก เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มันไม่อยากบอกแบบนี้ คงสำคัญมาสินะสิ่งที่ตามหาอยู่ หัวเราะในลำคอเบาๆ

“เออ..อย่างที่บอกกูตามหาคน ๆ หนึ่งอยู่ แต่ไปแล้วไม่เจอก็เลยกลับ “

“แล้วมึงหาเพื่อ? ” เสือถามจี้

เขาอ้ำอึ้งคิดอยู่จะตอบอย่างไรดี ควรจะบอกเรื่องในอดีตของเขาและเธอ ให้พวกมันรู้ทั้งหมดเลยดีไหม หรือบอกเท่าที่จำเป็นดี ถึงกระนั้นพวกเขาก็ไม่เคยมีอะไรปิดบังกัน เขาเลยจำต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้สามหนุ่มจอมเสือกได้ฟัง

“ก็อย่างที่บอกกูตามเธออยู่”

“เธอออ!!”

สามหนุ่มรากเสียงยาวตะโกนออกมา ปกติแบดซ์จะไม่ตามหรือสนใจผู้หญิงคนไหนเลยสักครั้ง หรือคนนี้จะสำคัญ

“แล้วมึงจะเสียงดังทำส้นตีนอะไร”

“โทษ ๆ ต่อเลย” วาโยพูดขอโทษแล้วเอ่ยบอกให้เขาเล่าต่อ

“สิบกว่าปีที่แล้วกูเจอเธอ ตอนนั้นกูโดนไอ่เด็กหัวโจกแถวนั้นหาเรื่องเธอคงเห็นว่ากูไม่สู้ หรืออาจจะคิดว่ากูสู้ไม่ได้เธอเลยเข้ามาช่วย จากนั้นเธอก็จัดการไอ่พวกนั้นจนวิ่งหนีไป”

แบดซ์พูดไปยิ้มไปเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น ทำให้เพื่อนหันหน้ามามองกัน แล้วเขาก็พูดต่อ

“เธอนั่งคุยกับกูอยู่สักพักแล้วแม่เธอก็มาเรียกกลับบ้าน ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้กูก็ยังไม่ได้เจอเธออีกเลย” พูดจบก็ทำหน้าเหมือนหมาป่วยอีกครั้ง จนเพื่อนหันมามองกันอีกครั้ง

“มึงชอบเขา” มังกรที่นั่งเงียบอยู่นานถึงกับพูดขึ้น

“ไม่รู้ว่ะ “

“ถ้าไม่ชอบตามหาเขาทำไม “วาโยเอ่ยถามแล้วทำหน้าทะเล้นใส่

“กูแค่อยากเจอเธออีกสักครั้ง อยากขอบคุณเธอเพราะตั้งแต่วันนั้นกูก็ไม่ได้เจอเธอเลย”

“มึงรู้ตัวป่ะ เวลามึงพูดถึงเธอตามึงเป็นประกายมาก” เขาเอ่ยบอกเพื่อน

ซึ่งเขาไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเขาแสดงท่าทีแบบไหนออกไปโดยที่ไม่รู้ตัว

“ถ้ามึงเจออีกมึงจะทำไง? ” เสือถาม

“ไม่รู้ว่ะ” เขาพูดออกไปแบบนั้นเพราะไม่รู้จริง ๆ ว่าถ้าเจอเธออีกครั้ง เขาควรทำยังไง ทำหน้าแบบไหน

หลังจากเล่าเรื่องราวจนพวกขี้เสือกหยุดถาม ทั้งสี่คนก็พากันขึ้นเรียนหลังจากเรียนเสร็จ ช่วงเที่ยงสี่หนุ่มก็พากันมาโรงอาหารกะว่าจะมาหาข้าวกิน แต่เห็นว่านักศึกษาเยอะมาก เลยเลือกที่จะมากินข้าวข้างมหาลัยแทนซึ่งเป็นร้านประจำ พอมาถึงพวกเขาทั้งสี่ก็สั่งอาหารกิน ระหว่างที่กินวาโยก็เอ่ยขึ้น

“พวกมึงจะไปดูน้องปี1ไหมว่ะ”

“ไม่” แบดซ์ตอบ

“แต่เขาว่าเด็กปีนี้แจ่ม ๆ ทั้งนั้นนะ “วาโยพูด

“มึงก็เด็ดทุกคนแหละ สวยหน่อยก็บอกว่าเด็ด” เสือว่า

“แต่สวยจริง ๆ นะ “

“มึงเห็น” แบดซ์ถาม

“ป่าวเขาพูดมา นี่ไงกูถึงชวนพวกมึงไปดู” วาโยเอ่ยเสียงแผ่ว

“กูเข้าแต่ไม่ใช่วันนี้” พวกเขาเป็นพี่ว๊ากยังไงก็ต้องเข้าอยู่แล้ว แต่เขาอยากให้น้อง ๆ ผ่อนคลายก่อนเจอพวกเขา ถึงพวกเขาจะขี้เล่น แต่เวลาอยู่ในหน้าที่จัดว่าโหดเลยทีเดียว หลังจากที่คุยกันเสร็จทั้งสี่ก็ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวจวบจนเสร็จ ก็พากันกลับมหาลัยเพื่อเข้าเรียนในคาบบ่าย