คอนที่ 2 เสือล่าเหยื่อ

" ไงสบายตัวเลยสิมึง " เสือเหย้าแย่

แบดซ์ยกยิ้มมุมปากแล้วยกเหล้ากระดกดื่ม นั่งคุยกับเพื่อนสักพักแบดซ์ก็หยัดตัวขึ้นแล้วหันหลังกลับไปทางบันไดจนเสือเอ่ยถาม

" นั่นมึงจะไปไหน " แบดซ์ตอบกลับ

" กลับ " จนวาโยเอ่ย

" จะรีบไปไหนวะ "

" ง่วง "

แบดซ์ตอบเพียงแค่นั้นแล้วเดินออกจากร้าน ไม่นานร่างสูงก็ขับรถซุปเปอร์คาร์มาถึงคอนโดหรูกลางเมืองชั้นบนสุดซึ่งเป็นเพ้นท์เฮ้าส์ของเขาและเพื่อน ๆ

ด้านบนจะมีเพียงแค่ 4 ห้องเท่านั้นและเป็นของเขาและบรรดาเพื่อนเขาทั้งสามคนเนื่องจากเพ้นท์เฮ้าแห่งนี้มีราคาสูงลิ่วผู้คนเลยนิยมซื้อคอนโดอยู่ซะมากกว่า

พอมาถึงหน้าลิฟต์เขาก็จัดการกดขึ้นไปชั้นที่30 ซึ่งเป็นที่พักอาศัยของเขาพอลิฟต์เปิดออกเข้าก็เดินไปยังห้องของตัวเองที่อยู่ริมสุดพอมาถึงหน้าห้อง

ชายหนุ่มก็ทำการแตะคีย์การ์ดที่ด้านหน้าประตูแล้วผลักประตูเข้าห้องไป แล้วตรงไปนั่งยังโซฟาหรูสักพักหนึ่งก็เดินไปที่ห้องครัวเปิด ตู้เย็นแล้วหยิบเบียร์มาหนึ่งกระป๋องแล้วตรงไปยังระเบียงหลังห้อง

จากนั้นก็ล้วงกระเป๋าหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอัดนิโคตินเต็มปอดแล้วปล่อยควันโขมงออกมาแล้วเผ่งมองไปยังด้านหน้า พลันคิดถึงสาวน้อยที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มแล้วเผยยิ้มออกมาโดยที่ตัวเองก็ยังไงไม่รู้ตัวแล้วพึงพำกับตัวเอง

 

" ป่านนี้คงตัวเป็นสาวแล้วสินะยังแก้มป่อง "

แบดซ์พูดออกมาด้วยรอยยิ้มมีความสุขขณะคิดถึงใบหน้าหวานตาโตแก้มป่องใบหน้านั้นยังตราตรึงใจเขามาจนถึงทุกวันนี้ แต่ไม่ใช่แค่เพียงเท่านั้นที่ตราตรึงใจของเขาแต่ยังเป็นความแก่นเสี้ยวไม่กลัวใครของคนตัวเล็กด้วย

ย้อนกลับไป12ปีที่แล้ว เด็กหนุ่มเดินทางไปดูงานกับพ่อแม่ในโซนแถบภาคเหนือพอมาถึงสถานที่ดูงานเจ้าตัวมองไปยังด้านข้าง ซึ่งเป็นสวนสาธารณะซึ่งอยู่ไม่ไกลมากเลยขออนุญาตพ่อกับแม่ของเขาไปนั่งเล่นบริเวณนั้นระหว่างรอพวกท่านประชุม 

" ป๊าม๊าผมขอไปนั่งรอตัวนั้นได้ไหมฮะ "

เด็กชายชี้ไปยังสวนสาธารณะใกล้ ๆ พ่อแม่มองตามมือลูกชายสุดที่รัก

ก็เห็นว่าไม่ไกลแล้วไม่เป็นอันตรายเพราะแถวนั้นมีพนักงานดูแลความปลอดภัยเด็ก ๆ อยู่เลยอนุญาตให้ไปรอที่บริเวณตรงนั้นได้ทำให้ชายหนุ่มยิ้มออกมาที่ไม่ต้องเข้าประชุมด้วย ><

" ได้สิครับแต่ลูกอย่าไปเล่นไกลนักนะ " แม่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

" ครับ " ^^"

ชายหนุ่มเดินออกมาใครมันจะอยากเข้าประชุมกับผู้ใหญ่กันน่าเบื่อจะตายไปสำหรับเด็กอายุ 9 ขวบ แบบเขามองว่าการประชุมเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ซึ่งมันน่าเบื่อมากสำหรับเขาเลยเดินออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกดีกว่า

เขาเดินมาเรื่อย ๆ ไม่นานก็มาถึงมองหามุมสงบที่ไม่มีใครมารบกวนได้สำรวจรอบ ๆ สักพักก็เห็นม้านั่นตัวยาวสีขาวสะอาดใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างหน้าเป็นบึงน้ำขนาดใหญ่ลมพัดโกรกเย็นสบายตา

เลยเดินไปยังม้านั่งตัวนั้นแล้วหย่อนก้นลงหยิบหนังสือการ์ตูนในกระเป๋าเป้ขึ้นมาอ่าน อ่านไปได้สักพักก็มีกลุ่มเด็กชายสองสามตามคนเดินเข้า

มาเอ่ยเรียกเสียงห้วนคล้ายหาจะเรื่องก็ไม่ปานเขามองไปยังเด็กหนุ่มที่มองหน้าคล้ายจะหาเรื่องมองสำรวจดูแล้วคิดว่าน่าจะเป็นหัวโจกประจำกลุ่มตัวเตี้ยอ้วนดำปานการ์ตูนญี่ปุ่นอ้วนกลมตัวสีฟ้าพูดกับเขาภาษาถิ่นซึ่งเจ้าตัวฟังก็ไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่

" คิงฮู้ก่อว่านี่ตี้ไข " (มึงรู้ไหมว่านี่ที่ใคร)

" .... " พูดห่าอะไรของมันว่ะ

" เอ้า..บ่านี่เจ้าหมู่ฮาถามหยังบ่ปาก " (เอ้า..ไอ้นี่เพื่อนกูถามทำไมไม่ตอบ)

" .... " เด็กชายยังเงียบเหมือนเดิมเพราะไม่เข้าใจสิ่งที่ลูกกระจอกของเด็กหนุ่มอ้วนดำพุงพลุ้ยกล่าวออกมา

พอเห็นว่าเด็กชายแบดซ์เงียบก็เลยเดินเข้าไปจับคอเสื้อคล้ายจะทำร้ายร่างกายด้วยความที่เขาตัวเล็กกว่าเลยทำให้ปลิวไม่ตามแรงกระชากของเด็กคนนั้นก่อนเด็กชายแบดซ์จะเอ่ย

" ปล่อย.... " กำลังจะง้างมือปัด ก็ได้ยินเสียงเล็กๆ พูดห้าวออกมา

" ไอ้จ้อยคิงยะหยังอ้ายเขาปล่อยมือบะเดี่ยวนี่ " (ไอ้จ้อยมึงทำอะไรพี่เขาปล่อยมือเดี๋ยวนี้)

เสียงหญิงสาวเอ่ยพูดออกมาแล้วทำตาแข็งกร้าวใส่นายจ้อยหัวโจกทำเอาลูกกระจอกสะกิดที่มีลูกพี่สองสามทีของมันเพื่อเป็นการเตือนให้ปล่อย

" อีเลี้ยวคิงแหมล่ะก๋า " (อีเลี้ยวมึงอีกแล้วเหรอ)

เลี้ยวหรือไฟเลี้ยวคือชื่อของเด็กสาว เด็กชายแบดซ์มองใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างคาดเดาอารมณ์ได้ยาก ในใจก็คิดตัวแค่นี้จะสู้อะไรใครได้กันนะ เด็กอันธพาลสามคนนี้หุ่นอย่างกับหมีเห็นเช่นนั้นเลยคิดจะเอ่ยขึ้น 

" ไม่เป็น...... " ทำพูดหายเข้าไปในลำคอเหตุเพราะเด็กสาวเอ่ยขึ้น

" ฮา บอก หื้อ ปล่อย " (กูบอกให้ปล่อย) น้ำเสียงหวาน ๆ แต่ทรงพลังที่ฟัง ๆ ดูแล้วเสียวสันหลังวาบ

" บ่...หยังคิงจะยะหยังฮาได้ตั๋วเต้าบะกอก " (ไม่..ทำไมอย่างมึงจะทำอะไรกูได้ตัวเท่าลูกมะกอก) 

สิ้นคำพูดนั้นเพื่อนที่อยู่ด้านหลังก็เอ่ยเรียกสะกิดแขนโยกใหญ่

" ไอ้จ้อยคิงปล่อยมันเต๊อะเจื่อฮา " (ไอ้จ้อยมึงปล่อยมันเถอะเชื่อกู)

ไอ่จ้อยยังคงดื้อดึงไม่ยอมทำตามจนไฟเลี้ยวหมดความโมโหกระชากแขนข้างหนึ่งแล้วบิดจนไอ้จ้อยร้องเสียงหลง 

" โอ๊ย โอ๊ยยยย อีเลี้ยวคิงปล่อยฮาบะเดี่ยวนี่ฮาเจ็บ " (โอ๊ย โอ๊ยยยย อี้เลี้ยวมึงปล่อยแขนกูเดี๋ยวนี้นะกูเจ็บ)

ได้ยินดังนั้นไฟเลี้ยวมึงกัดฟันกรอดแล้วถามว่า 

" มึงจะปล่อยอ้ายเขาได้ยัง " (มึงจะปล่อยพี่เขาได้ยัง) 

สิ้นคำถามของหญิงสาวเด็กชายจ้อยก็ปล่อยทันที หลังจากปล่อยมือไฟเลี้ยวก็ผลักเด็กชายจ้อยจนล้มลงไปกองกับพื้นจนก้นกระแทกกับพื้นดินสร้างความเจ็บปวดเป็นอย่างมากแล้วก็เอ่ยขึ้น

" ฮาจะไปฟ้องแม่ " (กูจะไปฟ้องแม่)

ไฟเลี้ยวเบะปากแล้วก็พูดขึ้น

" ไปเต๊อะ " (ไปเลย)

หลังจากนั้นลูกกระจอกก็เข้ามาพยุงลูกพี่มันออกไปพอเห็นว่าทั้ง3คนนั้นเดินออกไปไกลจนสุดสายตาแล้วก็หันกลับมาถาม

" อ้ายเป็นหยังก่อเจ้า " คำถามลืมตัวที่ใช้ภาษาถิ่นเอ่ยเด็กหนุ่ม

" .... " ชายหนุ่มเงียบเหมือนเดิม เด็กหญิงเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจ เฮ้อออ ลากยาวแบบปลงตกเลยพูดว่าเอาใหม่ถามใหม่

" พี่เป็นอะไรรึเปล่าค่ะพวกนั้นได้ทำอะไรพี่ไหมคะ " 

ชายหนุ่มมองใบหน้าน่ารักดวงตาใสซื่อตัวขาวแก้มป่องเหมือนตกอยู่ในภวังค์ครู่หนึ่งก่อนจะเรียกสติกลับมา 

" .... " ชายหนุ่มยังคงเงียบเหมือนเช่นเคย

" แล้วพี่มาทำอะไรตรงนี้เหรอคะ หนูดูแล้วพี่ไม่น่าจะใช่คนแถวนี้เพราะหนูไม่คุ้นหน้าพี่เลย " เด็กสาวถามด้วยแววตาใสซื่อ

" .... " ชายหนุ่มยังคงเงียบและมองหน้าจิ้มลิ้มอยู่แบบนั้น

" พี่เป็นใบ้เหรอคะ " เด็กสาวถามด้วยแววตาใสซื่อ

" ป่าว " เขาตอบขณะที่กำลังมองใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นไม่ละสายตา

" หนูก็คิดว่าพี่เป็นใบ้ซะอีกถามอะไรก็ไม่พูด กลัวดอกพิกุลจะร่วงเหรอค่ะ? " เด็กสาวเอ่ยถามเย้าแหย่พร้อมกับระบายรอยยิ้มพิมพ์ใจส่งไปให้

" .... " เขาเงียบแล้วคิดในใจยัยเด็กนี่ตั้งใจกวนเขาใช่ไหม

" หนูชื่อไฟเลี้ยวนะหนูอายุ 7 ขวบ " พี่ละคะ ^^

" แบด... " คำพูดกลืนลงคออีกครั้งเพราะเสียงเรียกหาเด็กสาว

เลี้ยวไฟเลี้ยวลูกกลับบ้านกันค่ะหญิงสาวตะโกนขานรับกลับ

" ค่ะ แม่ " แล้วหันกลับมาหาเด็กหนุ่มอีกครั้ง

" หนูไปก่อนนะคะแล้วเจอกันใหม่นะคะ ^^ "

ก่อนจะเด็กออกไปเธอเดินไปก้มหยิบหนังสือการ์ตูนของเขาที่ทำตกอยู่ด้านข้างม้านั่งแล้วยื่นให้

" นี่ของพี่ค่ะพี่ทำหล่นไว้^^ " พูดด้วยรอยยิ้ม

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปรับไว้แม้จะยังไม่ได้พูดอะไรออกมา

" หนูไปก่อนนะ บ๊ายบายค่ะ "

 

เด็กสาวพูดด้วยใบหน้ามีรอยยิ้มแล้วโบกไม้โบกมือท่าทางน่ารักน่าเอ็นเสร็จแล้วก็หันหลังวิ่งออกไปหาผู้เป็นแม่ ทิ้งให้ชายหนุ่มมองตามหลังตกอยู่ในภวังค์อยู่คู่ใหญ่กว่าจะเรียกสติกลับมาได้

หลังจากเด็กหญิงสาวเดินออกไปหาผู้เป็นแม่แล้วจูงมือกันเดินออกไปทว่าเธอยังหันมาส่งรอยยิ้มหวาน ๆ ให้เขาอีกครั้ง

พอหันหลังกลับมานั่งท่าเดิมใบหน้าก็เกิดรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้งแบบไม่รู้ตัวแล้วพึงพำกับตัวเอง

" น่ารักชะมัดยัยแก้มป่อง "

" ไฟเลี้ยวงั้นเหรอชื่อแปลกดีจัง "

" แล้วเจอกันใหม่งั้นเหรอ? เจอแน่ต้องได้เจอแน่ๆ "

ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ แล้วระบายยิ้มมุมปาก