ตอนที่ 3 ตามหา

ปัจจุบัน

แบดซ์ยืนเหม่อคิดถึงเรื่องราวในอดีตอยู่นาน จนไม่รู้เวลาล่วงเลยนานเท่าใดแล้ว หลังจากหลุดจากภวังค์เขาก็เอ่ยขึ้น

“ถ้าเธอเจอฉันเธอจะจำฉันได้ไหมนะยัยแก้มป่อง”

ด้วยความคิดที่ว่าอยากเจอเธออีกสักครั้ง เลยมีความคิดอยากไปเที่ยวที่นั่นอีกสักหนและหวังว่าจะได้เจอสาวน้อยของเขา คิดได้ดังนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องนอนจัดการอาบน้ำใช้เวลาไม่นานเขาก็ออกมาจากนั้นก็เดินไปยังห้องแต่งตัวหยิบกางเกงนอนตัวยาวมาสวมใส่ ส่วนท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์กล้ามเนื้อลอนสวย

จากนั้นก็กระโดดขึ้นเตียงนอนกดรีโมทปิดไฟ ห้องของเขาจัดทำระบบไฟเปิดปิดแบบใช้รีโมทคอนโทรล สามารถตั้งเวลาปิดเปิดอัตโนมัติ เขาเอื้อมมือไปกดเปิดโคมไฟดวงเล็กเพื่อให้ส่องแสงสว่าง หันหน้ามองนาฬิกาหัวเตียงปรากฎเป็นเวลาเกือบจะ 03.00 น.แล้วชายหนุ่มเลยเอ่ยขึ้นมา

“ฉันเผลอคิดถึงเรื่องเธอนานเป็นชั่วโมงเลยเหรอยัยเด็กแก้มป่อง” เขายกยิ้มขึ้นจากนั้นก็หลับตาลงใช้เวลาไม่นานเขาก็ผล็อยหลับไป

เช้าวันต่อมา ร่างสูงขยับกายลุกจากเตียงหันมองนาฬิกาบ่งบอกเวลา 08.00 น. เขาสะบัดหัวไล่อาการงัวเงียเล็กน้อย จากนั้นก็ลุกไปเข้าห้องน้ำชำระร่างกายใช้เวลาไม่นานเขาก็ออกจากห้องน้ำเข้าไปในห้องแต่งตัว เขาเลื่อนเปิดตู้เสื้อผ้าสีขาวสะอาดตาออกมา ใช้สายตากวาดมองเสื้อผ้ายี่ห้อดังที่แขวนเรียงรายจากนั้นเขาก็เลื่อนมือไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงยีนส์สีเข้มขึ้นมาสวมใส่

จากนั้นก็เดินออกจากห้องเดินทางสู่ภาคเหนือ เพื่อไปตามสาวน้อยแก้มป่องคนที่อยู่ในใจเขาตลอดมา ร่างสูงใช้เวลาขับรถนานพอสมควรขับรถมาตั้งแต่เช้าจนถึงเย็นใช้เวลาเดินทางราว ๆ ประมาณ 8-9 ชม. ก็มาถึง

พอมาถึงก็ทำเอาพระทิตย์ตกดิน เขาจึงเข้าเช็คอินที่พักแล้วหาอะไรง่าย ๆ ทานในโรงแรมเพื่อความสะดวก จากนั้นก็ขึ้นไปพักผ่อนเพราะความเหนื่อยล้าจากการขับรถทางไกล พอหัวถึงหมอน จึงให้เคลิ้มหลับไปอย่างง่ายดาย

ครื้น ครื้นนนน

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เค้าสะดุ้งตื่นจากห้วงความฝัน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับทั้งที่ยังไม่ได้ลืมตา

“....” เขาเงียบ

“เป็นเหี้ยอะไรทำไมไม่พูดล่ะไอ้แบดซ์” มังกรเอ่ยถาม

“ไง”

“มึงอยู่ไหน”

“อยู่เหนือ”

“หะ” มังกร วาโย เสือ ประสานเสียงกันอย่างพร้อมเพียง

“มึงจะแหกปากกันzทำส้นตีนไรว่ะ” น่ารำคาญฉิบหายคนยิ่งง่วง ๆ อยู่

“แล้วมึงไปทำเหี้ยอะไรที่นั่น”

“เสือก”

“มึงไปกับใคร ฮั่นแน่หรือว่าไปกับดาวคณะไหน” วาโยเอ่ยถาม

“คนเดียว”

“อย่างมึงนี่นะไปคนเดียว”

“แค่นี้นะง่วง ” ติ๊ด เค้ากดวางสายทันทีแล้วก็หลับไปอีกครั้ง ทั้งสามคนหันหน้ามองกันแล้วยิ้มแบบมีเลศนัย

“กูว่ามันแปลก ๆ ” วาโยเอ่ย

“เออ..กูก็ว่าแปลกแต่ไม่เท่ามึง” มังกรคนที่เงียบที่สุดในกลุ่มสวนกลับวาโย

“กูเพื่อนมึงครับ”

“กูก็ว่ามันต้องมีอะไรดี ๆ ที่นั่นแน่ มันดึงดั้นด้นไปคนเดียวแบบนั้นหรือมันมีอะไรไม่บอกพวกเราวะ”

เสือเอ่ยออกมาด้วยความสงสัย ช่างมันเถอะกลับมาค่อยซักรีดมันเอาแล้วกัน

“มึงคิดว่ามันจะบอก” มังกรเอ่ยถาม

“มันต้องบอกสิเราเป็นเพื่อนรักกันนะเว้ย” วาโยหนุ่มจอมทะเล้นที่สุดในกลุ่มเอ่ย

จากนั้นทั้งสามคนก็ดื่มกันต่อ ท่ามกลางสวว ๆ ขนาบข้างกันบ้างก็ล้วงบ้างก็จับบ้างก็ไซ้ซอกคอกัน

“ถ้าจะขนาดนั้นพวกมึงขึ้นไปเปิดห้องเถอะ ร้านกูไม่ใช่ซ่องไอ้สัดเสียชื่อหมด”

เวย์หรือเฮียเวย์ที่พวกเขานับถือเจ้าของผับ YESYUB เอ่ยขึ้น

“เอ้าเฮียหวัดดีคร้าบบ มาตอนไหนเนี่ย” วาโยเอ่ย

“มาเมื่อเห็น” เวย์เอ่ย

“.....” ไม่น่าเลย กูไม่น่าถามเลย

จากนั้นทั้งสามก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับสาว ๆ ข้างกายแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“พวกมึงจะกลับ” เวย์ถาม

“เปิดห้อง”

พูดจบก็พากันเดินออกไปเป็นคู่ ๆ พวกเขาทั้งสามคนชอบแชร์เรื่องบนเตียง โดยเฉพาะเวลาจะมีเซ็กซ์มักใช้ห้องร่วมกัน ทำกิจกรรมร่วมกันโดยต่างคนต่างทำกิจกรรมไม่ใช่สวิงกิ้งแต่อย่างใด เพียงแค่ต่างคนต่างทำกิจกรรมของคู่ตัวเอง เหมือนกับทำกิจกรรมร่วมกัน หากผู้หนึ่งผู้ใดทำให้หญิงสาวของคู่ตนเองร้องเสียงครวญครางเสียงดังพวกเค้าจะมีความสุขมีอารมณ์ฮึกเหิมขีดสุด

โดยมีหญิงสาวยอมรับกิจกรรมร่วมนี้ด้วย เพราะหากคนหนึ่งคนใดไม่ยินยอมชายหนุ่มพร้อมจะหยุด พวกเขาไม่คิดจะบังคับแต่อย่างใด ชายหนุ่มไม่ชอบหักหาญน้ำใจหรือบังคับขู่เข็ญ เขาชอบต่างฝากต่างสมยอมด้วยกันทั้งคู่ กระนั้นทั้งแก๊งจะมีคำพูดผูกขาดกับหญิงสาวที่ว่าไม่ผูกมัด ขึ้นเตียงน้ำแตกแล้วแยกทางเพียงเท่านั้นไม่มีพันธะผูกพันธใด ๆ ทั้งสิ้น

ทว่าหากจบกิจกรรมชายหญิงมักจะวางเงินจำนวนหนึ่งให้พวกเธอ ไม่ต่างจากการซื้อกิน ซื้อจ่ายจบเพื่อตัดปัญหาที่จะเกิดขึ้นภายหน้า ขณะทำกิจกรรมเร่าร้อนอยู่นั้นวาโยก็พูดขึ้นด้วยเสียเย้ยหยัน

“ไอ้แบดซ์มึงพลาดแล้ว”

“คิดว่ามันพลาด” มังกรเอ่ย

อย่างมันไม่มีทางที่จะพลาดดั้นด้นไปขนาดนั้นไปโดยไม่บอกไม่กล่าวแสดงว่าเธอคนนั้นต้องสำคัญมากแน่ๆ

“หึ เสียงหัวเราะในลำคอ” จากนั้นทั้งสามก็สับรัวท่อนลำใส่หญิงสาวตรงหน้าไม่ยั้ง….

เช้าวันต่อมาชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อคอกลมสีดำทับด้วยเสื้อยีนส์สีดำพับแขนถึงข้อศอกส่วนท่อนล่างสวมใส่กางเกงยีนส์สีเดียวกับเสื้อยีนส์ ยืนสำรวจร่างกายอยู่หน้ากระจกนานหลายนาที เสร็จแล้วก็เดินมาหยิบโทรศัพท์กระเป๋าเงินกุญแจรถเดินออกไปจากห้องพัก มุ่งหน้าไปสวนสาธารณะใช้เวลาไม่นานเขาก็มาถึง

พอจอดรถได้ไม่นาน ร่างสูงก็เดินออกมาจากรถสำรวจรอบ ๆ บริเวณที่ตอนนี้เปลี่ยนไปจากแต่ก่อนเยอะมาก จากที่เคยเป็นสวนสาธารณะนั้น

ตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็นตึกรามบ้านช่องไปเกือบหมดแล้ว จากนั้นชายหนุ่มก็เดินสำรวจรอบ ๆ เพื่อสอบถามผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา

“เออ…ขอโทษนะครับ”

“ว่าใดไอ้หนุ่ม” (ว่าไงไอ้หนุ่ม)

“คุณลุงอยู่ที่นี่มานานแล้วเหรอครับ” 

“เออ..เมินล่ะ” (เออ..นานแล้ว)

“คุณลุงเคยเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ผิวขาวตาโต ๆ แก้มป่องบ้างไหมครับ”

“.......” คุณลุงทำท่าครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย

“ละบะเดี่ยวนี่อิหน้อยฮั้นอายุเต้าใดแล้วบ่ได้เจอกั๋นเมินเต้าใดล่ะ” (แล้วตอนเด็กคนนั้นอายุเท่าไหร่ ไม่ได้เจอกันนานขนาดไหนแล้ว)

“ประมาณ 19 ปี ไม่เจอก็ประมาณ 10-12 ปีครับ” 

“ป๊าดโท๊ะ!! เมินปั๋นอั้นกะเป็นสาวละก่าบ่เหลือเค้าโครงเดิมละ” (โอโห!! นานขนาดนั้นก็คงเป็นสาวแล้วสิไม่หลงเหลือเค้าโครงเดิมแล้วล่ะ

ชายหนุ่มนิ่งคิดตาม เออ...ก็จริงของลุงแกบอก ถ้าขนาดนั้นคงเป็นสาวคงไม่เหลือเค้าโครงเดิมแล้ว ชายหนุ่มขับรถตามหาบริเวณนั้นอยู่พักใหญ่ปรากฎว่าไม่เจอเด็กสาวที่มีใบหน้าละหม้ายคล้ายกับเด็กสาวคนนั้นเลย ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจแล้วบ่นกับตัวเอง

“เธอไปอยู่ไหนแล้วนะยัยแก้มป่อง “

หลังจากผิดหวังเพราะไม่เจอสาวน้อยที่อยากเจอ ชายหนุ่มก็เดินทางกลับในเย็นวันนั้นทันที แต่กว่าจะถึงเมืองหลวงก็เล่นเอาเกือบเช้า พอมาถึงก็พาตัวเองมานอนพักผ่อนทันที พอหัวถึงหมอนก็หลับทันทีกว่าจะตื่นฟื้นขึ้นมาก็ปาไปเกือบมืดค่ำของอีกวัน หลับชนิดที่ว่าเพื่อน ๆ ของเขาโทรมาก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยด้วยซ้ำ