ตอนที่ 4 พุดดิ้งเลือกพ่อใหม่ -3

"โซนครัวเป็นพื้นที่ควบคุมความสะอาดครับ ไม่อนุญาตให้คนภายนอกเข้ามาถ้าไม่ได้ใส่หมวกและชุดที่เหมาะสม"

"แต่นั่นแมวฉันนะคะ ฉันต้องเอามันกลับไปทำงานต่อ" เธอเถียง

"ผมหยิบให้"

พูดจบ ไทม์ก็หันกลับไปหาเจ้าพุดดิ้ง ชายหนุ่มสอดมือใหญ่ทั้งสองข้างเข้าใต้สอดท้องของแมวอ้วน ออกแรงยกตัวมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

พุดดิ้งที่ปกติจะโวยวายและดิ้นรนเมื่อถูกบังคับให้อุ้ม กลับทำตัวอ่อนปวกเปียกยอมให้ชายหนุ่มอุ้มแต่โดยดี ซ้ำยังเอาคางเกยลาดไหล่กว้างของไทม์ หลับตาพริ้มอย่างสบายใจเฉิบ

มนต์วธูมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ปนอิจฉา

"ทีกับฉันล่ะดิ้นพล่านๆ ทีกับผู้ชายล่ะทำตัวอ่อนเชียวนะยะ" เธอบ่นอุบอิบ

ไทม์เดินอุ้มแมวแร็กดอลล์ตัวอ้วนมาหยุดยืนตรงหน้าประตูสวิง เขายื่นมันส่งมาให้มนต์วธู

"รับไปสิครับ มันหนัก"

"รู้แล้วน่า"

มนต์วธูยื่นสองมือออกไปรับตัวพุดดิ้งมาอุ้มไว้ ทว่าน้ำหนักเจ็ดกิโลกรัมของเจ้าแมวอ้วนบวกกับจังหวะที่มันขยับตัวยุกยิก ทำให้เธอรับน้ำหนักไม่ทัน ร่างบางเซล้มไปข้างหน้าเล็กน้อย

"ระวัง"

ไทม์ร้องเตือนเสียงหลง สัญชาตญาณทำให้เขารีบยื่นมือออกไปประคองข้อศอกของหญิงสาวเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธอล้มหัวทิ่ม

หมับ!

ฝ่ามือใหญ่ที่ทั้งอุ่นและสากเล็กน้อยจากการทำขนมสัมผัสเข้ากับผิวเนียนบริเวณเหนือข้อศอกของมนต์วธูอย่างจัง

เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

มนต์วธูชะงักค้าง กลิ่นหอมของวานิลลาและกาแฟจากตัวเขาที่ลอยมาแตะจมูกชัดเจนกว่าทุกครั้ง ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดอยู่ที่เหนือกระหม่อมของเธอเพราะระยะห่างที่ลดลงจนแทบจะชิดกัน

ดวงตากลมโตเงยหน้าขึ้นมอง สบเข้ากับนัยน์ตาสีนิลที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่คืบ เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองความตื่นตระหนกอยู่ในดวงตาคู่คมนั้น

ตึกตัก... ตึกตัก...

คราวนี้ไม่ใช่แค่หัวใจที่เต้นแรง แต่มันกระหน่ำรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

"โอ๊ะโอ..."

เสียงผิวปากเบาๆ ดังมาจากทิศทางของเครื่องชงกาแฟ

"ผมว่าผมควรไปเช็ดโต๊ะหลังร้านดีกว่า ปล่อยให้ตรงนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัว" คีย์พูดขึ้นลอยๆ ด้วยน้ำเสียงล้อเลียนอย่างปิดไม่มิด

เสียงของบาริสต้าหนุ่มทำลายมนต์สะกดที่ครอบงำอยู่ มนต์วธูสะดุ้งสุดตัว รีบขยับถอยหลังกรูด รวบตัวพุดดิ้งมากอดไว้แน่นราวกับเป็นโล่กำบัง

ไทม์เองก็ชะงักไปเช่นกัน เขารีบปล่อยมือออกจากข้อศอกของหญิงสาวอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน ชายหนุ่มกระแอมไอเบาๆ ในลำคอ ยกมือขึ้นลูบหลังคอตัวเองเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่หาดูได้ยากยิ่ง

"เอ่อ... ขอบคุณค่ะที่ช่วย"

มนต์วธูก้มหน้าหงุด ไม่กล้าสบตาเขาอีก ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวจนแทบจะทอดไข่สุก

"ไม่เป็นไรครับ" ไทม์ตอบเสียงเรียบ พยายามดึงสีหน้ากลับมาเป็นคุณเชฟหน้านิ่งตามเดิม "คราวหลังก็... ระวังหน่อย อุ้มแมวตัวเองแท้ๆ ยังจะล้มอีก"

ประโยคท้ายเขางึมงำเบาๆ แต่ก็ไม่พ้นหูของมนต์วธู

ความหมั่นไส้ตีตื้นขึ้นมาแทนที่ความเขินอายทันที เธอยืดตัวขึ้นตรง เชิดหน้ามองเขาด้วยสายตาเอาเรื่อง

"ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นนะคะ แค่ตกใจที่มันดิ้นต่างหาก"

เธอรัดตัวพุดดิ้งแน่นขึ้นอีกนิด เจ้าแมวอ้วนส่งเสียงร้องท้วงเบาๆ

"และอีกอย่างนะคะ คุณเชฟ"

มนต์วธูหรี่ตามองชายหนุ่มตรงหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก

"ถึงคุณจะดูแลมันดี มีเบาะนุ่มๆ มีอาหารพรีเมียมให้กิน แต่พุดดิ้งก็คือพุดดิ้ง มันเป็นแมวของร้าน SAY I DO"

เธอขยับเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์อีกก้าว สบตาเขานิ่ง

"อย่ามาแย่งแมวฉันนะคะ"

คำพูดของเธอชัดเจนและตรงไปตรงมา มันคือการประกาศกร้าวเพื่อรักษาอาณาเขตของตัวเอง

ไทม์ยืนนิ่ง เขาไม่ได้หลบตา ไม่ได้แสดงอาการหงุดหงิดหรือรำคาญ มือใหญ่หยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดเคาน์เตอร์หินอ่อนตรงหน้าอย่างใจเย็น ท่วงท่าของเขาช่างดูสง่างามและไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใดๆ

ชายหนุ่มไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเธอตอนที่เขาตอบกลับ

"ยังไม่ได้คิดจะแย่งแมว"

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ นิ่งสนิท และแผ่วเบา

แต่มันกลับดังก้องอยู่ในหัวของมนต์วธูราวกับเสียงระฆังที่ถูกตีอย่างแรง

ยังไม่ได้คิดจะแย่งแมว...

แล้วคิดจะแย่งอะไร?

มนต์วธูยืนนิ่งอึ้ง สมองของเวดดิ้งแพลนเนอร์สาวที่เคยประมวลผลฉับไว เกิดอาการบัฟเฟอร์กะทันหัน เธอจ้องมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่กำลังตั้งใจเช็ดเคาน์เตอร์ราวกับมันเป็นสิ่งเดียวในโลกที่เขาสนใจ

"ปะ... กลับไปทำงานกันเถอะพุดดิ้ง!"

เธอโพล่งออกมาเสียงดังลั่นร้านเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนที่เห่อขึ้นหน้า รีบกระชับอ้อมกอดที่อุ้มเจ้าลูกชายอ้วนเอาไว้แน่น หมุนตัวหันหลังกลับแล้วก้าวเท้ายาวๆ เดินจ้ำอ้าวเตรียมจะออกจาก TIME TO BAKE ไปอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่ยังไม่ทันที่มือบางจะผลักประตูกระจก...

"เดี๋ยวครับคุณวธู! คาราเมลมัคคิอาโตหวานเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ยังไม่ได้เลยครับ!"

เสียงตะโกนกลั้วหัวเราะของคีย์ดังขัดจังหวะการหลบหนี

ฝีเท้าของมนต์วธูเบรกเอี๊ยดจนแทบหน้าทิ่ม หญิงสาวหลับตาปี๋ อยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายไปตรงนี้เลย มัวแต่เขินจนลืมกาแฟที่เพิ่งจ่ายเงินซื้อไปหมาดๆ!

เธอค่อยๆ หมุนตัวกลับมาหาเคาน์เตอร์บาร์ด้วยท่าทางแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์ กระเตงเจ้าพุดดิ้งด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือก็ยื่นไปรับแก้วกาแฟเย็นจากบาริสต้าหนุ่มที่กำลังฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่

"ขะ... ขอบคุณค่ะพี่คีย์"

เธอรับแก้วมาถือไว้แน่น ก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามองไปทางโซนครัวอีก ก่อนจะสับเท้าวิ่งออกจากร้านไปจริงๆ ชนิดที่ว่าไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย

ไทม์หยุดมือที่กำลังเช็ดเคาน์เตอร์ เขาเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังบางที่กำลังรีบร้อนเปิดประตูกระจกออกไปจนเกือบจะสะดุดขอบประตู

มุมปากที่มักจะเหยียดตรงอยู่เสมอ ค่อยๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา

รอยยิ้มที่ไม่ได้มีไว้เยาะเย้ย แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่กำลังค้นพบว่า... การถูกรบกวนความสงบในบางครั้ง มันก็ไม่ได้แย่เสมอไป