LOGIN"โห ปากบอกไล่ แต่การกระทำนี่สวนทางเลยนะไอ้ไทม์"
เสียงของคีย์ดังแทรกขึ้นมา บาริสต้าหนุ่มเดินมาพิงเคาน์เตอร์ด้านข้าง ยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน
"คุณวธูลองดูตรงมุมเสาข้างตู้โชว์เค้กสิครับ"
มนต์วธูขมวดคิ้ว หันไปมองตามที่คีย์บอก ก่อนจะอ้าปากค้าง
ตรงมุมเสาที่ค่อนข้างลับตาคนและเงียบสงบ มีเบาะรองนอนสำหรับแมวสีเทาเข้มเนื้อนุ่มฟูวางอยู่ ข้างๆ กันนั้นมีชามอาหารและชามน้ำเซรามิกสีพาสเทลดีไซน์เรียบหรูจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ และถ้าตาเธอไม่ฝาด ในชามนั้นมีอาหารเม็ดเกรดพรีเมียมยี่ห้อเดียวกับที่เธอให้พุดดิ้งกินเป๊ะๆ เทเตรียมไว้อยู่ด้วย
"นี่มันอะไรคะเนี่ย"
มนต์วธูหันกลับมามองหน้าไทม์อย่างจับผิด
"คุณเชฟปากบอกว่ารำคาญแมวฉันนักหนา แต่ลงทุนไปซื้อเบาะนอนแบรนด์เนมกับชามอาหารสีพาสเทลมาตั้งไว้ในร้านมินิมอลของคุณเนี่ยนะ"
ไทม์กะพริบตาเพียงครั้งเดียว สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย
"มันเป็นของแถม" เขาตอบเสียงนิ่ง
"ของแถม?" มนต์วธูเลิกคิ้วสูง "ของแถมจากอะไรคะ ซื้อเตาอบแถมชามข้าวแมวเหรอ"
"ผมสั่งซื้อวัตถุดิบนำเข้าจากซัปพลายเออร์ เขาส่งของแถมมาผิด ผมเห็นว่ามันวางเกะกะหลังร้านก็เลยเอามาตั้งไว้ เผื่อแมวแถวนี้มันจะมาใช้ประโยชน์"
ไทม์ตอบกลับอย่างไหลลื่นไร้รอยต่อ
คีย์ที่ยืนฟังอยู่ถึงกับหลุดขำพรืดออกมาจนต้องรีบยกมือขึ้นปิดปาก
"ของแถมใบละพันสอง สั่งตรงจากช็อปสัตว์เลี้ยงเอกมัยเนี่ยนะไอ้ไทม์ เจริญครับ" บาริสต้าหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ก็ดังพอให้มนต์วธูได้ยิน
หญิงสาวยิ้มกริ่ม รู้สึกเหมือนจับโป๊ะผู้ชายหน้านิ่งตรงหน้าได้เต็มเปา
"แหม คุณไทม์คะ ไม่ต้องอายหรอกค่ะถ้าคุณจะโดนความน่ารักของพุดดิ้งตกเข้าให้แล้ว"
เธอยกศอกขึ้นเท้าเคาน์เตอร์ เอียงคอส่งยิ้มล้อเลียนไปให้เขา
"ปากบอกรำคาญๆ แต่มีชามน้ำ มีเบาะนอน แถมอาหารเม็ดเกรดพรีเมียมพร้อมสรรพ ฉันว่าคุณดูแลแมวดีกว่าเจ้าของมันอีกนะคะเนี่ย"
ไทม์หยุดเช็ดมือ เขาวางผ้าลงบนโต๊ะสเตนเลสอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับมนต์วธูตรงๆ
ดวงตาสีนิลคู่คมกวาดมองใบหน้าของหญิงสาว ตั้งแต่ปอยผมที่หลุดลุ่ยตกลงมาระกรอบหน้า รอยคล้ำจางๆ ใต้ตาที่เกิดจากการอดนอนปั่นงานแต่งลูกค้า ไปจนถึงรอยยับเล็กๆ บนเสื้อสูทราคาแพงที่บ่งบอกว่าเธอเพิ่งผ่านการมุดใต้โต๊ะหาแมวมาหมาดๆ
เขาจ้องเธอนิ่งนาน นานจนรอยยิ้มล้อเลียนบนใบหน้าของมนต์วธูเริ่มจืดเจื่อน
และในจังหวะที่เธอกำลังจะขยับปากถามว่าเขามองอะไร เสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยขึ้น
"ก็เพราะเจ้าของมันดูแลตัวเองไม่เก่งไงครับ"
"..."
มนต์วธูชะงักกึก เหมือนถูกใครเอาค้อนยางมาทุบกลางแสกหน้า
"คนที่เป็นเจ้าของ ยังเอาตัวแทบไม่รอด ทำงานจนหัวฟู ข้าวปลาไม่กิน ปล่อยให้ตัวเองโทรมขนาดนี้"
เขาก้าวเข้ามาใกล้กระจกกั้นอีกนิด สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอไม่วางตา
"ถ้าผมไม่เตรียมน้ำเตรียมอาหารไว้ให้แมว ผมกลัวว่ามันจะอดตายเพราะรอเจ้าของมันมาป้อน"
ตึกตัก... ตึกตัก...
มนต์วธูรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ประโยคของเขามันคือการด่าชัดๆ ด่าว่าเธอเป็นเจ้าของที่ไม่ได้เรื่อง ด่าว่าเธอโทรม แต่ทำไม... ทำไมแววตาของเขาตอนที่พูดประโยคนั้น มันถึงไม่ได้ดูตำหนิติเตียนเลยสักนิด
มันเหมือนเขากำลัง... ดุด้วยความเป็นห่วง
บ้าไปแล้ว นังปลาทู แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ไปใจสั่นกับคำด่าของผู้ชายหน้าตายคนนี้!
"ฉัน... ฉันไม่ได้ดูแลตัวเองไม่เก่งซะหน่อย!"
มนต์วธูรีบยืดตัวขึ้นตรง ยกมือขึ้นจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยทัดหูอย่างเก้ๆ กังๆ พยายามกอบกู้มาดเวดดิ้งแพลนเนอร์สุดมั่นของตัวเองกลับคืนมา
"วันนี้ฉันแค่ยุ่งๆ คิวลูกค้าแน่นตั้งแต่เช้าต่างหาก ข้าวเที่ยงฉันก็กินแล้ว... กินแซนด์วิชไปตั้งครึ่งชิ้น"
"แซนด์วิชครึ่งชิ้น ไม่เรียกว่าข้าวเที่ยงครับ" ไทม์สวนกลับทันควัน
"ก็มันไม่มีเวลานี่คะ!" เถียงสู้ไม่ได้ก็ต้องขึ้นเสียงกลบเกลื่อน "เอาเป็นว่าฉันจะพยายามดูแลตัวเองให้ดีขึ้นก็แล้วกันค่ะ คุณเชฟไม่ต้องมาห่วง... เอ่อ ไม่ต้องมาบ่นหรอกค่ะ"
เธอรีบเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทัน เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองเผลอหลงตัวเองคิดว่าเขาเป็นห่วง
ไทม์ไม่ตอบอะไร เขาเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ ราวกับระอาใจ ก่อนจะหันกลับไปสนใจถุงบีบครีมในมือต่อ
"พุดดิ้ง กลับบ้าน!"
มนต์วธูหันไปออกคำสั่งกับเจ้าก้อนขนที่ยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว
"เมี้ยว..."
พุดดิ้งครางประท้วงเบาๆ เมื่อถูกรบกวนเวลานอน มันปรือตาขึ้นมองเจ้านายแวบหนึ่ง ก่อนจะมุดหน้าซุกกับผ้ากันเปื้อนสำรองของไทม์ที่วางพาดอยู่บนเคาน์เตอร์ หันหลังให้มนต์วธูอย่างชัดเจน
"อ้าว นังลูกตัวนี้ นิสัยเสียใหญ่แล้วนะ!"
มนต์วธูหมดความอดทน เธอเดินอ้อมเคาน์เตอร์บาร์ด้านหน้า เตรียมจะเปิดประตูบานสวิงเข้าไปในโซนครัวเพื่ออุ้มแมวตัวดีด้วยตัวเอง
"เดี๋ยวครับ คุณวธู"
เสียงของไทม์ดังขัดขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ขยับมาบังประตูสวิงเอาไว้
แผ่นหลังบางถูกวางลงบนฟูกเตียงหนานุ่มอย่างทะนุถนอม ร่างสูงใหญ่ของหมาป่าหนุ่มตามลงมาทาบทับ กักขังเธอไว้ใต้เงาของเขาแทนที่จะรีบร้อนตะกรุมตะกราม วันนับร้อยกลับเลือกที่จะ 'ละเลียด' ชิมความหวานตรงหน้าอย่างใจเย็นที่สุด นัยน์ตาสีนิลวาววับไปด้วยประกายแห่งความหลงใหล ปลายนิ้วสากค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของมนต์วธูออกทีละเม็ด... ทีละเม็ด... อย่างอ้อยอิ่ง จงใจให้ปลายนิ้วเฉียดผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดจนคนใต้ร่างสะดุ้งน้อยๆ"อื้อ... พี่ไทม์..." หญิงสาวครางแผ่ว ใบหน้าหวานแดงจัดเมื่อสายตาคมกริบจ้องมองทุกสัดส่วนของเธออย่างเปิดเผย"สวย... สวยไปหมดเลยปลาทู"เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงไปกดจูบซับเบาๆ ที่ปลายคาง ไล่เรื่อยลงมาประทับรอยรักสีจางที่ลาดไหล่เนียนและซอกคอหอมกรุ่น ริมฝีปากหยักขบเม้มสลับกับใช้เรียวลิ้นร้อนตวัดชิมรสชาติของเธออย่างทะนุถนอมราวกับกำลังลิ้มรสขนมหวานชิ้นมาสเตอร์พีซมือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้า ปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้ายของเธอและเขาออกอย่างเชื่องช้าแต่นุ่มนวล ทุกการสัมผัส ทุกรอยจูบ เต็มไปด้วยความรักที่ลึกซึ้งจนมนต์วธูรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังหลอมละลาย หญิงสาวแอ่
แกร๊ก...ประตูกระจกของ TIME TO BAKE ถูกผลักเปิดออก แสงไฟภายในร้านถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสีวอร์มไวท์อุ่นๆ จากโคมไฟหลังเคาน์เตอร์บาร์"ทำไมวันนี้ปิดงบช้าจังล่ะครับ คนเก่งของพี่"เสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยเอ่ยทักขึ้น วันนับร้อยในชุดเสื้อยืดสบายๆ ยืนพิงเคาน์เตอร์รออยู่แล้ว ชายหนุ่มรับกระเป๋าสะพายและไอแพดจากมือของเธอไปถือไว้ให้อย่างรู้งาน ก่อนจะยื่นจานใบเล็กที่มี 'ทาร์ตผลไม้สด' ชิ้นพอดีคำมาให้"ก็คิวลูกค้ามันแน่นนี่คะ ปลาทูจัดตารางจนตาแทบเหล่แล้วเนี่ย" มนต์วธูบ่นกระปอดกระแปดตามประสาคนบ้างาน รับทาร์ตมาตักเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ "แล้วนี่พี่ไทม์ขุนปลาทูด้วยขนมดึกๆ ทุกวันแบบนี้ ถ้าชุดสูทปริขึ้นมา พี่ต้องรับผิดชอบพาไปซื้อใหม่เลยนะ!""ปริก็ซื้อใหม่สิครับ แฟนคนเดียวพี่เลี้ยงได้สบายมาก" เขาหัวเราะในลำคอ เอื้อมมือไปดึงตัวคนขี้บ่นให้เข้ามาใกล้ๆบรรยากาศยามค่ำคืนที่เงียบสงบ ปราศจากความวุ่นวายของลูกค้าและผู้คน... แสงไฟสีวอร์มไลต์ของสองร้านที่สาดส่องทะลุกระจกออกมาเคียงคู่กัน ขับไล่ความมืดมิดของซอยเล็กๆ แห่งนี้ให้สว่างไสวกลิ่นหอมกรุ่นของเนยและฝักวานิลลาแท้จากเตาอบของฝั่งคาเฟ่ ลอยอวลมาผสมผสานเข้ากับกลิ่นหอม
วันนับร้อยกระซิบถามเสียงนุ่ม เมื่อเห็นว่ากลุ่มไฮโซล่าถอยไปจนหมดแล้ว ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางๆ ให้กับคนของเขา "พี่มีเซอร์ไพรส์ด้วยนะ""เซอร์ไพรส์อะไรคะ..." เธอถามเสียงแผ่ว ยังคงมูฟออนจากความฟินเมื่อกี้ไม่ได้"ตามมาสิครับ" เขาจูงมือเธอเดินตรงไปยังโซนอาฟเตอร์ปาร์ตี้และภาพที่ทำให้มนต์วธูต้องเบิกตากว้าง คือซุ้มอาหารสตรีทฟู้ดรอบดึกที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างหรูหรา... ทว่า ป้ายหน้าซุ้มกลับเขียนด้วยฟอนต์ไฟนีออนสุดจี๊ดว่า ‘ก๋วยเตี๋ยวต้มยำแห้ง เจ้โย สาขา VIP’ !!"โอ๊ยยยยยยย! คุณเชฟฟฟฟฟ!"เสียงตะโกนแหบห้าวคุ้นหูดังลั่นมาจากหลังเคาน์เตอร์ เจ้โยในชุดเชฟเต็มยศ (ที่วันนับร้อยสั่งตัดให้พิเศษ) กำลังลวกเส้นก๋วยเตี๋ยวด้วยท่วงท่าเมามันขั้นสุด ป้าแกเห็นเหตุการณ์ตอนที่วันนับร้อยประกาศศักดาเมื่อครู่ผ่านจอมอนิเตอร์ไลฟ์สดของงานพอดี!"มันต้องอย่างนี้สิโว้ยยยยย! ผัวแห่งชาติประจำซอย! ประกาศไปเลยว่าแม่ปลาทูคือยืนหนึ่ง! เจ้ล่ะสะใจอีพวกคุณนายปากหอยปากปูจริงๆ จ้าาาา!" เจ้โยแหกปากตะโกนกลางงานระดับประเทศแบบไม่สนลูกใคร! ทำเอาแขกเหรื่อแถวนั้นหันมามองกันตาโต!"เจ้โย! เบาๆ หน่อยค่ะ อายแขกเขา!" มนต์วธูหน้าแดงแปร๊ด รีบวิ่งเข้าไปห้
ช่วงเวลาของพิธีการบนเวทีผ่านพ้นไปอย่างงดงาม บรรยากาศภายในห้องแกรนด์บอลรูมเปลี่ยนเข้าสู่ช่วงอาฟเตอร์ปาร์ตี้ แขกผู้ใหญ่เริ่มทยอยจับกลุ่มพูดคุยกันตามโต๊ะวีไอพี ในขณะที่โซนด้านหลังเริ่มมีการปรับแสงไฟและเครื่องดื่มเพื่อเตรียมความสนุกให้กับกลุ่มเพื่อนบ่าวสาวมนต์วธูยืนสั่งการทีมงานผ่านวิทยุสื่อสารอยู่บริเวณมุมห้องใกล้กับซุ้มดอกไม้ทางเข้า หญิงสาวเพิ่งจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ทว่า... ในสังคมที่เต็มไปด้วยหน้ากากและยอดมงกุฎ มักจะมีคนคอยหาจังหวะเหยียบย่ำคนอื่นอยู่เสมอ"อุ๊ย... อยู่นี่เอง คุณเวดดิ้งแพลนเนอร์"เสียงแหลมๆ ที่คุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับร่างของ 'แพง' ที่เดินกรีดกรายเข้ามา หล่อนไม่ได้มาคนเดียว แต่ควงแขนมากับกลุ่มคุณหญิงคุณนายระดับไฮโซเพื่อนของแม่หล่อนอีกสามสี่คนมนต์วธูหันไปมอง รอยยิ้มการค้าถูกปั้นขึ้นมาประดับบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว "มีอะไรให้ SAY I DO ช่วยดูแลเพิ่มเติมไหมคะ คุณแพง""เปล่าหรอกค่ะ แพงแค่พาคุณป้าๆ มาดูหน้าคนที่จัดซุ้มดอกไม้ให้งานวันนี้เฉยๆ ..." แพงยิ้มเหยียด หล่อนหันไปทางกลุ่มคุณนาย "นี่ไงคะคุณป้า... คุณปลาทู เจ้าของร้านจัดดอกไม้ตึกแถว ที่พี่ไทม์เขา
วันนับร้อยในชุดเชฟสีขาวสะอาดตา กำลังยืนคุมสเตชันของหวานด้วยท่วงท่าที่สง่างามและเปี่ยมไปด้วยรังสีของความโปรเฟสชันนัล ชายหนุ่มไม่ได้ดูหมองลงเมื่อต้องกลับมายืนในโรงแรมที่ตัวเองเคยเป็นทายาท ในทางกลับกัน... ออร่าของความเป็น 'ผู้นำ' ของเขากลับเปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าตอนที่เขาสวมสูทผู้บริหารเสียอีกมือใหญ่ที่เคยจับแฟ้มเซ็นเอกสารหมื่นล้าน บัดนี้กำลังตวัดหัวบีบครีม ตกแต่งเค้กแต่งงานเจ็ดชั้นที่เป็นไฮไลต์ของงานด้วยความแม่นยำและประณีตขั้นสุด ทุกการขยับตัว ทุกการออกคำสั่งลูกน้องในทีม TIME TO BAKE และแม้แต่การประสานงานกับพนักงานของโรงแรม... มันลื่นไหล เฉียบขาด และเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม"เชฟไทม์นี่... ไม่ว่าจะอยู่ในครัวตึกแถว หรือครัวโรงแรมห้าดาว เขาก็ยังเป็นอัจฉริยะอยู่ดีนะมึง" ชมพูไพรที่เดินมาเช็กความเรียบร้อยของดอกไม้ประดับเค้ก กระซิบกับพริมโรสด้วยความทึ่ง"กูว่าคราวนี้มันยิ่งกว่านั้นว่ะ..." พริมโรสมองข้ามฝั่งไปที่มนต์วธู สลับกับมองคุณเชฟหน้านิ่ง "มึงดูความเข้าขากันของสองคนนี้ดิ... คนนึงคุมภาพรวมเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว อีกคนคุมรายละเอียดหลังบ้านได้ไร้ที่ติ... เหมือนพวกเขาอ่านใจกันออกโดยไม่ต้อ
"ฉันอาจจะไม่ได้โตมาในโลกที่หรูหรา... แต่ฉันก็มีความสามารถพอ ที่จะเดินคู่กับเขาในทุกๆ โลกที่เขาเลือกจะไป... โดยไม่ต้องพยายามกดใครให้ต่ำลง เพื่อยกตัวเองให้ดูแพงหรอกค่ะ"ประโยคตอกหน้าหงายทำเอาแพงอ้าปากค้าง หน้าชาหนึบจนแทบกรี๊ดออกมา ทว่ามนต์วธูไม่คิดจะลดตัวลงไปต่อล้อต่อเถียงด้วยอีก หญิงสาวละความสนใจจากคนไร้มารยาทอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะหันไปแจกยิ้มทรงเสน่ห์และเป็นมืออาชีพที่สุดให้กับ 'คุณหญิงพรรณราย' ซึ่งเป็นลูกค้าวีไอพีตัวจริงที่นั่งฟังเงียบๆ มาตลอด"ต้องขออภัยคุณหญิงที่ทำให้เสียเวลาพรีเซนต์ไปชั่วครู่นะคะ..." มนต์วธูค้อมศีรษะให้อย่างงดงาม "ถ้าคุณหญิงยังเชื่อมั่นในมาตรฐานการทำงานของพาร์ตเนอร์อย่าง 'SAY I DO' และ 'TIME TO BAKE' ปลาทูขออนุญาตนำเสนอดีเทลการจับคู่สีดอกไม้กับเค้กในสไลด์ถัดไปเลยนะคะ"การเมินเฉยและตัดบทเข้าโหมดทำงานแบบไม่เห็นหัวคนจ้องจับผิด ทำเอาแพงกำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อ ส่วนคุณดารินก็ได้แต่นั่งเม้มปากตึง เพราะถ้าขืนหล่อนหรือแพงพูดแทรกขึ้นมาตอนนี้ จะกลายเป็นฝ่ายไร้มารยาทและหักหน้าคุณหญิงพรรณรายที่เป็นลูกค้าคนสำคัญทันที!การตอกกลับด้วยความนิ่งและวุฒิภาวะที่เหนือกว่า... คือชัยชนะที่
มนต์วธูอึกอัก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งก้มลงมองสภาพตัวเองเธอก็ยิ่งอยากจะมุดแทรกแผ่นดินหนี ชุดเดรสสูทสีเบจที่เคยดูดีเมื่อวาน ตอนนี้ยับยู่ยี่และมีคราบโคลนกระเด็นติดเป็นหย่อมๆ รองเท้าส้นสูงหายไปไหนก็ไม่รู้ข้างหนึ่ง และเธอเดาได้เลยว่าสภาพหน้าตัวเองตอนนี้คงไม่ต่างอะไรกับหมีแพนด้าตกน้ำเพร
"เห็นไหมครับ" ไทม์พูดขึ้นลอยๆ "ผมไม่ได้รั้งมันไว้เลย มันเลือกของมันเอง"มนต์วธูหน้าม้าน นี่มันวันโลกาวินาศอะไรของเธอเนี่ย แฟนก็นอกใจ เมาก็หน้าแตก แถมแมวลูกรักยังมาทรยศหักหลังไปสวามิภักดิ์ผู้ชายแปลกหน้าต่อหน้าต่อตาอีก!"ฝากไว้ก่อนเถอะนังลูกทรยศ!"เธอชี้หน้าคาดโทษเจ้าแมวอ้วน ก่อนจะลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตา
"เอ๊ะ..."มนต์วธูชะงักไปนิดหนึ่ง สมองที่ถูกแอลกอฮอล์เคลือบไว้ประมวลผลอย่างเชื่องช้า"ทำไมประตูไม่ล็อกวะ... นังพิงค์มันลืมล็อกร้านเหรอ พรุ่งนี้แม่จะด่าให้หูชาเลย"เธอไม่ได้คิดอะไรให้ลึกซึ้งไปกว่านั้น หญิงสาวก้าวเท้าโซเซเข้าไปภายในร้านที่มืดสนิท ทันทีที่ก้าวพ้นประตู กลิ่นหอมหวานที่ลอยมาปะทะจมูกก็ทำเอ
เธอหันกลับมามองหน้าเขตต์แดนอีกครั้ง แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์"ฉันให้ของขวัญวันเกิดนายเป็นการคืนอิสระให้ก็แล้วกัน อ้อ... แล้วก็ช่วยเก็บกวาดความมักง่ายของตัวเองด้วยล่ะ มันเกะกะสายตา เลิกกันตรงนี้นะ"พูดจบเธอก็หมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่แล้วเธอก็ชะงักเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ มนต์วธูหัน







