Bastarda Series-|: When love finds a way

POV- Issa

"Yes! Whoa! Nakapasa ako sa exaaaam!"

Tuwang-tuwa kong sigaw habang nagtatalon-talon ako, at winawagayway ko ang hawak kong papel. Wala akong pakialam kahit pinagtitinginan na ako ng aking mga kaklase at ng aming guro. Basta ako ay masaya dahil ang pangarap kong makapag-aral sa Manila ay matutupad na. Gusto kong makatapos ng pag-aaral para makahanap ng magandang trabaho.

Mahirap kasi dito sa probinsya kung wala kang sakahan na pagkukunan ng pang-araw-araw na pagkain. Mamamatay kang dilat ang mga mata. Mabuti na lang at mabait ang mayor namin dito sa probinsya dahil binigyan ng pagkakataon ang mga mag-aaral na makapag-aral sa Manila nang libre at wala kang gagastusin kahit singko.

Bakasyon ngayon. Kaka-graduate ko lang ng high school noong nakaraang buwan sa edad kong dalawampu. Patigil-tigil kasi ako sa pag-aaral dahil kailangan kong magtrabaho para may maipambili ng gamit at uniform sa school. Si Mama naman ay hirap makakuha ng labada kaya tumutulong ako sa hanapbuhay para may makain kami araw-araw.

Nang matanggap ako bilang saleslady sa mall sa kabilang bayan, nakapag-ipon ako ng pera. Nag-aalaga na lang ng kambing si Mama kaya kahit papaano ay may napagkukunan kami ng panggastos namin araw-araw.

Umuwi ako nang may ngiti sa aking mga labi. Gusto kong sorpresahin si Mama. Hindi niya kasi alam ang ginawa ko. Sana matuwa siya sa ibabalita ko para sa kanya.

"Mama, Mama! Nandito na po ako! Nandito na ang pinakamaganda mong anak sa balat ng lupa!" malakas kong sigaw.

Maya-maya ay lumabas si Mama sa kanyang kwarto.

"O, anak. Bakit ka naman sumisigaw? At bakit pawis na pawis ka? Sinong humabol sa 'yo? May nakakaaway ka ba?" sunod-sunod na tanong sa akin ni Mama.

"Ito naman si Mama. Isa-isang tanong lang. Wala pong humahabol sa akin."

"O, bakit pawis na pawis ka at hinihingal ka?"

"Ganito kasi 'yon, Ma. Nakapasa ako sa exam for scholarship. Makakapag-aral na po ako sa Manila. Matutupad na 'yong pangarap kong maging Architect," masaya kong sabi kay Mama.

"Ah, ganun ba, nak? Congratulations! Masaya ako para sa 'yo dahil matutupad mo na ang pangarap mo."

"Bakit? Parang malungkot ka naman, Mama? Hindi mo ba nagustuhan ang sorpresa ko para sa 'yo?" malungkot kong tanong kay Mama.

"Naku, anak. Hindi! Ano ka ba naman. Iniisip ko lang na kapag nasa Manila ka na, sino ang mag-aasikaso sa 'yo doon? Dahil wala ako doon."

"Hayst, si Mama. Malaki na po ako. Kaya ko na ang sarili ko. Hindi na ako 'yong baby mo noon na hinuhugasan pa ang pwetan kapag dumumi ako. Pwede na nga akong magbuntis," biro ko naman.

"Aray ko naman, Ma! Bakit ka nangungurot sa singit? Hindi ka na mabiro? Pinapatawa lang kita."

"Ikaw kasi, puro ka kalokohan. Kumain ka na ba? May niluto akong paborito mong ulam, tinolang manok."

"Talaga, Ma? Sige, kain na tayo. Tamang-tama, gutom na rin po ako."

"Kailan pala alis mo papuntang Manila, nak? Mag-iingat ka doon, ha," tanong sa akin ni Mama.

"Ang sarap mo talagang magluto, Ma. Hmm... baka po sa makalawa lumuwas na ako ng Manila. Kayo rin po, mag-ingat dito. Hayaan mo po, Ma. Kapag nakapaghanap po ako doon ng pwedeng maging trabaho, susunduin po kita dito para magkasama pa rin tayo."

"Paano naman itong bahay natin, nak? Kung iiwan natin ito? Sayang naman ito kung walang magbabantay. Bibisitahin na lang kita doon kapag may pera ako para kahit papaano hindi ka malungkot doon," ani ni Mama.

Ilang sandali pa ay natapos na kaming kumain.

"Sige na, nak. Magpahinga ka na o kaya mag-impake ka na ng dadalhin mo sa Manila bago ka lumuwas. Ako na ang bahalang maghugas ng pinagkainan natin dito."

"Sige po, Mama. Salamat. Maiiwan na po muna kita dito."

Pagkarating ko sa aking munting kwarto, kinuha ko sa ilalim ng aking katre ang luma kong maleta. Binili pa namin ito ni Mama sa ukay-ukay. Tamang-tama, magagamit ko na rin ito sa wakas. Kinuha ko lahat ng mga gamit ko at inilagay ko na sa maleta.

**

Sumapit ang araw ng aking pagluwas ng Manila.

Lahat ng importanteng dokumento na dadalhin ko ay inilagay ko na sa aking maleta. Sa katunayan, nandito na kami ni Mama sa bus station kung saan patungong Manila ang destinasyon.

"Basta, anak, 'yong bilin sa 'yo ni Mama, ha! Mag-iingat ka doon. Huwag mong pabayaan ang sarili mo. Ingatan mo 'yang kalusugan mo doon. Tawag ka lang kay Mama kapag gusto mo nang umuwi. Susunduin kita doon, ha!"

"Ito naman si Mama. Dapat ako ang nagsasabi niyan sa 'yo. Hindi ako 'yong sinasabihan mo ng ganyan. Saka malaki na ako. Basta pagbubutihin ko po ang pag-aaral ko para kapag nakapagtapos na po ako ng kursong gusto ko, ipapa-renovate ko po 'yong bahay natin. Tapos kukunin kita para magkasama na tayo. Kukuha na lang ako ng magbabantay sa bahay natin. Pero syempre, kailangan ko muna mag-apply ng trabaho para matupad 'yong pangarap kong bahay para sa atin. Hindi naman puwedeng diploma lang tapos magkakaroon agad tayo ng magandang bahay," biro ko kay Mama para kahit papaano hindi siya malungkot sa pag-alis ko.

"Ikaw talagang bata ka! Kahit kailan, puro ka kalokohan."

"Aalis na po ang bus, byaheng Mandaluyong! Sino pang pasahero ang nandito sa labas? Aalis na po tayo. Limang minuto na lang!" sigaw ng driver.

"Sige na, Mama. Sakay na po ako," paalam ko kay Mama habang magkayakap kami.

"Basta 'yong bilin ko sa 'yo, ha. Huwag mong kakalimutan. Umuwi ka agad kapag ayaw mo na doon."

"Opo, Mama. I love you po. Ikaw rin po, mag-ingat doon sa bahay," paalam ko kay Mama at sumakay na ako ng bus.

"Kaya ko ito. Kaya mo 'yan, Issa. Ikaw pa ba? Matibay ka, 'di ba? At matatag," kausap ko sa aking sarili.

Maya-maya ay umusad na ang bus. Habang nasa byahe, nag-soundtrip ako sa luma kong cellphone para hindi ako mainip sa mahabang byahe ko.

"The Journey" by LEA SALONGA*

Half the world is sleeping. Half the world's awake. Half can hear their hearts beat. Half just hear them break I am but a traveler, in most every way. Ask me what you want to know

What a journey it has been. And the end is not in sight. But the stars are out tonight. And they're bound to guide my way.

When they're shining on my life. I can see a better day. I won't let the darkness in. What a journey it has been.

I have been to sorrow. I have been to bliss. Where I'll be tomorrow. I can only guess.Through the darkest desert.Through the deepest snow. Forward always forward, I go.

What a journey it has been. And the end is not in sight. But the stars are out tonight. And they're bound to guide my way.

When they're shining on my life. I can see a better day. I won't let the darkness in. What a journey it has been. Forward, always forward. Onward, always up. Catching every drop of hope. In my empty cup.

What a journey it has been. And the end is not in sight. But the stars are out tonight.

Eksakto pagkatapos ng huling kanta na pinakinggan ko, eksakto din na huminto ang bus.

Umunat ako ng kamay at paa.

"Hayst, grabe ang ngalay sa puwitan sa tagal na upo sa byahe."

Bumaba na ako ng bus. Pagbaba ko, naglakad-lakad ako. Magtatanong na lang ako kung saan ang address na binigay sa akin ni Aling Carol. Ang hirap pala ng ganito. 'Yong first time mong tumapak sa syudad. Nakakahilo ang mga gusali, ang tatayog.

"Ay! Kabayong bundat!" tili ng babae.

"Ay, sorry, Miss. Hindi ko sinasadya," paghingi ko ng paumanhin. Tutulungan ko na sana itong tumayo kaso tinapik niya ang kamay ko.

"Sa susunod, Aling bundat, tumingin ka sa dinadaanan mo! Hindi 'yong kung saan-saan ka nakatingin. Daig mo pa 'yong ngayon lang nakatapak sa syudad," pagtataray sa akin ng babaeng mukhang bisugo.

Hindi ko na lang pinatulan. Baka ngayong araw makapatay pa ako ng babaeng kinulang sa manners.

"Ano'ng sabi mo? Pakiulit nga! Akala mo ba hindi ko nababasa 'yang nasa isip mo? Sinong mukhang bisugo at walang manners, ha? Eh ikaw itong tatanga-tanga kung saan-saan nakatingin. Probinsyana ka, 'no? Ang pangit kasi ng suot mo. Mukha kang... ay, hindi na lang. Parang inamin ko na rin sa sarili ko na wala akong manners," sabay ikot ng mga mata ng babae sa akin.

Kay sarap dukutin lang ng mga mata niya at ipakain sa aso o kaya ay sa pusang gala-gala dito sa kalye. Kung makatirik ng mata, akala mo ikinaganda niya. At ano daw? Nababasa niya ang nasa isip ko? Ano, manghuhula lang? Kamag-anak yata ito ni Madam Auring.

Kausap ko sa aking sarili at sabay tawa nang mahina. Pero hindi nakaligtas sa pandinig niya.

"Hoy, probinsyana! Tingnan mo nga ang sarili mo sa salamin. Mukh—"

Hindi natuloy pa ang sinasabi nitong mukhang bisugo na ito ng pareho kaming napalingon.

"Sige na po, Kuyang Guard. Baka po hiring pa dito. Kahit janitress lang. Kailangan ko lang po talaga ng trabaho para may maipakain lang ako sa mga kapatid ko!"

At mabilis akong tinalikuran ni bisugo at malalaki ang hakbang nito papunta sa babae na nagmamakaawa sa security guard.