ตอนที่ 5

“เนี้ยนะเหรอคริสตัลบลู โรงแรมห้าดาวใช่ไหม” รักจังเดินเข้ามาส่องกระจกใหญ่ด้านหน้าก่อนมองนิวตันเดินไปลู่วิ่งไฟฟ้าแล้วเปิดเครื่องก้าวขึ้นออกกำลังกายทันทีหลังจากวอร์มร่างกายแล้ว

“ยิ่งกว่าห้าดาวเชื่อนิวเถอะหลุยเทียนเปาอยู่ที่นี่แน่ ว่าแต่เจ๊จะหาหลุยเทียนเปาไปทำไม จะขอลายเซ็นเหรอ” คำถามของนิวตันพารักจังยิ้มเจ้าเล่ห์เดินไปที่ลู่วิ่งของเขา

“มีภารกิจพิชิตเงินต้องทำ”

“ภารกิจอะไร” นิวตันมองฉงนเร่งเครื่องให้เร็วขึ้น

“ขโมยกางเกงใน”

“ฮะ!” นิวตันกดหยุดเครื่องทันทีขมวดคิ้วมองหน้ารักจังที่ยกนิ้วจุ๊ปากมองซ้ายมองขวาเมื่อมีคนอื่นอยู่ในฟิตเนสด้วย

“ตกใจขนาดนั้นเลย”

“มานี่เลยเจ๊” นิวตันลงจากลู่วิ่งไฟฟ้าจูงมือรักจังออกมานั่งคุยที่โซฟาอย่างเป็นงานเป็นการทำหญิงสาวหัวเราะชอบใจกับท่าทีของลูกน้องตนเอง

“เจ๊คิดอะไรอยู่ กางเกงในเนี้ยนะ”

“เออก็กางเกงในนี้ละ ราคาหลักแสนเลยนะ ถ้าได้มาพยุงบริษัทได้อีกไกลเลย คิดดูนิวถ้าทำสำเร็จจะเป็นยังไง”

“แสดงว่าที่ข่าวออกมาก็เป็นจริงสินะที่พวกโรคจิตซาแซงชิงกางเกงในของหลุยเทียนเปา แต่คนระดับนั้นใช่ว่าจะไม่ระวังตัว ไม่งั้นโดนสอยไปนานแล้ว”

“ไม่ยากหรอกแค่รู้ว่าเขาพักที่ไหนแล้วแอบเข้าไปขโมย แค่เนี้ยง่ายจะตาย” รักจังดีดนิ้วอย่างมีแผนยิ้มกริ่ม

“ยาก ยากที่เป็นหลุยเทียนเปา ถ้าเป็นคนอื่นอาจง่าย เจ๊จะทำจริงเหรอ”

“อือ ทำจริง คนจริง เพื่อบริษัทต้องทำให้ได้”

“งั้นเดี๋ยวนิวช่วยแล้วกัน แต่นิวว่าต้องอยู่โรงแรมนี้แน่” นิวตันเลื่อนสายตามองไปทางหน้าฟร้อนท์เหล่มองลิฟต์ทั้งสองฝั่งอย่างมั่นใจกับระบบความปลอดภัยก่อนล้วงหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงเปิดหาข้อมูลบางอย่างแล้วขยับไปนั่งใกล้รักจังอย่างใกล้ชิด

พนักงานเปิดประตูต้อนรับชายหน้าตาดีสวมแว่นสายตาท่าทางภูมิฐานร่างสูงโปร่งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงผ่านหน้าฟร้อนท์ไปขึ้นลิฟต์หยิบมือถือขึ้นมากดต่อสายใครสักคนที่ไม่มีการตอบกลับมาถึงกลับส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอามองหญิงสองคนเดินเข้ามาในลิฟต์ด้วยสีหน้าระรื่นจ้องมองชายวัยสามสิบกลางๆ จนเจ้าตัวรู้สึกตัวเอียงหน้ามองก่อนมองชั้นที่ประตูลิฟต์เปิดแล้วก้าวขาออกหันมายิ้มบางๆ ให้หญิงในลิฟต์ช้าๆ ที่มองตามตาลอยก่อนเดินเลี้ยวไปทางบันไดหนีไฟขึ้นไปอีกหนึ่งชั้นที่ลิฟต์ทั่วไปไม่มีชั้นเก้านอกจากลิฟต์พิเศษที่พนักงานรักษาความปลอดภัยคอยเฝ้าอยู่ชั้นล่างเท่านั้น

ขาสองข้างก้าวมาหยุดชั้นเก้าที่ห้ามคนนอกเข้า พื้นปูพรมเขียวมีน้ำพุอยู่ตรงกลางห้องอดีตเคยเป็นห้องเหมือนชั้นอื่นถูกตีออกให้โล่งกว้างสำหรับพักผ่อนจัดเป็นสวนธรรมชาติมีเพียงห้องเดียวที่อยู่ในสุดประตูสีทองไร้เลขห้องกลายเป็นครอบครองชั้นนี้ทั้งชั้น ขายาวของชายร่างสูงหยุดอยู่หน้าห้องยกมือขึ้นเตรียมเคาะประตูแต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมาหัวคิ้วขมวดย่นส่ายหน้าไปมาเปลี่ยนเป็นเท้าเอวแล้วจับลูกบิดเปิดประตูเข้าไปทันที

“ฮ่ะ ฮ่า ฮา เหนื่อยจัง ดีครับผู้จัดการ” เสียงขบขันกุมท้องหัวเราะอยู่ที่โซฟาหน้าทีวีจอยักษ์ติดผนังชี้นิ้วทักทายคนที่เข้ามา ชายที่เพิ่งเข้ามายกมือกุมขมับมองตามสายตาคนที่นั่งหัวเราะแล้วหรี่ตามองชายหนุ่มสัญชาติไทยยืนเต้นท่าไก่ย่าง

“เฮ้อ…เล่นอะไรเป็นเด็ก” เสียงผ่อนลมหายใจของชายวัยสามสิบกลางๆ ทำคนที่เดินออกมาจากห้องนอนกลิ่นหอมฟุ้งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวเลิกคิ้วมองผู้จัดการวงก่อนหันมองเพื่อนในวงตนเองช้าๆ

“อ้าวพี่มาแล้วหรือครับกินข้าวหรือยัง” ชายหนุ่มหน้าตาดีสูงโปร่งนามว่าหลุยเทียนเปาที่กำลังโด่งดังทั่วเอเชียเอ่ยถามขึ้นมองหน้าทั้งสามคนด้วยสายตาเรียบนิ่ง

“หิวจังเลย” ลีโอ หนุ่มน้อยผู้พกความทะเล้นมาเต็มเปี่ยมลุกขึ้นยืนยกมือหนึ่งข้างส่วนอีกข้างลูบท้องแสดงอาการ

“ทัมทัมโทรสั่งอาหารมาหรือยัง” หลุยเทียนเปาเดินหนีลีโอหันมาสนทนากับยกทัพชายหนุ่มสัญชาติไทยแท้พลางเหล่มองโฮนัมจาผู้จัดการที่เดินเข้าไปในห้องแทนตนด้วยความเหนื่อยล้า

“เรียบร้อยแล้ว ว่าจะสั่งเพิ่มให้พี่โฮด้วย” ยกทัพบอกพร้อมหยิบมือถือมากดเลือกเมนูที่ต้องการ

“สั่งเยอะหน่อยนะเดี๋ยวคนอื่นก็ตามมา” หลุยเทียนเปาอ้อมมานั่งลงเปิดทีวีอย่างสุขุมโดยมีลีโอนั่งเล่นมือถือก่อนกดรับสายเรียกเข้า

“ฮัลโหล” ลีโอรับสายถึงกับขมวดคิ้วยื่นให้หลุยเทียนเปาทันทีที่รับมาถือไว้อย่างงุนงงก่อนฟังเสียงปลายสายแล้วตอบ

“อือ โอเค” หลุยเทียนเปาวางสายแล้วส่งมือถือกลับคืนลีโอพร้อมพิงโซฟาอย่างเหนื่อยหน่ายนั่งดูทีวีต่อ