ตอนที่ 2

“บอกไปสิยัยตัวแสบว่าไปติ่งนักร้องจนโดนเหยียบ” เมเม่เดินถือผ้ามาล้างในอ่างเล็กหัวเราะเยาะน้องสาวก่อนเดินถืออ่างไปเททิ้งในห้องน้ำ กันตาเดินมายืนอีกฝั่งตรงข้ามกับรักจังที่เลิกคิ้วมองเมจิฉีกยิ้มแหยๆ

“วงริเวอร์ละสิ”

“ใช่พี่กันตา ก็ไปแย่งซื้อบัตรคอนแต่ดันสะดุดขาตัวเองตอนวิ่งเข้าไปต่อแถว ที่นี่ล้มไงเลยโดนแฟนคลับริเวอร์นับพันเหยียบเลยเดี้ยงแบบนี้ อุตส่าห์วิ่งออกคนแรกตอนสายกั้นเปิดดันพลาดซะได้เลยต้องไปชิงบัตรในเว็บแทน แต่มีบัตรก็เท่านั้นไม่ได้ไปอยู่ดี” เมจิหน้างอคอตก

“วงอะไร” รักจังทำหน้าเหลอหลางุนงง “ไม่รู้จัก”

“ออกจะดังพี่รักจัง หล่อทุกคนเลยโดยเฉพาะเปาเปา” เมจิยิ้มระรื่นต่างจากเมื่อกี้ลิบลับกุมมือเพ้อ

“นักร้องวงที่กำลังดังทั่วเอเชียตอนนี้ไง มีทัวร์คอนรอบโลก คนที่เด่นหน่อยคือหลุยเทียนเปา เปาเปาที่เมจิบอกนั่นแหละ เล่นละครโกยใจอินมาก บก.ให้ฉันตามข่าวอยู่แต่ประชิดตัวไม่ถึงจริงๆ เข้ายากมาก การได้ข่าวของริเวอร์เป็นอะไรที่สุดติ่งมากแก” กันตาบรรยายขยายความกระจ่างให้เพื่อนสาวที่ไม่ค่อยรับรู้เรื่องภายนอก

“แล้วเรื่องที่บอกกางเกงในหกหลักจริงเปล่าวะ” เมเม่เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มขบขันทำรักจังเอียงหน้ามองงงหันกลับมามองหน้าเมจิกับกันตาที่ฉีกยิ้มรับอย่างชอบอกชอบใจ

ประโยคเด็ดของเมเม่ทำรักจังสงสัยตาลุกวาวเมื่อได้ยินคำว่าหกหลัก เธอหันมองเมจิกับกันตาช้าๆ อย่างต้องการคำตอบที่เริ่มสนใจในเม็ดเงิน

“กางเกงในอะไร”

“มันมีกระทู้ของซาแซงคนหนึ่งที่ปลุกระดมให้แฟนคลับที่คลั่งไคล้อย่างผิดปกติประมูลกางเกงในของหลุยเทียนเปา ซาแซงคนไหนเอามาได้รับเงินแลกกางเกงในไปได้เลย” กันตาเท้ามือลงบนเตียงอธิบายให้เพื่อนที่ไม่สนใจเรื่องโลกภายนอก

“พวกโรคจิตนะคะ สงสารเปาเปาแต่โชคดีที่เจ้าตัวเป็นคนที่เข้าถึงยาก แต่จะว่าไปก็น่าสนอยู่นะกางเกงในเปาเปา งูย” เมจิยกมือจับแก้มแก้เขินบิดไปบิดมา

“ประมูลหลักแสนเลยนะแก คิดดูว่าบ้าแค่ไหน” เมเม่เดินกอดอกเข้ามายืนที่หัวเตียงดูสายน้ำเกลือด้วยรอยยิ้มขบขัน

“หลักแสนเลย โหกางเกงในอะไรยี่ห้อดังไหม ทำไมราคามันโหดขนาดนั้นนะ” รักจังตาลุกวาวนับนิ้วคำนวณด้วยความทึ่ง

“กางเกงในนะไม่ถึงพันแต่คนใส่อะเป็นซูเปอร์สตาร์ไง พวกซาแซงเลยต้องการ” กันตาขยายความต่อ

“วงนี้มีกี่คน” รักจังถามต่อด้วยความสนใจ

“แกคิดจะทำอะไรไอ้รักอย่าบอกนะ” เมเม่หันมาชี้นิ้วหรี่ตาจับผิดรักจังที่เลิกคิ้วเหลอหลาทำทีนิ่งเฉยเฉไฉหันมาฟังคำตอบจากเมจิกับกันตา

“ริเวอร์มีหกคน แต่คนที่ฮอตสุดคือเปาเปาค่ะ”

“หลุยเทียนเปามีผลงานการแสดงโกยใจสาวๆ ทั่วโลก หลังจากปล่อยเพลงแรกก็โดนค่ายจับไปเล่นเอ็มวีหลังจากนั้นเห็นแววกระแสมาก็จับไปเล่นละคร คราวนี้ดังเปรี้ยงจากที่วงมีคุณภาพอยู่แล้วอัพตัวเองดังเข้าไปอีก แต่เขาก็ไม่ได้ทิ้งวงนะ นี่ละมั้งที่แฟนคลับคลั่ง”

“ใช่ค่ะ เปาเปาน่ารักมากเลย ไม่เคยมีข่าวเสียหายกับนักแสดงหรือนักร้องด้วยกัน ส่วนใหญ่จะเป็นข่าวซาแซงมากกว่า เปาเปาดูแลตัวเองดีมากๆ น่ารักแถมหล่อด้วย” เมจิยิ้มกว้างอย่างภูมิใจและหลงใหลในตัวคนที่เอ่ยออกมา

“สรุปนะพวกซาแซงอะไรเนี้ยต้องการกางเกงในของเปาเปาเพื่อไปประมูลให้กับเจ้าของกระทู้ราคาหกหลัก ฉันเข้าใจถูกไหม” รักจังสรุปความที่ได้ฟังหลังจากเรียบเรียงเรียบร้อย

“ใช่ค่ะ” เมจิตอบทันควัน

“อะฮ้า งั้นก็เข้าใจละ ตอนนี้ริเวอร์มีคอนเสิร์ตถูกไหม” รักจังถามต่อพร้อมมองหน้าเมจิที่พยักหน้ารับ

“ใช่ค่ะ หนูมีบัตรพี่สนใจเหรอ”

“หึ หึ สนสิ สนมากด้วย ตั้งหกหลักแหนะพยุงบริษัทได้เยอะทีเดียว” รักจังก้าวลงจากเตียงกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีแผน

“ไอ้รัก” เสียงเมเม่ขัดขึ้นทำรักจังหมุนตัวกลับหน้าเกือบทิ่มเหลียวมองเพื่อนสาวที่รู้ทันเดินตรงเข้ามาจับบ่าจ้องเขม็ง “แกจะไปขโมยกางเกงในเพื่อเงินใช่ไหม”

“หือ” เมจิกับกันตามองหน้ากันก่อนมองมาทางรักจังที่ยกมือจับมือเมเม่แล้วดึงออก

“ตอนนี้บริษัทฉันงานไม่ค่อยเข้า ลูกน้องฉันก็มากถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างบริษัทล้มแน่ แกก็รู้ว่าบริษัทนี้ฉันรักมากฉันตั้งมันมากับมือจะให้ล้มไปง่ายๆ ไม่มีทาง ให้ทำมากกว่าขโมยกางเกงในฉันก็ทำเว้ย”

“ไอ้รัก!” เมเม่ตะดกนเรียกรักจังที่เดินผ่านตัวไปแล้วหยุดหันมาตอบเพื่อนสาว

“คอยดูเงินหกหลักฉันต้องเป็นคนได้ แค่กางเกงในไม่ยากเกินมือฉันหรอก” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เผยขึ้นอย่างเฉียบขาดบ่งบอกเป้าหมายชัดเจน

“พี่รักจัง มีสามโรงแรมที่ซาแซงประกาศว่ามีเปาเปาอยู่ คริสตัลบลู แชรงการาสปาและก็สุขสบายโฮเทล ไม่มีข้อมูลที่แน่นอนว่าโรงแรมไหนกันแน่แต่หนึ่งในสามโรงแรมนี้แน่นอน สู้สู้นะพี่รักจัง” เมจิบอกข้อมูลพร้อมชูกำปั้นให้กำลังใจ