Chapter 2

Chapter 2

Tahimik akong napabuntong-hininga habang pinagmamasdan ko si Ninang Ruth. Halos hindi na siya makaupo nang maayos sa bar stool. Namumungay ang mga mata, at ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay lasing na lasing, puno ng sakit at kalungkutan.

“Fire… please,” bulong niya habang pinipilit tumayo.

“Can you take me somewhere? Ayokong mag-isa ngayong gabi.”

Parang may tumusok sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung dahil sa awa o sa tindi ng damdamin ko para sa kanya. Ang alam ko lang, hindi ko kayang iwan siyang ganito.

Hinawakan ko siya sa braso, marahan lang.

“Let’s go,” mahinahon kong sabi.

Ayokong makita siyang mas lalong madungisan ng mundong ito.

Dahan-dahan ko siyang inalalayan palabas ng club.

Ramdam ko ang bigat ng katawan niya sa bawat hakbang.

Ang mga ilaw sa paligid ay nagiging malabo, pero ang init ng kamay niya sa palad ko— iyon lang ang malinaw.

Pagdating sa labas, malamig ang hangin, pero mainit ang pakiramdam ko.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng sasakyan ko at inalalayan ko siyang pumasok.

“Thank you, Fire…” mahina niyang sabi habang nakasandal sa upuan.

“Ang bait mo.”

Ngumiti ako nang bahagya sa ilalim ng maskara.

Kung alam mo lang, Ninang…

Hindi ito kabaitan.

Ito ay pag-ibig na pilit kong itinatago.

Habang binabaybay ko ang daan,

tahimik lang siya— minsan humihikbi, minsan biglang tatahimik.

At bawat hikbi niya ay parang patalim na tumatama sa puso ko.

Nang makarating kami sa tapat ng aking condo, tumingin siya sa akin, tulala at lasing pa rin.

“Fire…”

“Hmm?”

“Salamat… pero pwede bang… huwag mo muna akong iwan?”

Natigilan ako.

Ramdam kong bumilis ang tibok ng puso ko.

Ang bawat segundo, parang tinutukso akong tumugon sa bawal na damdamin.

At sa katahimikan ng gabing iyon, habang nakatingin ako sa babaeng matagal ko nang minahal, isang bagay ang malinaw, ito na ang simula ng kasalanan na hindi ko na magagawang takasan.

Tahimik kaming pumasok sa unit.

Ang mga ilaw sa loob ay malamlam, sapat lang para makita ang mga anino sa dingding.

Binuksan ko ang lampshade at agad siyang inalalayan papunta sa sofa.

“Dito ka muna,” sabi ko habang maingat siyang pinaupo.

Umupo siya, hawak pa rin ang ulo.

“Sorry,” mahinang bulong niya. “Ang gulo ko, ano?”

Umiling ako. “Hindi. You’re just… hurting.”

Napatingin siya sa akin—sa maskara kong hanggang ngayo’y hindi ko pa rin tinatanggal.

“Bakit mo tinatakpan ‘yan?” tanong niya, pinipilit ngumiti.

“Maybe… I’m not ready to be seen,” sagot ko.

Ngumiti siya nang mapait. “Pareho pala tayo.”

Tumahimik kami ng ilang sandali.

Tanging tunog ng ulan sa labas ang naririnig.

Tinitigan ko siya—ang mga matang puno ng luha, ang ngiting pilit.

Gusto kong haplusin ang mukha niya, pero pinigilan ko ang sarili ko.

“Nin—Ruth,” halos bulong ko, “you should rest.”

Tumango siya, pero bago pumikit, may sinabi siyang halos di ko marinig.

“Salamat, Fire… for saving me tonight.”

At sa oras ito, alam kong mas malalim pa ang pagkakahulog ko.

Habang pinagmamasdan ko siyang dahan-dahang nahihimbing sa sofa, isang tanong lang ang tumatak sa isip ko.

Hanggang kailan ko kayang itago ang pagkakakilanlan ko—

at ang pag-ibig na bawal kong maramdaman?

Aalis na sana ako.

Tahimik kong kinuha ang coat ko at lumingon sa kanya—mahimbing na sana ang tulog ni Ninang Ruth sa sofa.

Pero bago pa ako makalakad papunta sa pinto, biglang may mainit na kamay na humawak sa kaliwang kamay ko.

“Fire…” mahina niyang tawag, lasing pa rin ang tinig.

Napatigil ako.

Bago pa ako makasagot, marahan niya akong hinila—mahina lang, pero sapat para mawalan ako ng balanse.

At sa isang iglap, nadaganan ko siya.

Pareho kaming napatigil.

Ang mga mata niya, dahan-dahang bumukas… diretso sa akin.

Mainit ang hininga namin, magkalapit ang mukha, at sa pagitan ng ilang pulgada, ramdam ko ang pintig ng puso niya — mabilis, kabog na kabog, kasabay ng sa akin.

“Ruth…” mahina kong sambit, halos pabulong.

Ngunit imbes na itulak ako, tumitig lang siya.

Ang mga mata niya, malungkot pero may halong init na tila nagsusumamo ng pag-unawa.

“Don’t go yet,” mahina niyang sabi.

“Ang lamig… and I don’t want to be alone.”

Naramdaman kong unti-unti kong hinigpitan ang hawak sa kamay niya.

Gusto kong manatili, pero alam kong mali.

Gusto kong ilayo ang sarili ko, pero mas gusto kong maramdaman ang init ng kanyang katawan na halos magkadikit sa akin.

At sa pagitan ng katahimikan, isang bagay ang sumabog sa dibdib ko —ang damdamin kong matagal ko nang pinipigilan.

Pero pinilit kong lumayo, dahan-dahan kong itinulak ang sarili ko mula sa kanya.

“I’ll stay,” sabi ko mahina, “pero matulog ka na, okay?”

Ngumiti siya, pagod na pagod, bago pumikit muli.

At habang pinagmamasdan ko siyang muling nahimbing, isa lang ang sigurado ako —hindi ko na kayang itago pa ang nararamdaman ko.

Tahimik ang buong silid.

Ang tanging maririnig mo lang ay ang marahang tibok ng puso naming dalawa.

Nasa ibabaw pa rin ako, halos ilang pulgada lang ang pagitan ng aming mga labi.

Tumingin siya sa akin—mahina ang tingin, lasing, pero totoo.

“Fire…” bulong niya.

Napalunok ako, hindi makagalaw.

“Hmm?” sagot ko, halos wala nang boses.

Dahan-dahan niyang iniangat ang kamay niya at hinaplos ang gilid ng maskara ko.

“Can you… kiss me?”

Parang biglang huminto ang oras.

Sa sandaling iyon, narinig ko ang sarili kong hinga — mabigat, magulo, at puno ng pag-aalinlangan.

Gusto kong sundin siya, gusto kong ipadama kung gaano ko siya kamahal.

Pero mali.

Mali ang lahat.

“Ruth…” mahinang tawag ko, halos pakiusap.

“Please,” bulong niya, “just one… before I forget everything.”

Ramdam ko ang panginginig ng kamay niya sa pisngi ko.

At sa pagitan ng sakit at pagnanasa, pumipiglas ang konsensya ko.

Hanggang sa sa huli, dahan-dahan kong inilapit ang noo ko sa kanya — hindi para halikan, kundi para ipahinga lang.

“I can’t,” mahina kong sabi.

“Not like this.”

Pumikit siya, at isang patak ng luha ang dumausdos sa kanyang pisngi.

At sa gabing iyon, sa pagitan ng gustong mangyari at dapat pigilan, ako ang lalaking pinili niyang kalimutan… at siya ang babaeng hindi ko kailanman malilimutan.