Mag-log inตอนที่ 6
—————————
"เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกน่า อย่าพยายามนักเลย"
สายตาคมกวาดมองเรือนร่างอรชรที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวห่อคลุมเอาไว้ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเบาๆ พร้อมกับเดินช้าๆ เข้ามาหาหญิงสาว
คนตัวเล็กถอยหลังกรูดจนชิดผนังห้องจะเบี่ยงตัวหลบแขนกำยำก็ตามมาคร่อมไว้ทั้งสองข้าง ทำให้ตอนนี้เธอไม่สามารถหนีไปทางไหนได้เลยทำได้เพียงกอดอกยึดผ้าเช็ดตัวเอาไว้ ใบหน้าสวยน่ารักเต็มไปด้วยความตื่นตกใจไม่ว่าจะครั้งไหนๆ เธอก็ไม่สามารถกำจัดความรู้สึกพวกนี้ออกไปได้เลย
"อย่าคิดว่าอยู่ที่นั่นแล้วฉันจะทำอะไรเธอไม่ได้นะ"
ที่ไม่ทำเพราะเห็นแก่คุณอามิเกลและสามีของเธอก็เป็นพาร์ทเนอร์ร่วมธุรกิจกันอยู่ หากทำอะไรตามใจตัวเองเกินไปโปรเจคที่ดำเนินมาจนใกล้จะเสร็จอาจสูญเปล่าไปได้และเคลย์ตันกับเขาต้องเขม่นกันไปอีกนาน อีกอย่างก็คงไม่พ้นตกเป็นข่าวให้วุ่นวายชีวิตไปอีก
"นีนรู้ว่าคุณทำได้ทุกอย่าง รวมทั้งเรื่องเมื่อกี้..."
"หึ ไม่มีที่ไหนที่ฉันจะหาเธอไม่เจอหรอกนะ"
"ก็เพราะอย่างนั้นนีนถึงได้ขอร้องคุณ"
"เรื่องนั้นฉันก็บอกเธอไปแล้ว"
ใบหน้าหล่อเข้าใกล้มากขึ้นทุกที ลมหายใจร้อนเป่ารดแก้มนวลเนียนแดงระเรื่อ สายตาที่เขาใช้มองเธอมันทำให้เธอไม่กล้าที่จะสบตาและต่อปากต่อคำด้วยได้แต่เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง มือใหญ่ประคองแก้มนุ่มแล้วใช้นิ้วหัวแม่มือแตะลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มก่อนจะออกแรงคลึงจนเธอปล่อยริมฝีปากเป็นอิสระ จากนั้นจึงกดนิ้วหัวแม่มือเข้าไปในโพรงปากเล็ก แววตาปนเศร้าช้อนมองคนตัวโตเพราะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้
"ฉันมีสัญญาระหว่างเราสองคน ถ้าเธอตกลงก็อาจจะลดเวลาในการทำงานใช้ทุนที่บริษัทและแน่นอนว่าจะได้เงินมากกว่าที่ฉันเคยให้อีกหลายเท่า แต่ระหว่างที่เธอตัดสินใจ เราสองคนก็ยังเหมือนเดิม อืม...มันวางอยู่ตรงนั้นพร้อมกับเช็คเงินสดและสมุดบัญชีเล่มเดิมของเธอ ค่อยไปอ่านทำใจ ไม่สิ...ทำความเข้าใจทีหลังแล้วกัน"
เดกซ์เตอร์หันไปมองตำแหน่งพันธสัญญาและเงินต่างๆ ที่เขาวางเอาไว้ทันทีที่เข้ามาในห้องของหญิงสาว เธอมองตามไปก็พบอย่างที่เขาบอกมาจริงๆ
"ไม่ นีนไม่ตกลงอะไรทั้งนั้น อื้อ!" เธอตอบเขาโดยไม่ต้องใช้เวลาในการตัดสินใจสักนิดทำให้ชายหนุ่มลงน้ำหนักที่นิ้วหัวแม่มือมากกว่าเดิม
"เธอมีตัวเลือกแค่ 2 อย่างเท่านั้น คือยอมฉันโดยไม่มีข้อตกลง เอากับเธอเสร็จฉันก็จ่ายเงินให้เธอเหมือนเดิมและข้อสองก็ตามนั้น" เขาเปลี่ยนตำแหน่งมือไปวนเวียนอยู่กับมือเล็กที่กุมปมผ้าเช็ดตัวไว้อยู่
เธออยากจะเบือนหน้าหนีมากกว่านี้แต่ก็ทำได้เพียงหลบสายตามองทางอื่นและถอนหายใจระงับความโกรธจนน้ำตาคลอ ทางเลือกที่เขาให้มานั้นมันช่างไม่ยุติธรรมและเอาเปรียบเธอเหลือเกิน
"ทำไมคุณใจร้ายกับนีนขนาดนี้คะ ฮึก..."
"เพราะเธอพลาดเองต่างหากล่ะ เด็กใจแตกที่ไม่ทำตามที่ฉันสั่งก็ต้องเจอแบบนี้แหละ"
"นีนอธิบายและขอโทษคุณไปแล้วไงคะ และเรื่องนั้นนีนก็ไม่ได้จงใจให้ตัวเอง..."
"จะยังไงก็ช่าง ตอนนี้ฉันจะเอาเธอ"
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นก่อนที่หญิงสาวจะพูดจบ สายตาคมจับจ้องเรือนร่างอรชรตาเป็นมันส์ ชายหนุ่มไม่รอช้าก้มซุกไซ้หาความหอมตามซอกคอระหง ส่งลิ้นร้อนดูดเร้าจนเป็นจุดสีแดง มือหนาข้างหนึ่งกุมรอบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะทำให้ปราการชิ้นสุดท้ายร่วงหล่นลงพื้น มืออีกข้างก็บีบคลึงหน้าอกเต่งตึงที่มันใหญ่เกินตัวของหญิงสาว
"อ้ะ! อื้อ..."
ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักภายใต้การควบคุมของเขา ยิ่งเธอออกแรงต่อต้านมากเท่าไหร่ เขาก็จงใจทำเธอรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น เสียงหวานส่งเสียงร้องอื้ออึงในลำคอเมื่อริมฝีปากหยักหนาบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดุดัน เร่งเร้าอย่างหนักจนหายใจหายคอแทบไม่ทัน
จุ๊บ จ๊วบ...
"..อ้ะ..ซี๊ด จ..เจ็บ.."
ใบหน้าสวยเหยเกทั้งเจ็บและรู้สึกวูบวาบในเวลาเดียวกันเมื่อเขาเปลี่ยนเป้าหมายไปหายอดปทุมถันสีชมพู สลับข้างขบกัด ดูดดึงจนเนื้อนมเปียกชุ่มและเป็นรอยช้ำ มือใหญ่ทั้งสองข้างก็ปัดป่ายรุกล้ำร่างกายสาว เธอเริ่มร้อนวูบวาบเผลอไผลไปกับสัมผัสของเขา ร่างกายก็เริ่มไปคนละทางกับความคิด
"หึ เธอแน่ใจนะว่ากำลังปฏิเสธฉัน" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยถามขณะที่ยังไม่ละออกจากหน้าอกอวบอิ่มที่มันเด้งรับจังหวะให้เขาดูดเร้า
"นีนเกลียดคุณเดกซ์" หญิงสาวข่มตาเบือนหน้าหนี ถึงปากจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ร่างกายเธอกลับเรียกร้องให้เขาทำและอยากให้ทำมากขึ้นเรื่อยๆ
"เดี๋ยวก็รู้ว่าเธอเกลียดฉันจริงรึเปล่า"
ชายหนุ่มหยัดตัวขึ้นเต็มความสูง ใช้สายตาคมปราดมองใบหน้าสวยแดงระเรื่อด้วยแววตาเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความหื่นกระหาย ก่อนจะอุ้มเตงคนตัวเล็กขึ้นนั่งบนชั้นหนังสือเล็กๆ ด้านข้าง
"ว้าย!..." เธอตกใจตาโตรีบกอดรัดต้นคอแกร่งไว้
"ไม่ตกหรอกน่า"
ใบหน้าหล่อเหลากระตุกยิ้มพร้อมกับมือใหญ่ที่จัดการอาภรณ์ส่วนล่างของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยความแข็งขันตรงกลางกายดีดเด้งชูชันพร้อมออกรบ หญิงสาวจ้องมองตาค้างเมื่อเห็นความใหญ่โตเท่าแขนของเธอ ทุกครั้งแทบไม่อยากเชื่อว่ามันเคยเข้าไปในตัวเธอได้
"..น..นีน.."
"มันเคยเข้ามาแล้วตั้งหลายครั้ง เลิกทำหน้าตาแบบนี้สักทีน่า"
เขาจับต้นขาของเธอแยกออกกว้างกว่าเดิมให้เรียวขาข้างหนึ่งพาดไว้กับแขนแกร่งแล้วจ่อท่อนเอ็นยาวใหญ่ตรงเนินเนื้อสาวที่ฉ่ำวาวไปด้วยน้ำหวาน
"..อือ..ค..คุณเดกซ์..."
ดวงตากลมโตมองใบหน้าหล่อกำลังขบกรามแน่นด้วยใจที่เต้นแรงไม่เป็นส่ำ ความเจ็บปวดตรงกายสาวเริ่มขยับเข้ามาทีละนิดเพราะไม่ได้ถูกรุกล้ำมานานหลายเดือน
"อ่า...ฟิตมากเหมือนตอนเอากันครั้งแรกเลยนีน..."
"..ได้โปรด..นีน..เจ็บ..อื้อ!..."
สวบ...
แกนกายใหญ่ยักษ์ถูกเคลื่อนตัวเข้าไปในร่องสวาทสาวทีเดียวจนมิดลำ ดวงตากลมโตเบิกกว้างหายใจถี่รัวด้วยความตกใจ ความเจ็บแปล๊บเหมือนครั้งแรกก็แล่นเข้ามาในทันที
"กรี๊ดด!!..."
"อืม แน่นชิบ อย่าเกร็ง ซี๊ด..."
"อึก...อื้อ!..."
ชายหนุ่มรั้งต้นคอเล็กเงยหน้าขึ้นมารับจูบเบี่ยงเบนความสนใจ สอดลิ้นร้อนตวัดเล้าโลมหญิงสาวให้ผ่อนคลายและปรับสภาพได้เร็วขึ้น
สะโพกสอบเริ่มขยับเข้าออก จากเนิบนาบกลายเป็นเร็วระรัวเข้าสุดออกสุด ความอ่อนโยนอันน้อยนิดตอนแรกเริ่มก็หมดไปกลายเป็นความดุดันและดิบเถื่อนตามห้วงอารมณ์ความต้องการที่พุ่งสูงขึ้นในตอนนี้
ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!
"..อ้ะ..อ๊าส์..อ๊าส์..ซี๊ดด..."
มือใหญ่จับยึดต้นขาอวบแหกอ้าออกรับสะโพกสอบตอกอัดท่อนเอ็นยาวใหญ่ ทุกจังหวะเข้าสุดออกสุดในร่องสาว คนตัวเล็กหัวสั่นหัวคลอนกอดรัดลำคอแกร่งแอ่นอกยกสะโพกด้วยความเสียว หน้าอกใหญ่ดุนดันอกแกร่งแนบแน่นชายหนุ่มส่งมือบีบคลึงด้วยความกำหนัด
"อ่า..โคตรเสียว...ซี๊ด..เธอไม่ได้โดนมานานฟิตฉิบหายเลยนีน..."
ปั่ก! ปั่ก! ตั่บ! ตั่บๆๆ
กึก! กัก! เอี๊ยด! ตุบ!...
เสียงชั้นหนังสือเคลื่อนย้ายกระทบกับผนังห้องจนหนังสือเรียนของเธอร่วงหล่นลงพื้นกระจัดกระจาย
"..อ้ะ..อ๊าส์..คุณเดกซ์..อื้อ..."
ท่อนเอ็นยาวใหญ่ถูกส่งเข้าไปในร่องรูสวาทจนมิดโคนในทุกจังหวะอย่างหยาบโลน เสียบ เสย เสียดสีเม็ดเสียวจนหญิงสาวร้องครางกระเส่าด้วยความหวามเสียว ยิ่งเพิ่มความกำหนัดระรัวสะโพกสอบอย่างดุดันหนักหน่วง
"..อ้ะ..อิ๊..อร๊าย!..."
ไม่นานร่างอรชรบิดเกร็งภายในร่องสาวตอดรัดลำลึงค์ใหญ่ระรัวปล่อยน้ำหวานเคลือบตัวตนของชายหนุ่มจนมันวาว
"ไม่รอกันเลยนะ ซี๊ดด...จะแตกแล้วเหมือนกัน"
ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก!
ร่างสูงใหญ่เร่งกระเด้าและเพิ่มแรงมากขึ้น เสียงเนื้อกระทบแนบชิดกันดังตั่บ! ตั่บ! ดังลั่นห้อง
"..อ่า ซี๊ดด..."
เสียงครางแหบสั่นพร่าเมื่อปลดปล่อยน้ำเชื้อชั้นดีแตกระส่ำใส่ร่องสาวอย่างรุนแรง สายตาคมมองหญิงสาวใบหน้าสวยโอนอ่อนตามห้วงสวาทที่เขาประเคนให้ ก่อนจะก้มมองกลีบกุหลาบบวมเป่งจากการถูกเสียดสีอย่างรุนแรง แต่ด้านในนั้นกลับยังตอดรัดเขาไม่หยุด
"หมดแรงแล้วหรือไง"
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขณะที่ยังไม่ถอดตัวตนออก กลับเคลื่อนเข้าออกช้าๆ เพื่อรีดน้ำในรอบนี้ออกให้หมด ไม่ทันที่เธอจะได้ตอบเขาก็อุ้มเตงเธอเข้าไปในห้องนอนเล็กนั่น
"..อ..อร๊ายย..อ๊าส์..." เสียงครางหวานๆ ออกจากปากเล็กเกินกว่าที่เธอจะห้ามได้เพราะทุกจังหวะการเดินของเขาส่วนที่ยังอยู่ในตัวเธอมันก็ขยับไปด้วย
ร่างกำยำคร่อมหญิงสาวทันทีที่วางเธอลงบนที่นอน รุกล้ำเรือนร่างอรชรไปทั่วทุกอณูก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เต้านมอวบอิ่ม ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีระเรื่อเสมองไปทางอื่นเพราะขอบตาเริ่มร้อนผ่าวทั้งอายและโกรธตัวเองที่บังคับตัวเองไม่ได้ ดันไปตอบรับสนองความต้องการของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
"อีกนะ"
"นีนเกลียดคุณ ฮึก..."
"อืม รู้แล้ว..."
ชายหนุ่มละริมฝีปากออกจากหน้าอกใหญ่ เงยขึ้นมองสบตากับหญิงสาวด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ก่อนจะยันตัวขึ้นนั่งแล้วจับรัดเรียวขาสวยแหกอ้าออก จดจ่อท่อนเอ็นร้อนที่ยังไม่ลดขนาดตรงร่องสวาทสาวจากนั้นก็กระแทกมันเข้าไปจนสุดลำโคน
สวบ...
"..ค..คนใจร้าย..อึก.."
คนตัวเล็กหายใจไม่ทั่วท้อง ทั้งเจ็บจุกและอึดอัด ดวงตาหวานมองเขาอย่างตัดพ้อได้แต่กำผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความรู้สึกต่างๆ ออกมารวมทั้งน้ำตาที่เธอห้ามไว้ตั้งแต่แรกก็ด้วย
"น้ำตาของเธอไม่ได้ช่วยให้ฉันหยุดได้หรอกนะ"
ตอนที่ 32——————————"เจ็บหรือเปล่า"เสียงทุ้มถามขึ้นขณะเดินเข้าไปหาหญิงสาว เธอมองเขาด้วยสายตาที่ไม่คาดคิดก่อนจะส่ายหน้าเป็นคำตอบชายหนุ่มจับคนตัวเล็กหมุนตัวราวกับต้องการตรวจสอบว่าเธอไม่เป็นอะไรอย่างที่บอกจริงๆ"อ้ะ!..."หญิงสาวนิ้วหน้าเจ็บและส่งเสียงร้องออกมาเล็กน้อยเมื่อมือหนาบังเอิญจับต้นแขนเล็กตรงบริเวณรอบแผลจากการฝังยาคุม"ฉันดูหน่อย"คิ้วหนาขมวดเป็นปมเพราะเขาไม่ได้ลงแรงที่มือหนักขึ้นเลย แค่จับลูบดูเฉยๆ แต่ยัยตัวเล็กกลับมีท่าทางเจ็บปวด"..ม..ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..." เธอรีบส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไว พร้อมกับจับมือหนาหยุดลง
ตอนที่ 31——————————เดกซ์เตอร์สั่งเค้กของโปรดให้เธออีกหลายๆ ชิ้นก่อนจะออกจากร้าน คนตัวเล็กรับกล่องกระดาษบรรจุเค้กจากพนักงานมาถือไว้เองด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตาหยีขอบคุณชายหนุ่ม ก่อนที่คนตัวโตจะแย่งไปถือเองแล้วพาเธอกลับเข้าโรงแรมหญิงสาวมีท่าทีอิดออดเล็กน้อยเพราะอยากถ่วงเวลาให้นานกว่านี้ก็ยังดี หากกลับขึ้นไปบนห้องตอนนี้เขาก็ต้องเอาเปรียบเธอแน่นอนและที่สำคัญเขาจะไม่ป้องกัน ข้อนั้นเธอรู้ดีทำยังไงดีนะ...."เป็นอะไร"เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นเพราะคนตัวเล็กเดินตามช้าเหลือเกิน แขนกำยำจึงกระชับกอดเอวคอดแน่นขึ้น เมื่อกี้ยังยิ้มดีใจอยู่เลยแล้วตอนนี้เป็นอะไรอีกวะเนี่ย ชายหนุ่มคิดในใจ"...คะ คือนีน..."
ตอนที่ 30——————————ในช่วงที่หญิงสาวพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลต่อ ก็เริ่มมีความสนิทสนมกับดาร์เลเน่มากขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับเป็นเพื่อนสาวที่คบกันมานาน จนชายหนุ่มเองก็อดแปลกใจไม่ได้ ไม่รู้ว่าเพื่อนคนนี้เอาอะไรรักษาให้คนของเขา เธอจึงดื้อด้านขึ้นทุกวันและสองคนนั้นก็เข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ยขนาดนั้นเดกซ์เตอร์จับมือถือขึ้นมาโทรหาหญิงสาวอีกครั้ง วันนี้เป็นวันที่เธอจะได้ออกจากโรงพยาบาลมาพักที่ห้องต่อสักที หลายวันที่ผ่านมานี้ ช่างนานเหมือนเป็นปีกับการที่เขาไม่ได้เข้าใกล้เธอตามใจชอบวันนี้แหละต้องโดนสักหน่อย โทษฐานที่ทำให้เขารอนานขนาดนี้"...ค่ะ..." เสียงเล็กปลายสายเอ่ยขึ้น เขาก็ยกยิ้มมุมปากใบหน้าปรับเปลี่ยนดูอารมณ์ดีขึ้นทันตาเห็น"ฉันกำลังจะไปรับเธอ"
ตอนที่ 29——————————"ฉันต้องตกเป็นข่าวก็เพราะเธอ..."ชายหนุ่มอุ้มคนตัวเล็กขึ้นลิฟต์ส่วนตัวสำหรับลูกค้าวีวีไอพีของโรงแรมคาสเซียสอย่างเขา ขึ้นไปยังเพ้นเฮ้าท์ชั้นบนสุด ซึ่งเป็นห้องที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของโรงแรมลิฟต์เปิดออกก็พบชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของซึ่งเป็นพาร์ทเนอร์โปรเจคของเขาและเพื่อนๆ ด้วย เคลย์ตันและเดกซ์เตอร์พยักหน้าเป็นการทักทายเพราะต่างคนต่างรีบร้อนเช่นกัน เคลย์ตันรีบกลับอิตาลีเพราะภรรยาคนสวยใกล้ถึงกำหนดคลอด ส่วนตัวเขาก็รีบพายัยตัวเล็กไปนอนพักผ่อนให้สบายตัวท่อนแขนกำยำวางหญิงสาวลงบนที่นอนอย่างเบามือ คนตัวเล็กการขยับตัวนิดหน่อยก่อนจะแน่นิ่งไปเหมือนเดิม ร่างสูงใหญ่เข้าไปอาบน้ำแล้วใส่แค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวมานอนข้างๆ ร่างอรชรที่นอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนา
ตอนที่ 28——————————หลังจากที่หญิงสาวนำอเมริกาโน่เย็นไปเสิร์ฟให้กับชายหนุ่ม ด้วยความหิวเพราะยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เช้าจึงถือวิสาสะค้นตู้เย็นในห้องครัว ก่อนจะทานยาตามที่หมอสั่งและเพิ่มยาแก้ไข้กันไว้ก่อน รู้สึกว่าร่างกายเริ่มผิดปกติร้อนๆ หนาวๆ เป็นสัญญาณเตือนมาแล้วร่างอรชรยืนอยู่ตรงทางขึ้นบันไดด้วยความคิดหลายอย่างตีกันไปหมด ก่อนที่จะหันหลังเดินกลับมาอยู่ห้องนั่งเล่นแทนเธอควรจะทำยังไงต่อไปกับความสัมพันธ์นี้กับเขา หากเขาต้องการเธอนอกจากเรื่องอย่างว่าบ้างมันคงจะดีกว่านี้หรือเปล่านะ ทำไมในใจเธอกลับเรียกร้องแบบนั้นกันแน่ตอนนี้ไม่รู้ว่าลีอาร์จะเป็นยังไงบ้างและน้องชายของเธอจะอธิบายกับคุณพ่อว่ายังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้น หากไม่ได้เจอกันก็คงดีไปที่ลีอาร์จะพักรักษาตัวให้ดีขึ้นก่อนจะกลับบ้านถึงจะเป
ตอนที่ 27——————————มือเล็กเก็บแค่ของใช้ส่วนตัวและเสื้อผ้าที่มีเพียงไม่กี่ชุดใส่ลงในกระเป๋า ของที่เหลือในห้องก็คงต้องปล่อยทิ้งไปสินะ ดวงตากลมโตมองหนังสือเรียน หนังสือเกี่ยวกับดอกไม้และการออกแบบต่างๆ รวมทั้งคอมพิวเตอร์ที่เธอเอาไว้ใช้ออกแบบด้วย ก่อนจะมาหยุดที่ซองเอกสารที่เขาเคยให้ไว้แววตาละห้อยมองมันอีกครั้งแล้วเก็บใส่กระเป๋าสะพายไปด้วยรถสปอร์ตคันหรูแล่นด้วยความเร็วสูงเข้าไปในเขตพื้นที่บ้านขนาดใหญ่ที่ชายหนุ่มสร้างเอาไว้พักผ่อนเพื่อความเป็นส่วนตัวโดยเฉพาะ หญิงสาวนิ่งเงียบไม่กล้าเอ่ยพูดกับเขามาตลอดทางจนถึงบ้านสายตาคมมองสำรวจเรือนร่างอรชร ตามข้อมือข้อเท้ายังคงมีรอยแดงจากการถูกมัดและนิ้วเรียวของเธอก็ยังถูกผ้าก็อซพันไว้ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับไม่พอใจที่ตามเนื้อตัวของเธอมีแต่ร่องรอยบาดแผลเ







