LOGINYan Prisicilla, tapos na ang maliligayang araw mo.
Rafael“Ano na ang mangyayari sa akin?” tanong ng babae sa kabilang linya.Mahina, nanginginig, pero may halong drama. ’Yung tono na sanay nang ginagamit para magpaawa.Hindi ako natitinag.“Ano ang gusto mong mangyari sa’yo?” balik-tanong ko, malamig at walang emosyon. Walang kahit kapirasong concern sa boses ko—at naramdaman kong hindi niya ’yon nagustuhan.“Ina pa rin ako ni James,” diin niya, halos desperado. “Hindi mo maiaalis ’yon. Hindi mo ako pwedeng tanggalan ng karapatan sa kanya.”“HINDI kita tinatanggalan ng karapatan,” sagot ko, mababa pero matigas. “Ang sinasabi ko, may sarili nang buhay ang anak ko. Hindi mo na siya pwedeng diktahan. Hindi mo na siya pwedeng kontrolin. At lalo na—huwag kang manghimasok pa. Let him be happy with the person he loves.”Narinig kong napasinghap siya, parang hindi makapaniwala na hindi gumagana ang usual niyang strategy.“Ang support na para sa akin, paano—”“There would be no support for you, Priscilla,” putol ko agad. Walang pasintabi. “You
Rafael“Bakit parang gulat na gulat ka?” mahina kong tanong, pero puno ng inis. Tipong boses na kontrolado pero may panggigigil sa ilalim. “Nakalimutan mo na ba talaga kung ano ang estado mo?”Dahan-dahan lang ang tono ko, halos pabulong, dahil ayaw kong marinig iyon ni Leah. Hindi dahil may tinatago ako, hindi dahil nahihiya ako. Kung gugustuhin ko, kaya kong ikwento kay Leah ang buong kasaysayan namin ni Priscilla. Kaya kong ikwento lahat ng dumi, lahat ng dahilan, lahat ng kasakiman. At sigurado ako, hindi niya ipagkakait kay James ang karapatan niya bilang anak ko.Pero si Priscilla… ibang usapan siya.“Rafael, ina ako ng anak mo at—”“As long as you know,” putol ko, mas matalim na. “At sana rin ay hindi mo nakakalimutan kung paano ka naging ina. Kung bakit ka nabuntis. Kung ano ang trabaho mo noon.”Naramdaman kong sumikip ang dibdib ko sa galit, hindi dahil gusto kong sumigaw, kundi dahil gusto kong hindi sumabog. Dahil kung bibitawan ko ang kontrol ko, baka masabi ko ang mga bag
RafaelNaningkit ang mga mata ko nang makita ko ang pangalan sa screen ng cellphone ko.Sa totoo lang, ayaw kong kausap ang babaeng ’to. Kahit kailan. Kung hindi lang siya ang ina ni James, matagal ko na siyang binlock—walang pagdadalawang-isip, walang konsensya. Pero dahil sa sitwasyon namin, napipilitan akong magpigil, kahit na bawat pag-ring ng pangalan niya ay parang may kumukurot sa sentido ko.“What’s wrong, may problema ba?” tanong ni Leah.Bakas sa mukha niya ang pag-aalala—’yong klase ng tingin na halatang ramdam niyang may mali, pero ayaw niyang ipilit kung hindi ko pa handang sabihin. Napatingin ako sa kanya at pilit na ngumiti, kahit ramdam kong pilit lang ’yon at hindi umaabot sa mga mata ko.“Nothing to worry about,” sagot ko, mas kalmado ang tono kaysa sa nararamdaman ko.Alanganin siyang tumango, parang nagdadalawang-isip kung maniniwala ba siya o hindi. Malamang ay napansin niya ang biglang pagbabago ng ekspresyon ko kanina—kung paano ako nanigas nang makita ko ang pan
RafaelMaaga pa. Snack pa lang ang nakain namin, pero pakiramdam ko parang inabot na kami ng dis-oras ng gabi sa bigat ng mga pinag-usapan namin. May mga usapan talagang kayang pabagalin ang oras. Yung tipong kahit hindi pa hatinggabi, ramdam mo na ang pagod ng emosyon mo.Nakita kong ngumiti si Leah. Hindi pilit, hindi awkward kundi yung ngiting may pagka-kalmado, na para bang may naintindihan siyang mahalaga. At doon pa lang, kahit papaano, nakahinga na ako. Panatag akong naiintindihan niya ang kalagayan ko… kahit hindi madali.Nakakainis lang isipin na ako ang mas matanda, mas maraming pinagdaanan, pero siya pa ang kailangang umunawa sa akin. Anong klaseng lalaki ako para ipaubaya sa mas bata sa akin ang ganitong bigat ng sitwasyon?“Hey, okay ka lang?” tanong niya.Napapitlag ako, parang biglang hinatak pabalik sa reyalidad.“Yeah… of course. Bakit mo natanong?” pilit kong sagot, kahit alam kong halata ang pagkalunod ko sa isip.“Para kasing natahimik ka na dyan,” sabi niya, may ng
RafaelNatakot ako sa magiging reaksyon niya.Alam kong hindi madali sa kanya na tanggapin na isa na akong ama… at kasing edad pa niya ang anak ko. I also know na pwede siyang ma-intimidate o mag-overthink.Sa relasyon namin, at sa agwat ng edad namin, siguradong iniisip niya na baka hindi siya magustuhan ni James. Pero deep down, alam kong hindi niya kailangan mag-alala tungkol dun.Kung sakali man, si James ang unang makakaunawa sa akin dahil kasing edad ko na rin ang asawa niya. Mas mature siya, mas matalino sa edad niya, at eventually, makikita niya na kahit same age siya ng anak ko, hindi hadlang iyon sa pagmamahal o respeto niya sa akin.Pero hindi ko maalis kay Leah ang pagkabahala… kasi hindi pa niya alam ang buong picture.“So… you’re saying… may anak ka na na kasing edad ko?” tanong niya, hindi inaalis ang tingin sa akin. Halos nakaka-chill na yung seriousness sa mata niya, pero ramdam ko ang curiosity at kaunting takot.“Yes.” Tapat at diretso kong tugon, walang halong palus
LeahAng dibdib ko… ang lakas ng pagkabog niya. Parang gusto nang bumagsak sa sobrang takot at kaba. Natatakot na talaga ako sa nakikita kong hesitation sa mukha ni Rafael. Yung klase ng hesitation na hindi basta-basta kayang lokohin ng kahit anong paliwanag.“Is this about another woman?” tanong ko, halos pabulong. Alam kong natanong ko na ito bago pa kami umalis ng Pilipinas. Pero sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, kailangan ko ulitin. Para siguradong hindi ko lang iniisip ang sarili ko.Iniisip ko na matatanggap at makakaya ko kahit ano… basta ‘wag lang ibang babae. Yung tipong may first love siya na hindi makalimutan, yung bigla na lang babalik sa buhay niya at baka magpagulo sa puso niya para sa akin.“Not exactly like that,” sagot niya, mahinang boses na may halong pangamba at bigat.Parang huminto ang mundo ko sa sandaling iyon. Bigla, pakiramdam ko ay nahihirapan akong huminga.Not exactly like that.Ibig sabihin… may babae pa rin na involved. Hindi ganon, pero… may something
![Just One Night [Tagalog]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






