2

Tulad ng dati, malamig pa rin ang ugali ni Davian. Sa nakaraang buhay ni Avery, madalas niyang marinig na ang presidente ng Guzman Group ay kilala bilang taong walang puso, lalo na pagdating sa pamilya. Hindi niya inasahang magiging ganito pa rin ito sa pagbabalik niya.

Ngunit sa totoo lang, hindi rin niya hinahangad na tanggapin agad ng mga Guzman ang presensya niya. Wala sa loob niya ang magkaroon ng mga panibagong “kamag-anak.”

Matapos masaktan sa nakaraang buhay, alam na niya, ang tanging dapat niyang sandalan ay ang sarili.

“Mr. Guzman,” sabi niya, mahinahon.

Bahagyang kumunot ang noo ni Davian, pero hindi nagsalita. Tumalikod ito at naglakad papasok sa sala. Sumunod si Avery at magalang na lumapit sa matandang ginang.

“Magandang araw po, Ma’am,” bati niya.

Ang matanda, halos pitumpung taong gulang, ay maayos pa rin ang postura, elegante kahit puti na ang buhok. Nang makita siya, agad itong ngumiti nang may lambing.

“Ikaw si Avery? Naku, mabuti at narito ka na. Draven, tingnan mo naman, ang ganda ng kapatid mo. Medyo payat lang.”

Mula sa sofa, hindi man lang lumingon ang binatang naglalaro ng mobile game.

“What’s the use of being pretty? Marami namang vase dito sa bahay.”

Napataas ang kilay ng matanda.

“Ganyan ka na ba ngayon magsalita? Asan na ang tinuro kong asal? Humingi ka ng tawad sa ate mo.”

Tinapik nito nang marahan ang braso ng apo. Agad namang dumilim ang screen ng cellphone ni Draven. Napatingin siya kay lola, halatang inis.

“Grandma, come on, you’re overreacting again.”

Biglang tumigas ang mukha ng matanda. “Apologize.”

Napilitang bumangon si Draven, pero bago pa siya makapagsalita, bahagyang ngumiti si Avery at kalmadong nagsalita.

“Walang problema, Ma’am. Dati nga po, tinatawag lang akong ‘damo,’ ngayon vase na raw ako, mas mahalaga na ‘yon. Salamat kay Draven sa compliment.”

Sandaling napatigil si Davian na noo’y umiinom ng tsaa. Napatingin ito kay Avery, napansin ang mahinahon ngunit matalim na ngiti sa labi ng babae. Isang saglit na kumislap ang mata nito bago niya muling ibinaling ang tingin.

Napahiya si Draven. Napatitig siya kay Avery, bahagyang namula, saka pa-irita pang sabi, “Fine, fine, makapal nga naman balat mo.”

“Draven?” singhal ni Donya Divine, hindi natuwa.

“Okay na, Grandma, I said sorry, right?” sabay paekis na tawa ng binata.

Hindi na ito pinansin ni Avery. Mas gusto pa niya ang prangkang ugali ni Draven kaysa sa mapanlinlang na kabaitan ng mga kapatid niya sa Tamayo.

Ngumiti nang may kasiyahan ang matanda at hinila siya paupo sa tabi nito.

“Huwag mong pansinin ‘yang pang-apat mong kapatid. Halos kaedad mo lang siya, kaya medyo bastos pa. Ngayon, unang araw mo rito, hindi ko alam kung ano ang gusto mo, kaya ito muna.”

Kinuha ng matanda ang isang bank card mula sa tray ng butler at iniabot sa kanya.

“Nandiyan ang isang milyon. Gamitin mo sa kung ano’ng gusto mo. Kung kulang pa, sabihin mo lang kay Grandma.”

Napatitig si Avery sa card. Noong unang araw ni Avina dito, nagrereklamo ito sa video call na ni singkong duling, wala raw ibinigay ang Guzman. Pero ngayon, heto siya, may isang milyong piso agad sa kamay.

Ang halagang iyon, ilang taon niyang pinagtrabahuhan noon para makuha. Ngayon, ibinigay lang sa kanya nang walang kahirap-hirap. Para bang panaginip.

Hindi siya nagpakita ng alinlangan. Tinanggap niya ito nang maayos. Alam niya na minsan, ang mga matamis sa simula ay mas madaling lunukin kaysa sa pait na walang kasiguruhan.

“Salamat po, Ma’am.”

Ngumiti ang matanda. “Bakit ‘Ma’am’? Kasal na ang nanay mo sa Guzman, kaya apo na rin kita. Alam mo na kung ano dapat tawag sa akin.”

Sandaling tumingin si Avery kay Davian na tahimik lang sa gilid, umiinom ng tsaa. Pagkatapos ay marahan siyang tumugon:

“Grandma.”

Ngumiti nang malawak ang matanda. “Ayan! Ganyan!”

Napatingin si Davian sa bank card na hawak ni Avery.

“You accepted it quite easily,” malamig niyang sabi.

Sumabat naman si Draven, nakangisi. “That’s right. Since Grandma gave you a welcome gift, ikaw? Wala ka bang dala para kay Grandma?”

Hindi pa man nakakareply si Avery, sumabat agad si lola, nakataas ang kilay.

“At kayong dalawa? Kapatid niyo ‘to, unang araw niya rito. Nasaan ang mga regalo niyo?”

Halatang nagulat si Draven, napayuko agad. Si Davian nama’y nanahimik lang, pinipigil ang ngiti.

Bahagyang ngumiti si Avery.

“Ang matatanda po ang nagbibigay, hindi ako tatanggi. Pero kung masyado nang marami, baka hindi ko na alam kung paano ko mababayaran ang kabaitan niyo. Wala naman akong dalang magarang regalo, pero…” tumigil siya sandali, saka tumingin sa matanda, “…kung okay lang po, ipagluluto ko na lang kayo mamayang gabi. May gusto po ba kayong ulam?”

Ngumiti ang matanda, aliw na aliw sa kanya.

“Aba, mukhang maganda na, marunong pang magluto. Sige, ipakita mo nga sa amin mamaya, apo.”

At sa gilid, tahimik lang si Davian, pero hindi na niya inalis ang tingin kay Avery.

Nagulat ang matanda at napangiti. “Marunong ka palang magluto, Ave?”

Tumango si Avery. “Opo, ako po ang madalas magluto sa bahay dati. Hindi man kasing galing ng chef sa hotel, pero marunong naman ako ng mga simpleng ulam. By the way, grandma, taga-saan po kayo? Gusto ko pong malaman kung anong mga pagkain ang paborito ninyo.”

Aliw na aliw ang matanda sa sagot niya. Sa isip nito, ‘mas maasahan pa ang batang ito kaysa sa sarili kong mga apo na puro lamig at yabang lang.’

“Hay naku, mahusay si Ave. Hindi tulad ng dalawang apo kong ‘yon, isa puro trabaho, isa naman puro gastos. Wala na silang alam kundi ‘yan.”

Ilang minuto pa silang nagkwentuhan bago sumingit si Davian, inilapag ang tasa ng tsaa at bahagyang umubo. “Hindi ka nakatapos ng high school, tama ba?”

Alam ni Avery na hindi ito tanong ng pag-aalala, kaya simple lang siyang sumagot. “Oo.”

Sa kanyang nakaraang buhay, sabay silang nakapasa ng kapatid niyang babae sa high school, at mas mataas pa ang grado niya noon. Pero siya ang napilitang tumigil. Lumala ang negosyo ng pamilya, kaya nagtatrabaho siya ng tatlong part-time araw-araw para makatulong. Samantalang ang kapatid niya, nang mapangasawa sa pamilyang Guzman, agad nakapasok sa isang exclusive university.

Habang siya, kahit pagod na sa trabaho, nag-aaral pa rin mag-isa tuwing gabi. Pero sa halip na pahalagahan, lagi siyang pinaparinggan ng ama at mga kapatid. “Sayang lang oras mo sa aral, magtrabaho ka na lang para makakain tayo ng maayos.”

Nang gumanda na ang takbo ng negosyo, siya pa rin ang ginamit sa pakikisalamuha at pag-aasikaso ng mga kliyente, habang patuloy siyang nag-aaral kahit walang nakakapansin.

Ngayon, nabigyan siya ng pagkakataong mabuhay muli. At sa pagkakataong ito, gusto niyang mamuhay bilang isang normal na babae, mag-aral, magtrabaho ng marangal, at magkaroon ng sariling landas. Kaya siya pumayag manirahan sa pamilyang Guzman, para muling makapagsimula, at maipagpatuloy ang pag-aaral.

Biglang nagsalita si Draven na halatang mayabang pa rin. “Wow, I envy you. Pagkatapos ng junior high, free ka na agad. Kami, kailangan pa naming mag-college entrance exam or else, goodbye school.”

Tiningnan siya ng matanda at marahang tinapik sa ulo. “Ano bang sinasabi mo? Si Ave, kahit hanggang junior high lang, mas maasahan pa kaysa sa’yo. Marunong magluto, marunong makisama. Ikaw, puro laro at reklamo.”

Napakamot ng ulo si Draven. “Fine, fine. She’s good at cooking, I’ll give her that. At least mag-aasawang mayaman ‘yan balang araw, then she can stay home, cook, and have babies. Easy life.”

Napakurap si Avery. ‘Grabe naman ‘tong batang ‘to, parang sinumpa ako.’

Tahimik na nagsalita si Davian. “May punto rin naman si Draven. Eighteen ka na, Avery. Malawak ang koneksyon ng pamilyang Guzman. Kung gusto mo, puwede ka na naming tulungan pumili ng magiging future mo.”

Umiling si Avery. “No, thank you. I plan to take the entrance exam for Sanien University.”

Sandaling natahimik ang lahat. Napatitig si Davian sa kanya, parang sinusukat ang tapang ng dalaga. Pero sa halip na umurong, matatag ang tingin ni Avery, walang bahid ng takot.

Nanlaki ang mata ni Draven. “Seriously? You? Alam mo bang sobrang taas ng standards ng Sanien University? Do you even know how hard it is to get in? Don’t think our family’s money can buy you a slot, Sanien University doesn’t work like that.”

Ngumiti lang si Avery, mahinahong sagot, “Then I’ll just work harder.”

Tahimik ang buong sala. Tanging matanda lang ang ngumiti, bakas sa mukha nito ang tuwa at paghanga. “Good girl,” bulong ng matanda. “Gusto ko ‘yang tapang mo.”

Sa sandaling iyon, kahit alam ni Avery na mahaba pa ang lalakbayin niya, naramdaman niyang nagsisimula nang magbago ang tadhana, at ngayong buhay na ito, siya na ang mamimili ng sarili niyang landas.