3

Maayos na sumagot si Avery, kalmado ang tinig. “Ang required score para makapasok sa Sanien University ngayong taon ay 695 points. Kung regular college entrance exam, kailangan ng mahigit 700 para may pag-asang makapasok. Hindi ako nakapag-high school, kaya alam kong halos imposibleng mangyari iyon, maliban na lang kung genius ako. At alam kong hindi ako gano’n. Hindi ko rin balak gambalain si Sir Davian para gastusan ako. Ang gusto ko lang… ay makilala si Professor Kemp Butan kahit isang beses.”

Napakunot ang noo ni Draven. “Professor Kemp Butan? Who’s that?”

Sumulyap si Davian sa kanya, malamig ngunit mabigat ang tingin kay Avery. “Isa siya sa mga kilalang eksperto sa artificial intelligence. Kakabalik lang niya sa bansa at kinuha bilang visiting professor ng Sanien University.”

Hindi na nito idinagdag na kasalukuyang nakikipag-ugnayan ang Guzman Group kay Professor Butan para imbitahing maging technical director ng kumpanya. Ang nakakagulat kay Davian ay kung paanong nalaman ni Avery ang tungkol sa taong halos walang nakakaalam na bumalik na ng bansa.

Hinawakan ng matanda ang kamay ni Avery, bakas ang tuwa sa mukha. “Interesado ka pala sa artificial intelligence, Ave?”

Tumango ang dalaga. “Opo, Grandma. Kaya sana matulungan ako ni Sir Davian kahit konti lang.”

Agad na tumingin ang matanda sa panganay na apo. “Davian, ikaw ang pinakamatanda sa kanila. Tulungan mo naman si Ave, maliit lang ‘yang pabor.”

Tinitigan ni Davian si Avery nang diretso, bago marahang nagsalita. “Kung gusto mo talaga ng AI, mas advanced pa rin ang research sa ibang bansa. Mas mabuti siguro kung doon ka mag-aral, sa Canada, halimbawa. Sagot ng pamilya lahat ng gastusin mo, pati tirahan. At kung gusto mong manatili roon pagkatapos ng pag-aaral, bibili rin kami ng property para sa’yo. How about that?”

Kung ibang tao pa ‘yon, siguradong tatango agad sa sobrang ganda ng alok. Pero si Avery, alam ang totoo, hindi iyon pabor, kundi paraan para mailayo siya. Para kay Davian, ang problemang kayang solusyonan ng pera ay hindi problema.

Alam niyang kung tatanggapin niya, magiging mas magaan ang buhay niya sa hinaharap. Pero… may dahilan siya para manatili. May mga taong gusto niyang makita kung paano babagsak.

Huminga siya nang malalim bago sumagot. “Marami pong naniniwalang mas magaling ang mga banyaga sa AI, pero mali ‘yon. Totoo, sila ang unang naglatag ng blueprint ng future society, pero mabilis humabol ang research dito sa bansa. Pero naniwala ako na dahil sa dami narin nating resources sa tulong ng mga talentong tao, may kakayahan parin ang bansa natin. Sa totoo lang, sa ilang taon pa, baka maungusan pa natin ang Canada.”

Tahimik ang lahat. Maging si Draven ay napatigil, nakatulala sa kanya. Si Davian naman, bahagyang napahinto sa pag-ikot ng tasa.

Napangiti ang matanda, halatang proud. “Ang galing mo, Ave. Sa bata mong ‘yan, alam mo na agad ang ganyan kalalim na bagay. Tama ka, baka nga balang araw, maungusan pa natin ang ibang bansa. Davian, ikaw na bahala diyan, ha? Wala nang dahilan para tumanggi.”

Hindi na sumagot si Davian. Tahimik lang siyang tumingin kay Avery, ngunit sa ilalim ng malamig niyang titig ay may itinatagong pagdududa. 

‘May plano ang batang ‘to,’ bulong ng isip niya. ‘Kailangan kong mag-ingat.’

***

Pagkaraan ng ilang oras, nasa kusina na si Avery. Abala ang mga chef ng Guzman sa paghahanda ng hapunan. Hindi siya nagmadali, sa halip, lumapit muna siya sa head chef at mahinahong nagtanong tungkol sa mga paboritong pagkain ng pamilya.

Ang head chef, nasa mid-40s na at sanay sa mahihigpit na bisita, ngunit hindi niya minamaliit ang dalaga. Nakita niyang marunong itong makisama, may respeto, may pakikisama. Kaya hindi siya nagdalawang-isip magkwento.

“Tuwing bakasyon lang kumakain dito ‘yong apat na anak,” sabi ng chef habang nag-aayos ng sangkap. “Si Donya Divine naman, bihirang lumabas, kaya tatlong beses sa isang araw laging dito kumakain. Si Sir Davian? Madalang ‘yan. Usually, every fifteen of the month lang siya umuuwi para sabayan si Madam sa dinner.”

Tumango si Avery, pinipilit kabisaduhin ang bawat detalye. Sa isip niya, ‘Kung gusto kong makuha ang loob ng pamilyang ito, magsisimula ako sa pinakamadaling paraan, sa hapag-kainan.’

“Mahilig si Donya sa mga pagkaing matamis at maanghang,” paliwanag ng head chef habang nag-aayos ng mga sangkap. “Kadalasan, gusto niya ng mga ulam na may tamis, sweet and sour tenderloin, sweet and sour ribs, minsan squirrel osmanthus fish. Sa dessert naman, American style lagi.

Tumango si Avery, sabay sulat ng mga sinabi nito sa maliit niyang notebook. Sanay na siya sa ganitong disiplina, mula pa noong nagta-trabaho siya ng tatlong part-time sa isang araw, nakasanayan na niyang ayusin ang schedule ng trabaho at pag-aaral para sulit ang oras.

“Okay, salamat po. Para sa hapunan mamaya, magluluto ako ng anim na putahe. Pakitignan n’yo kung ayos lang po ito,” sabi niya habang inaabot ang listahan sa chef.

Binasa ito ng chef, tumango, pero bakas ang pag-aalinlangan sa mukha. “Miss, hindi mo tatanungin kung ano ang gusto ni Sir Davian?”

Napatingin si Avery. “Hindi ba’t kumakain lang siya dito tuwing ika-15th ng buwan?”

Wala naman talaga siyang balak magpakitang-gilas. Ngayong gabi lang siya magluluto bilang pasasalamat sa pagtanggap ng pamilya. Hindi siya gustong magmukhang tagaluto ng Guzman, dahil kapag nasanay sila, tuloy-tuloy na iyon. 

‘Kapag nasimulan mong tiisin ang hirap, hindi na ‘yon matatapos,’ naisip niya.

Akala ng chef, gusto lang ni Avery gamitin ang talento sa pagluluto para mapalapit sa pamilya. At alam niyang ang pinakamahirap lapitan sa lahat ay si Davian, kaya inisip niyang iyon ang target ni Avery. Bubuksan na sana niya ang bibig para magbigay ng payo nang bigla siyang napatigil, nandoon sa pintuan ng kusina si Davian mismo.

“S-Sir Davian…” halos pabulong ang sabi ng chef, napalunok pa.

Hindi napansin ni Avery na nasa likod na pala niya ito. Inakala niyang gusto lang sabihin ng chef ang mga paboritong pagkain ni Davian kaya ngumiti pa siya nang bahagya.

“Alam ko naman na medyo pihikan si Sir Davian,” biro niya, kaswal ang tono. “Baka hindi pumasa sa panlasa niya ang lutong bahay ko. Kaya kung sakaling magluluto ako ulit, siguro iiwas na lang ako sa mga araw na nandito siya.”

Halos malaglag ang panga ng chef. Dahan-dahan niyang tinaas ang kamay at itinuro ang likuran ni Avery, nanginginig pa ang daliri.

Napalingon si Avery, at napatigil. Nakatayo roon si Davian, naka-itim na long-sleeved shirt, may belt sa bewang, matangkad at imposibleng hindi mapansin. Matalim ang mga mata nito, parang malamig na bakal, at nang magsalita, malamig ang tono ngunit matalim ang bawat salita.

“Hindi ko alam kung saan mo nakuha, Miss Tamayo, na ako raw ay pihikan,” aniya, mababa ang boses. “Care to explain?”

‘Ay, patay!’ sigaw niya sa isipan. 

Unang araw pa lang sa bahay ng Guzman, na-offend na agad niya ang susunod na tagapagmana.

Marahan niyang sinara ang notebook, pinilit ngumiti kahit ramdam ang mabilis na tibok ng dibdib. “S-Sir Davian, ano’ng ginagawa n’yo dito sa kusina? May kailangan po ba kayo sa akin?”

Lumapit si Davian, bawat hakbang ay mabigat at kontrolado. Huminto siya sa harap ni Avery, bahagyang yumuko para magtama ang kanilang mga mata. Malamig ang boses pero may halong pambabanta ang tono.

“Don’t change the subject, Miss Tamayo,” bulong niya. “Saan mo nakuha na pihikan ako, hmm?”

Ang ngiti ni Avery ay nanatiling magaan sa labi, pero sa loob-loob niya, isa lang ang malinaw, ‘ang lalaking ‘to, mas delikado pa sa apoy.’