LOGINDinala ni Davian si Avery papunta sa ward.Pagdating nila roon, nagkakagulo na sa loob. Nagmamadaling pumasok ang mga doktor at nurse matapos marinig ang komosyon, ngunit bago pa man nila malapitan si Jonathan, mahina ngunit malinaw itong nagsalita.“Huwag na…” hirap niyang sabi habang nakahandusay sa sahig. “No need to save me… huwag na kayong magsayang ng gamot at oras. Iligtas n’yo na lang ang iba.”Nagkatinginan ang doktor at mga nurse, halatang nag-aalangan. Bilang medical staff, hindi nila kayang basta pabayaan ang pasyente. Ngunit nang sandaling iyon, bahagyang ibinaling ni Jonathan ang ulo niya patungo sa pintuan.Doon niya nakita si Avery.Tahimik itong nakatayo sa tabi ni Davian, at kahit malayo, malinaw niyang nakita ang pagsuko sa mga mata ni Jonathan. Wala na itong balak mabuhay.Huminga nang malalim si Avery bago nagsalita nang malamig at diretso.“Ako ang kapatid niya,” sabi niya. “At kung ayaw na niyang magpagamot… then respect his decision. You can leave.”Dahil doon,
Agad na itinuro ni Avery ang screen ng cellphone, tila ba nakahanap ng paraan para makatakas sa nakaka-ilang na sitwasyon. Akala niya ay ligtas na siya, ngunit hindi pala ganoon kadali.Sa tabi niya, walang kaabog-abog na nagsalita si Davian, ang tono ay kalmado ngunit may halong biro. “Sige, panoorin mo muna,” sabi niya. “Then later… you can continue ‘washing your eyes.’”Tuluyan nang natahimik si Avery.Pinilit niyang ituon ang buong atensyon sa CCTV footage, kahit ramdam pa rin niya ang init sa kanyang pisngi. Sa screen, isang lalaking naka-white coat ang pumasok sa ward. Kahit pa may suot itong mask at sumbrero, hindi siya nalinlang.Agad niyang nakilala si Joshua.Hindi niya alam kung saan nito nakuha ang suot na uniporme, ngunit mas mukha pa itong propesyonal kaysa sa totoong mga doktor. May suot pa itong puting gloves, at maingat ang bawat galaw, tila planado ang lahat.Nanatiling kalmado ang ekspresyon ni Avery habang pinapanood iyon.Sa totoo lang, hindi na siya nagulat.Mula
Pagdating nila sa ospital, iniabot ni Davian ang kanyang cellphone kay Avery na tila ba iyon ang pinaka-natural na bagay sa mundo.“Dito ka muna sa kotse,” sabi niya nang kalmado. “Pwede mong panoorin sa phone ang CCTV sa ward ni Jonathan. Hayaan na nating sila-sila ang mag-away, dog eat dog.”Tahimik na tinanggap ni Avery ang cellphone, ngunit may kakaibang pakiramdam na gumapang sa dibdib niya. Alam niya ang sinasabi ng iba, a man’s phone is his privacy. Hindi iyon basta-basta ipinapahawak sa iba, lalo na sa babae. Pero si Davian… ibinigay lang niya nang walang pag-aalinlangan, parang wala lang.Hindi niya alam kung ano ang mas nakakagulat, ang tiwala, o ang pagiging casual nito.“Ako muna, bibili lang ng tubig,” dagdag ni Davian habang binubuksan ang pinto ng sasakyan. “Stay here, okay? Don’t run around. I’ll be back soon.”Tumango si Avery. Tahimik niyang pinanood ang lalaki habang bumababa ng sasakyan at isinasara ang pinto. Mula sa kanyang kinauupuan, malinaw niyang nakita ang m
Nagkaroon ng panibagong kahulugan para kay Esther ang salitang shameless nang araw na iyon.Hindi niya napigilang singhalan si Joshua, ang tono ay halatang may halong inis at panlalait. “Joshua, hindi ba sabi mo dati bibigyan mo ng chance si Avery? Ito ba ang sinasabi mong ‘chance’?”Napangiwi si Joshua sa sermon, pero agad din siyang nakabawi, tila walang kahihiyan. “Of course gusto kong ayusin ang relasyon namin,” sagot niya, bahagyang nakataas ang baba, “pero kailangan ko rin namang mabuhay. I still need to eat.”Sumulyap siya kay Avery, na tila sinusukat ang reaksyon nito. “Avery, hindi mo naman gugustuhing malaman ng media na pinabayaan mo ang sarili mong kapatid na mamatay sa gutom, ‘di ba?”Isang malamig na tingin ang isinukli ni Avery. Walang emosyon ang kanyang mukha, ngunit sapat iyon para maramdaman ang distansya sa pagitan nila. “Hindi lang ako ang kapatid mo,” malamig niyang tugon. “Puntahan mo si Avina. Tingnan natin kung aalalahanin ka niya.”Ngunit hindi nagpatalo si J
Pagkatapos maipost ni Avery ang larawan sa Moments, hindi niya maiwasang mapansin na bahagyang bumibilis ang tibok ng kanyang puso. Parang may kung anong inaabangan ang loob niya, kahit hindi niya iyon gustong aminin.Sandali siyang nakatitig sa screen ng cellphone. Balak na sana niyang ibaba ito upang makalma ang sarili, ngunit bago pa siya tuluyang makaalis sa app, biglang nagliwanag ang maliit na pulang notification sa gilid ng screen.May nag-like sa kanyang post.Bahagya siyang napahinto bago pindutin iyon.At gaya ng inaasahan, o marahil ay kinatatakutan, ang pangalan na lumitaw ay kay Davian.Hindi lang iyon.May iniwan pa itong maikling komento.“Looking forward to Avery version 2.0.”Sa isang iglap, parang mas lalo pang bumilis ang tibok ng puso ni Avery. Ang mga salitang sinabi kanina ni Esther ay biglang bumalik sa kanyang isipan, paulit-ulit na umaalingawngaw.Special reminder… first to like… always paying attention…Napailing siya agad sa sarili.Stop it, Avery. Don’t ove
Parang may kung anong mahigpit na humila sa puso ni Avery matapos marinig ang sinabi ni Davian. Hindi niya namalayang napatingala siya, at eksaktong tumama ang kanyang mga mata sa malalim at seryosong titig ng lalaki.May kakaibang kapangyarihan ang mga mata nito.Para bang hinahatak nito ang lahat ng iniisip niya palayo, hanggang sa tuluyan siyang mawalan ng masabi. Sandaling nawalan ng laman ang isip niya, at pakiramdam niya ay parang may biglang sumabog sa loob ng kanyang dibdib. Isang mainit na sensasyon ang kumalat sa kanyang buong katawan, at biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso.Hindi niya alam kung ano ang dapat isagot.Sa mismong sandaling iyon, biglang lumapit ang nurse na kanina ay nagmamadaling umalis.&ldquo
Bahagyang nabuka ang mga labi ni Avery, ngunit tila wala siyang maisip na sagot na sapat. Anumang paliwanag ang ibigay niya, pakiramdam niya ay may butas pa rin.“Hindi ganoon ‘yon…” marahan niyang sabi, pilit inaayos ang isip. “Una sa lahat, kung hahanapin mo talaga ako, hindi ka basta magpapadala
“Makukuha ko ang video ng preliminary round. Pero para saan mo ba ‘yon?” tanong ni Coach Albi, bahagyang nakataas ang kilay, halatang nagtataka.Ngumiti lang si Avery at hindi na nagdetalye. Siyempre, alam niya ang sagot sa isip ng kausap, alam ni Coach Albi kung gaano kakunat ang kapatid niya. “C
Nakahiga si Davian sa sofa na may bahagyang ngiti sa labi, habang si Avery naman ay nakaupo sa tabi niya. Hindi nakatuon ang tingin ng dalaga sa mukha ng lalaki, kundi sa kamay na minamasahe niya. May bahid ng pilyong lambing ang boses niya nang magsalita. “Kung hindi kita bibitawan, uulitin mo ba
Nanlaki ang mga mata ni Avery nang marinig ang hatol. Sa boxing gym ay may mahigit isang daang estudyante. Kung haharapin ni Draven ang bawat isa, kahit gaano pa siya kagaling, baka makayanan niyang talunin ang isa o dalawa. Pero kung aabutin ng sandaan? Hindi na iyon laban, parang hayagang pagpapa







