Bölüm 3

Bay Specter'a istifamı verdikten sonra eşyalarımı toplamak için masama döndüm.

Yerimi devralacak olan Judy, sanki benden ayrılmaya hazır değilmiş gibi bana baktı.

"Reiny, ciddi misin? Gidiyor musun? Şimdi o ikisinin birbirine sulanmasını izlemek bana mı kaldı!"

Owen ile Vanessa'yı işaret etti.

Owen, Vanessa'ya hafiften ahkâm kesiyormuş gibi görünüyordu ama cebinden adeta sihirbazlık numarası yaparcasına lüks bir bilezik çıkarınca aradaki gerginlik bir anda eriyip gitti. Vanessa'nın gözleri parladı, sanki doğum günüymüş gibi bilekliği hemen taktı.

Sonra beni gördü.

Ve paniğe kapıldı.

"Bayan Reinsdorf! Yemin ederim, Owen'la aramızda hiçbir şey yok! Bu sadece bir bilezik!"

Bütün gözler bize çevrildi.

Owen'la beş yıldır birlikteydim ve bana bir kere bile gerçek anlamda güzel bir şey almamıştı. Buradaki herkes de tıpkı Owen gibi benim nereden geldiği belli olmayan ve lüksten anlamayan saf bir kız olduğumu sanıyordu.

Bana acıyarak bakmaları tokat gibi geldi.

Judy bile köpürmüştü. "Hâlâ onunla çıkıyorsun, bir de gözünün içine baka baka seni aptal yerine koyuyorlar!"

Elini hafifçe sıktım ve başımı salladım. Sakin ol.

Sonra Vanessa'ya baktım.

"Çok güzel bir bileklik. Sana yakışmış."

Gözlerini kırpıştırdı, belli ki bir kıyamet kopmasını bekliyordu. "Bayan Reinsdorf, gerçekten, sıradan bir bileklik. Lütfen üzülmeyin."

Üzülmek mi? Hiç alakası yok. Caverton'da bunun gibi bilekliklerden evde bir sürü vardı.

Owen kaşlarını çatarak ayağa kalktı. "Reiny, saçmalamayı kes."

İç çektim ve başımı salladım. "Kızgın değilim. Siz de artık hakkımda hikâye uydurmayı bırakın."

Sakin görünüyordum ama Owen şaşırmış gibiydi, sonra gözlerini devirdi. "Öyle olsa iyi olur."

Yerine oturup Vanessa'yı da yanına çekti.

Judy yaklaşıp fısıldadı. "Böyle geçiştirecek misin yani?"

Omuz silkip dosyaları karıştırmaya başladım. "Evet. Bana kalırsa aramızdaki her şey çoktan bitti."

Başarısızlıkla sonuçlanan elli iki düğün girişiminin ardından artık tamamen bıkmıştım.

***

İş çıkışı Owen gerçekten de eşyalarımı toplamama yardım etmeye geldi.

"Lunaire'de saat sekize yer ayırttım. Hadi gidelim."

Sonra bileğimdeki boşluğu fark etti ve olduğu yerde donakaldı. "Sana verdiğim bileklik nerede?"

"Kırılmasın diye evde bıraktım."

Gerginliği üzerinden atıp hafifçe gülümsedi. "Her gün takardın, neden takmayı bıraktın ki?"

Henüz bir yalan bile uyduramamıştım ki Vanessa neşeyle yanımıza geldi.

"Owen, ben hazırım!"

Owen hemen ona döndü ve odadaki tek kişi oymuş gibi başını salladı.

"Arabada bekle."

Doğruca ön koltuğa yöneldi.

Beş yıl boyunca o koltuğa bir kere bile oturmamıştım. Owen hep o koltuğun müstakbel karısı için olduğunu söyler, evlenene kadar oraya oturmamamı isterdi.

Vanessa bana küçümseyen bir bakış attı. Ben sadece başımı eğip sessiz kaldım.

Artık canımı yakmıyordu zaten.

Lunaire'de aynı tarafa yan yana oturup bana bakmadan sipariş verdiler.

Umurumda değildi. Elimi yanağıma dayayıp pencereden dışarı baktım.

Yarından sonra hiçbirinin önemi kalmayacaktı zaten.

Yemekler gelince Owen küçük bir tabak karides soyup önüme itti. "Buranın karidesi güzeldir."

Başımı kaldırdığımda onun yumuşak gülümsemesini yakaladım.

Böyle bir anda beni hatırlıyor olması hiç beklediğim bir şey değildi.

Sonra Vanessa araya girdi. "Burayı ben seçtim! Geçen sefer tam üç tabak yemişti!"

Owen'ın yüzü kızardı. "Bunu nişanlımın önünde neden söylüyorsun ki..."

Kıkırdayıp sanki birden varlığımı hatırlamış gibi bana baktı. "Aa, pardon Bayan Reinsdorf. Onun imajını bozmak istememiştim."

Birlikte güldüler. Tam gözümün önünde…

Karideslere baktım. Bir anda hiçbir tatları kalmamıştı.

Zorla bir tane yuttum, sonra tabağı itip önümden uzaklaştırdım.

"Bana göre değilmiş. Siz bitirin."

Bu ikisini bir anlığına susturdu. Owen temkinli bir sesle sordu, "Canın mı sıkkın?"

Başımı salladım. "Yok. Sadece fazla balık kokuyor. Alışık değilim."

Tıpkı ikiniz gibi, leş gibi kokuyor.

Yemekten sonra Owen, sarhoş olup kendisine sarılan Vanessa'yı evine bıraktı.

Arkalarından kapıyı kapatan bendim.

Sonra havaalanına gitmek için taksi çağırdım.

Bu arada Owen hâlâ bir sonraki düğünümüz hakkında mesaj yağdırıyordu. Muhtemelen vicdan azabı çekiyordu. Neyse.

Owen: 'Merak etme. Bu sefer gerçekleşecek. Hiçbir şey önümüze geçemeyecek!'

Ben: 'Tamam.'

Ama ben gerçeği çoktan biliyordum. Bu da diğerleri gibi mahvolacaktı.

Tam uçağa binmeden önce bir mesaj daha geldi:

Owen: 'Vanessa'nın midesi içkiden dolayı bozuldu. Bu gece eve gelmiyorum. Kendine iyi bak.'

Gerçekten güldüm. Soğuk ve sessiz bir kahkahaydı.

Zaten bekliyordum bunu.

Ben: 'Sorun değil. Onda kal. Ben zaten taşındım. Bundan sonra aramızda hiçbir şey yok. Owen, sonsuza dek elveda…'

Hemen ardından onu engelledim. Bütün yazışmaları sildim.

Uçakta, uzaklarda ışıl ışıl parlayan Ainsley'i seyrettim.

Owen ise muhtemelen hâlâ orada, şaşkın bir şekilde ekrana bakıyordu.